DE BOLINA

Gibraltar, Gibraltar

01.06.2013 | 00:00

Nin que dicir ten, estou certo de que han de estar todos Vdes. -sempre moi amables lectores destas crónicas semanais- perfectamente ao cabo da singular noticia: velaí que a Uefa vén de admitir no seu seo, e como membro de pleno dereito, a Xibraltar. Polo visto, acontece que un laudo emitido polo Tribunal de Arbitraxe do Deporte -Tas- obriga á entidade presidida por Michel Platini a adoptar semellante decisión mesmo en contra dos seus propios estatutos. Segundo o secretario xeral da organización futbolística, Gianni Infantino, a Uefa "é unha entidade deportiva que se mantén á marxe da política." Cabe entender, xa que logo, que en virtude diso, tanto el mesmo como Platini matizaron a continuación que van facer todo o necesario -cargar/trucar as bólas?; romper o bombo do sorteo?; secuestrar o árbitro e mais os xuíces de liña?; facer que unha grea de ovellas coma toda a herba do estadio "llanito"?- para que un España-Xibraltar se convirta nunha eliminatoria imposible. "Mesturar política e deporte resulta sempre tóxico", afirmou Infantino. Logo de tal aseveración, e como no célebre soneto con estrambote cervantino, "...incontinente/caló el chapeo, requirió la espada,/miró al soslayo,/fuese y no hubo nada." En fin, todo sexa para que España manteña a honra a flote, xa que non os barcos! Desde logo, hai que ver como nos vai: e iso que xa non goberna ZP!

"Fútbol é fútbol". Certamente, ao longo da historia si que se pronunciaron e/ou escribiron frases célebres para todos os gustos e conxunturas. Produto da arrogancia continental: "tempestade sobre o Canal da Mancha: Gran Breteña illada"; resultado da insolencia británica: "tempestade sobre o Canal Inglés: o Continente illado". Nihilismo de alta gama: "lo que no eh, no eh, y ademah eh impozible". Turismo internacional: "soldados de Francia, desde o alto destas pirámides, corenta séculos están a contemplarvos!" Humor negro: "todos somos iguais diante da lei". Non obstante, de entre todas elas, coido que ben merece lugar destacado esoutra, primeira, debida ao inefable Vujadin Bo?kov: "fútbol é fútbol". Sinceramente, poucos aforismos poden amosarse á vez tan rotundos; tan rotundos... e fan falsos!, porque se de algo si debemos estar certos neste planeta -ademais de que é posíble matar a calquera, que diría Al Pacino/Michael Corleone- iso radica en que o fútbol sempre, absolutamente sempre, é algo máis que si mesmo. climaterio de Angela Merkel, Festival de Eurovisión e fútbol deveñen talmente como a Trindade: tres eventos distintos, pero unha soa política verdadeira.

"¡Gibraltar, Gibraltar!,/avanzada de nuestra nación./¡Gibraltar, Gibraltar!,/punta amada de todo español", cantaban os rapaces do Frente de Juventudes cando este, seu, modesto cronista viña ser iso mesmo: un rapazalo de pantalón curto e calcetíns "tiroleses". "Gibraltareña, gibraltareña,/fueron muchas noches las que soñamos con nuestro amor./Gibraltareña, gibraltareña,/cruzaré La Línea para besarte junto al peñón", afirmaban, moito menos drásticos e infinitamente máis poéticos, tanto a guapa Alma María Vaesken -"Los 3 Sudamericanos"- como o inesquecible crooner enxebre, o desaparecido paisano Pucho Boedo. Non sería de extrañar, daquela, que unha nova balada, ou cumbia ou rap ou que estea na moda, veña sumarse ao cantigueiro popular/popularizante. En todo caso, a cantiga debería dar noticia da liga xibraltareña, "llanita": unha competición que conta con seis equipos e un único estadio, o Victoria Stadium con capacidade para 5000 espectadores -para seareiros, en particular, e frikis, en xeral, digamos que o campión 2012-13 é o Lincoln F.C. que suma co presente seis títulos seguidos-, e baixo a fórmula de catro voltas. Efectivamente: Ez egin du, mesedez; No fem comparacions, si us plau. Reiteremos: queridos nenos/as, nunca, nunca, nunca hai que mesturar o deporte coa política.

Así pois, e se Platini e mariachis adxuntos non menten, non teremos ocasión, malia todo, de contemplar un emocionante, escintilante España-Xibraltar; como tampouco veremos, seica, un España-Cataluña ou un España-Euskadi. Flemáticos que son os fillos da Gran Bretaña, é sabido que levan toda a vida aceptando os Escocia-Inglaterra, Gales-Inglaterra... como se tal cousa; mesmo -aínda que só sexa para o rugby- admiten que a República de Irlanda e mais Irlanda do Norte consitúan un único equipo a xogar os partidos "de casa" en Dublín. Polo tanto, é moi de agardar que nada, absolutamente nada de abriante consideren agora nun hipotético Inglaterra-Xibraltar.

Que facermos, pois? Se alguén que eu me sei, ademais de barón fose varón, petaría forte enriba da mesa e esixiría aquilo que de veras lle cómpre esixir: tal é que, á vez de Xibraltar, Ceuta e Melilla sexan acollidos de inmediato pola Uefa e demais organismos como membros de pleno dereito. Sen dúbida, viviriamos así os máis vibrantes derbis do estreito!

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

A vueltas con el congreso del PP de Cangas

Que me tienen loco con el congreso local del Partido Popular de...

 
 

ANXEL VENCE

Vacaciones con mando a distancia

Aunque por la barba y el continente recuerde a un prócer...

 
 

JOAQUÍN RÁBAGO

Los medios no le dan tregua

Los medios de Estados Unidos, tal vez arrepentidos de no haber hecho lo suficiente para evitar...

 
 

ISABEL CALLE SANTOS*

Amor obsesivo como enfermedad

En 1979, la psicóloga Dorothy Tennov, publicó el...

 
 

MANUEL TORRES

El Museo del Mar

Desde hace tiempo unos marinenses, hombres de la mar, se han propuesto conseguir un local, con...

 
 

DANIEL CAPÓ

Plena soberanía

La nueva sensibilidad política que consiste en dejar solo el músculo de la voz del pueblo sin...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine