As cancións son as que escollen

As cancións son as que escollen.

As cancións son as que escollen.

Javier Fraiz

Javier Fraiz

Unha canción nova, ou calquera das de sempre? Mentres decido poño un disco, para que a música escolla por min. Este, o ‘Time Out’ do cuarteto de Dave Brubeck, non o reproducía desde hai tempo, e arestora atendo os sete cortes por orde, coma quen fixo a escolma hai case setenta anos. Ao rematar unha composición sei, igual que os artistas daquela, cal será a seguinte. Coñecer o futuro, ata cunha anticipación mínima, acende as ganas. Cando os últimos segundos de ‘Pick up sticks’, a derradeira canción, deixan un rastro bretemoso e case imperceptible –en ningún caso silencio–, esváecese a obra. Ocorre por mor do Spotify e a teima do algoritmo en introducir títulos alleos nunha listaxe que tiña os bordos pechados. Renuncio a calquera opción de continuidade cando entro en YouTube, onde as cancións dispoñen só do espazo que desbotan os anunciantes. Aceptas as cookies, refusas entender.

Se a música queda con nós malia o paso dos anos é porque alimenta e porque protexe, dous dos obxectivos esenciais, como cantan a unha voz Sílvia Pérez Cruz e Natalia Lafourcade, con estes versos:“Busco, escribo y persigo / que cuiden mi corazón, / mi cerebro y mi canción, / que no somos de juguete. / Y si no lo entiendes, vete”.

Custa explicar por que preferimos unhas melodías fronte a outras, nun océano de posibilidades, no mundo das urxencias. Son as composicións as que finalmente nos elixen. A banda sonora que acompaña os nosos días escribe o guión de moitas escenas do cotián. Apreixa os momentos e constrúe recordos que perduran. Mesmo crea literatura. En ‘Los días perfectos’, de Jacobo Bergareche, unha novela sobre o amor que non remata necesariamente coa ruptura, hai frases que non se poden mellorar: "Dejémoslo aquí, quedémonos el recuerdo”. Sobre as palabras voan melodías no decurso do relato. É un libro que hai que ler con auriculares: ‘Cosmic Dancer’, de T-Rex; ‘Wonderful world’, de Sam Cooke; ‘Astral Weeks’, de Van Morrison; ou ‘You don’t know what love is’, nas versións ben distintas de Sonny Rollins e Dinah Washington. “Hay lugares en el mundo que solo son una sucesión de vídeos musicales en la imaginación, que se hacen reales –hiperreales– cuando uno los vive escuchando la música a los que los tiene asociados”, escribe o autor. Ás veces semella que as cousas acontecen só porque existen cancións que as explican, que farán que as lembremos.

A relación coa música esixe momentos de intimidade e comporta contradicións. Leonard Cohen adicou un poema ao seu amigo e cantaor sobrenatural que versionou, con dor e beleza, cunha voz fráxil chea de fortalezas, ‘Take this waltz’: “Cuando escucho a Morente / sé lo que debo hacer. / Cuando escucho a Morente / no sé qué hacer”. Rematou o disco, xa chegará o seguinte. Atallo as dúbidas do principio: as cancións son as que escollen.