DE BOLINA

Cando París se constipa...

05.04.2014 | 01:31

"Os socialistas franceses sofren unha histórica derrota": velaí o contundente titular que, con algún leve matiz, amosaron todos os medios de comunicación nos pasados días. - é que, en efecto, a derrota das hostes comandadas por François Hollande -malia o éxito local en París, onde Mdme. Anne Hidalgo acadou a alcaldía- non admite moitos panos quentes. Unha debacle, pois, á que cómpre engadir o decidido avance do FN e, en fin, o aumento da abstención, situada xa ás portas do 40%.

Haberá quen entenda, desde logo, que certas cousas e/ou situacións non poden ultrapasar a (suposta) barreira pirenaica e, xa que logo, continúe a conducirse con perfecta displicencia, acudindo a unha sorte de esconxuro ad hoc: "iso non vai conmigo; iso non vai connosco." Trátase de xentes, todo hai que dicilo/escribilo, que, non obstante, mastigan, remoen, cuspen... os vocábulos "Europa", "europeo" como verdadeiros mantras, unha especie de alquimia ou fast food, apócema milagreira que todo o explica e resolve... cando así convén. Con certeza, hai xa moitos anos -demasiados- que tales individuos concluíron que Marx estaba máis que morto e enterrado; incluso cabe supoñer que non puideron evitar, á canda do arreguizo, un certo aquel de alivio ao coñeceren que Olof Palme, infelizmente, desaparecera deste mundo. Máis tarde foi a gran descuberta oriental: "gato branco ou gato negro, tanto ten: o que interesa é que cace ratos." Logo aínda, foron competir con todas as súas forzas -nunca louca carreira, cóbado con cóbado, co neo-liberalismo castizo- por obteren os mellores cariños de "our friend" Tony Blair durante a epifanía da "Third Way" e antes, desde logo, que Roman Polanski -vexan, se aínda alguén non o fixo, "The Ghost Writer" (entre nós, "El escritor")- explicase como a Sra. Blair, digo Olivia Williams/Ruth Langa! foi recrutada pola CIA. En fin, inmomeable ZP, a grande esperanza chamábase François: François Hollande, bien sûr. Pois vaia, xa contemplan Vdes. o panorama: segundo afirmaba o príncipe de Metternich, "cando París se constipa, toda Europa espirra." Velaí.

Segundo algúns dos seus máis destacados dirixentes, pas problème: a socialdemocracia francesa percibiu claramente a mensaxe electoral. Sen embargo, desesperen os gabachos como tamén os (nosos) propios: talmente como cabalos de batalla diante da trompeta familiar, eis que todos os comentaristas, tertulianos de postín, terminais de terminais, editorialistas sistémicos xa andan a explicar que o que teñen que facer Hollande e mais os seus, se é que buscan recuperar o apoio dos votantes, consiste en profundizar máis e máis nas "reformas". Traducido: rebaixar o gasto público e reducir o déficit (máis traducido aínda: continuar no recorte/desaparición do estado de benestar); privatizar -se é que algo queda aínda por tal- e/ou reprivatizar todo o privatizable/reprivatizable e, como (falso) caramelo para os nenos e nenas, anunciar unha rebaixa xeral nos impostos. Non o asina, pero podería facelo certamente, aquí ao lado, D. Alfredo Pérez Rubalcaba.

Chegados a este punto, que queren Vdes. que lles diga/escriba este modesto comentarista "de provincias"? Pois, evidentemente, que para chegar a semellantes conclusións, para promover un programa desa feitura... a verdade é que o mellor que podería facer a socialdemocracia -tanto a franchute como estoutra, da nosa casa- é, talmente, escoller arma de fogo ou branca: pegarse un tiro de vez ou optar polo harakiri. - comprendo, claro é, que a (cada vez menor) credibilidade do sistema imperante precise dunha certa teatralización e/ou rituais como entendo asemade que haxa fieis que, malia todos os pesares, aínda eleven as súas preces; sen embargo, se do que estamos a falar de veras é de democracia (xa nin sequera de socialdemocracia) cómpre constatar que nas executivas da (mal chamada) esquerda, esquerda con vocación gubernamental, preciso, "nin saben dela nin tan sequera a esperan."

É imposible unha Francia como a que hai. Como é imposible unha España, unha Grecia, unha Italia... unha Europa atada, maniatada e sacrificada nos altares da globalización, o capitalismo chantaxista e mais as mentiras do euro. Pero son incapaces de percibilo. Incapaces ou xordos. Ou vendidos. Ou incapaces, xordos e vendidos. Representantes da pura prea da inenarrable "Terceira vía", nin oen nin atenden a nitidez do recado que lles envían os seus desalentados votantes: trátase de que para que a socialdemocracia vaia, unha e outra vez, perpetrar a política da dereita, mellor votar xa directamente a propia dereita, menos gasto. Ou, simplemente, quedar na casa, o diluvio a caer imprable mentres tras dos cristais.

Marine Le Pen, tamén imprable, ela? Como a formiga, colleita e colleita.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Noticias relacionadas

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

J. ARNEIROS TORCELA *

Pequeña historia de los cine clubs en Ourense

El 28 de diciembre de 1928 se creó en España, en la...

 
 

JAVIER SÁNCHEZ DE DIOS

La evaluación

Una de las sorpresas que ha deparado este verano que parece no acabarse nunca -sus calores...

 
 

SANTIAGO LAGO PEÑAS*

Un debate desenfocado

Me temo que el debate sobre el turismo que se está desarrollando en España en las...

 
 

MATÍAS VALLÉS

Trump triunfaría en Corea del Norte

El conflicto de Corea del Norte demuestra que el planeta no puede...

 
 

JOSÉ MANUEL PONTE

El guion de los atentados

Es inevitable seguir hablando de los trágicos sucesos de Cataluña, de sus...

 
 

PEDRO DE SILVA

Abatidos

Abatir, en primera acepción (RAE) es derribar algo, echarlo por tierra. Solo en cuarta...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine