18 de noviembre de 2016
carta ganadora

Esperanza

18.11.2016 | 02:58

Teño feridas no corazón, non curan fácilmente. Son fáciles de reabrir... un pensamento, unha lembranza, unha palabra... e sangra de novo; traen de volta eses días nos que unha faca etérea mo atravesou, nos que unha man aberta me golpeou, non só no meu corpo senón tamén na miña alma. Un cancro case incurable, unha enfermidade horrible que as pílulas non dan sandado. Deixaron desconfianza e medo, medo a estar soa, a non atopar alguén. Saio da casa, coa certeza de que esas feridas son invisibles aos demais, de que as cicatrices están tan profundas que só eu son coñecedora da súa existencia. E corro. A beira do Miño segue alta, pero non tanto como para non deixarme desfrutar do meu deporte preferido; recende a terra mollada, a frescura. A rosada bate na miña face a cada alancada; caricias da mañá. Atrás quedan anos de afogada existencia; semella que segundo corro máis lonxe están. Veñen tras de min, comigo, pero son rápida, o paso do tempo optimizou as miñas pernas e a miña mente, convertéronme nunha experta da resistencia e da loita. A xente que pasa ao meu carón non ten rostro, son manchas borrosas; nin sequera teñen ollos cos que observarme, semellan vir cara a min e esquivarme no último momento. E corro. Escoito voces ao lonxe... non comprendo o que din, son sons inintelixibles. -...erta!, ...lev..t.!-. Por máis que o intento non son quen de descifrar as palabras. E sigo soa rodeada de xente... sigo correndo. Máis persoas sen rostro, pantasmas do pasado? E o chan treme, desequilibra a miña marcha case botándome do camiño, facéndome bater con todos eses seres sen cara que desaparecen segundo os toco como se fosen fume; como o da pipa que utilizaba o meu avó na aldea sentado na lareira. Pero continuo correndo e o camiño semella non ter fin. Aí seguen, tras de min. Síntome lixeira, semella que os meus pasos son cada vez máis longos, xa case nin tocan o chan; fíxome ben e decátome de que non deixo pegadas, vou flotando. De novo voces: -...erta!, ...lev..t.!-. Cada vez máis e máis preto como se mas musitaran ao oído. Tremores, máis tremores... alancadas máis longas e altas que me permiten ver o camiño baixo os meus pés e deixar atrás e esquivar a esa xente estraña. Noto dúas mans nas miñas costas, miro e non hai ninguén. Sigo correndo. O corpo comeza a tremerme, un rostro simétrico con barba aparece diante de min, mestúrase co camiño, como brétema da mañá; o corpo tremelícame, os brazos e o tronco non me responden.

Desaparece o camiño, abro os ollos e un home sostenme nos seus brazos. Viste camiseta e pantalóns curtos e unhas deportivas. Está berrando: -Esperta!, levántate!-. Fito cara a el como se estivese morta. Un novo desmaio durante a miña carreira. Calquera día mátome... Non consigo pronunciar palabra, asustada, temerosa... recordos confundidos e duros dun pasado xa case esquecido. El segue falando: -Vaia susto muller!, por fin abres os ollos. Levo dous minutos abaneándote. Xa pensei que non te ías erguer-. Tiña o teléfono na man e podía ver o número 112 na súa pantalla. -Xa ía chamar a emerxencias-. A súa voz era doce, transmitía tranquilidade e os seus ollos pasaron do medo á calma. As súas mans aínda estaban nos meus ombros, tépedas, suxeitándome con delicadeza e seguridade. Erguinme pouco a pouco, el seguía ao meu carón; falaba, pero eu non atendía ás súas palabras. Era máis alto ca min e sorría. Vexo que alonga a man. Quedo parada, inmóvil. Míroo aos ollos, no profundo; el fala: -Son Pedro, moito gusto-.

O silencio inunda todo o paseo das Ninfas; o xentío que nos arrodeaba xa comezara a dispersarse. Penso... repaso as cicatrices do meu corazón, comezan a esvaecerse... e falo: -Ola... son Esperanza. Encantada-.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

A vueltas con el congreso del PP de Cangas

Que me tienen loco con el congreso local del Partido Popular de...

 
 

ANXEL VENCE

Vacaciones con mando a distancia

Aunque por la barba y el continente recuerde a un prócer...

 
 

JOAQUÍN RÁBAGO

Los medios no le dan tregua

Los medios de Estados Unidos, tal vez arrepentidos de no haber hecho lo suficiente para evitar...

 
 

ISABEL CALLE SANTOS*

Amor obsesivo como enfermedad

En 1979, la psicóloga Dorothy Tennov, publicó el...

 
 

MANUEL TORRES

El Museo del Mar

Desde hace tiempo unos marinenses, hombres de la mar, se han propuesto conseguir un local, con...

 
 

DANIEL CAPÓ

Plena soberanía

La nueva sensibilidad política que consiste en dejar solo el músculo de la voz del pueblo sin...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine