Ao pe do farelo

O furancho de Agustín

11.06.2014 | 01:33
O furancho de Agustín

A vida está feita de cousas máis ou menos sinxelas e sen importancia a maiores, pero que condicionan o concepto de felicidade no que nos sentimos e cremos estar en cada momento, aínda que ás veces erroneamente e a sabendas de que estámonos enganando a nos mesmos, non por elo deixamos de sentir que o somos, porque o precisamos.

Ninguén pode estar permanentemente amargado, enfadado, triste ou resentido, porque ao final indefectiblemente desta xente e a depresión e o suicidio, darse morte pola súa man como o derradeiro medio de atopar descanso e a felicidade ansiada.

Nos últimos tempos non hai día que non vexamos ou escoitemos a alguén falar en algún destes platós de televisión e radio; os famosos tertulianos, que falan de todo, saben de todo, opinan de todo e con todos os meus respectos, non din máis que estupideces.

Estes señores, moitas veces pechados en inmensos despachos de moqueta e mesa de caoba, na que nadan incontables informes importantísimos socioeconómicos, xeopolíticos, e estudos psicosociais, comentan sen desmaio os temas que segundo eles nos preocupan e quitan o sono aos invisibles mortais coma min e tantos outros caladiños de andar por casa. E eu dígolles que non perdan o tempo, que saian a rúas e pisen as cacas dos cans nos parques e tomen algún que outro groliño nos bares dos nosos barrios, porque como as meigas das nosas fragas, aínda que cada vez menos; habelas hainas.

O que de verdade nos interesa á xente son as nosas cousiñas; a saúde, os fillos, os amigos e veciños, as cousas da vida, que dura moi pouco e cando daste conta rematou irremediablemente. Qué nos importa a nos o secretario xeral de tal ou cal partido? Que o rei abdique? As recomendacións do FMI, a intención de fodernos aínda máis da Troika e os seus cans de presa da UE?

Pois non, todo isto impórtanos un pito.Eu digo que o que queremos a inmensa maioría silenciosa do mundo mundial, é VIVIR, e que nos deixen vivir en paz, traballar, rir, e soñar, ter as nosas miserias, as nosas ledicias, os nosos desencantos por nós mesmos sen que nos teñan que dirixir e controlar a vida, o que sentimos, o que pensamos, o que falamos, o que queremos, o que somos e onde estamos, isto que estase convertendo en algo normal nesta merda de aldea global no que se está a converter a sociedade da modernidade e o consumo.

A filosofía de vivir, é o realmente importante, estas cousiñas cousas que o outro día un grupiño de vellos, vellos amigos de anos e anos de traballo xuntos, de discusións, de proxectos e de fracasos en común, vellos de idade porque xa pintamos canas, temos o oído máis ben duriño, e de cando en vez os ósos se queixan e nos recordan que están aí, vellos en coñecementos e experiencia, e vellos en renunciar e soños estragados. Falabamos no furancho do Agustín, aquí mesmo en Bascuas, diante dun bo xantar, que é como mellor se ven as cousas de cada día, do que realmente nos importa a todos nos; a saúde, o amor, a soedade, a amizade o futuro dos nosos fillos.

Que sei Eu! Desde logo o que menos nos importou e o novo rei ou a República.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

JAVIER SÁNCHEZ DE DIOS

La imagen

Probablemente, lo peor de lo que ha ocurrido estos días con el overbooking de visitantes a las...

 
 

Cánovas, Rodrigo, Adolfo y...

Mi amigo Paco García, que vive en Gijón dedicado a altos menesteres...

 
 

ANXEL VENCE

Maridos de la muerte

Enamorados de la muerte ajena e incluso de la suya, los soldados de la Guerra Santa acaban de...

 
 

FERNANDO SCHWARTZ

El horror

La naturaleza de la mezquindad humana

 
 

PEDRO DE SILVA

En la inopia, me temo

¿Estaremos en guerra? Veo la foto de dos soldados libaneses en lucha contra el ISIS...

 
 

FRANCISCO SOSA WAGNER

Sexismo en la música

El regreso de la censura en los bailes de verano

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine