Suscriptor

Saudade do profesor Constantino González Penas (I)

Con el aprendín que o ben persoal máis prezado é o coñecemento, unha arca que nunca reborda e que non se enche sen esforzo

15.10.2016 | 02:53
Imaxe de arquivo de Constantino González (á dereita), co seu fillo Alfredo no Cetmo. // Bernabé / Luismy

Coñecín a Constantino González, Tino, en 1985, cando comecei a cursar bacharelato en Pontevedra, onde él impartía lingua e literatura castelás. Promovía e coordinaba o grupo ornitolóxico Moucho no que me integrei con 14 anos. Investiamos as mañás dos sábados na busca de plumíferos. A cada avistamento, arrequecía a descrición da ave cun acaído adobío literario. A miña admiración por el aumentaba paxaro a paxaro.Con el aprendín todo o que sei de ornitoloxía e que o ben persoal máis prezado é o coñecemento. A sabedoría fai niño na humildade. Constantino e Milagrosa inculcaron nos seus fillos estas calidades.

Coñecín a Constantino González, Tino, a finais do mes de outubro de 1985, ano no que comecei a cursar...

Hazte suscriptor

Para continuar leyendo... suscríbete Suscríbete si aún no eres suscriptor

O utiliza un bono de los todavía que tienes pendientes aquí
0.5 euros
3.99 euros
Consulta otros tipos de suscripción »
Teléfono de atención al cliente: 902 767 117 Correo electrónico Preguntas Frecuentes
Enlaces recomendados: Premios Cine