23 de diciembre de 2016
23.12.2016
Os camiños da vida

Marcos Ana

23.12.2016 | 03:41
Marcos Ana

A noción de preso político é imprecisa, tanto ou máis ca a de terrorista. Producto da política e da arte da guerra de palabras, os presos políticos sempre son os nosos, igual ca os terroristas sempre son os outros. Dóiome do pasamento de Marcos Ana, o rapaz que se fixo home nas cadeas de Franco. Escribo sobre este preso sabendo e sendo consciente do que non se dixo en ocasión da súa morte. E iso é que hoxe hai presos políticos nas cadeas de España. Algúns tamén de longa duración.

Eu orgúllome de ter escrito unha novela sobre a prisión política que pode ser lida como glosa de palabras de Marcos Ana, e cecais sexa ese o meu único mérito. Marcos Ana era, por parte, poeta. Houbo autores que fixeron poesía da súa experiencia carceraria. Europa, en tempos, venerou "Le mie prigione" do revolucionario e patriota italiano Silvio Pellico. Eu tamén teño recorrido a el. No mundo británico hai aínda memoria, sequer en trance de se diluír, dos versos que escribiu no século XVII Richard Lovelace: os muros de pedra non poden facer unha prisión e as barras de ferro non compoñen unha gaiola. Non hai quen aferrolle a espírito ceibe do ser humano.

Díxerao antes Shakespeare para todos e para sempre. Nin torre, nin murallas, nin cubículos asfixiantes, nin grillos ou alxemas de aceiro poden deter a enxurrada do espírito. Humilde e triste até o infinito, Miguel Hernández escribiu na cadea e conseguiu ser nela libre aínda sabendo que nunca vería medrar o seu neniño. Cando un preso sai á rúa sempre sinte unha náusea. Contouno moi ben Marcos Ana. A historia móvese e o preso non segue o movemento dela coma os que están fora da prisión, dominados e dominadores, amos e explotados.

O poeta que acaba de morrer construiu unha vida no interior da cadea e, ao sair dela, sentiu engulo, se cadra horror. O cárcere garda no seu interior unha sociedade que reproduce a escala a sociedade exterior. O preso político sábeo, e sabe que fóra da cadea está o orixinal. Xa non vai ter (o excarcerado) na súa caluga os ollos do xefe de servizo que axexa as galerías desde o centro panóptico. Pro o amo real, fóra, observará todos os pasos que dea. Morreu Marcos Ana antes de que as portas de Grande Prisión se abrisen.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

Suscriptor | Opinión

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

J. ARNEIROS TORCELA *

Pequeña historia de los cine clubs en Ourense

El 28 de diciembre de 1928 se creó en España, en la...

 
 

JAVIER SÁNCHEZ DE DIOS

La evaluación

Una de las sorpresas que ha deparado este verano que parece no acabarse nunca -sus calores...

 
 

SANTIAGO LAGO PEÑAS*

Un debate desenfocado

Me temo que el debate sobre el turismo que se está desarrollando en España en las...

 
 

MATÍAS VALLÉS

Trump triunfaría en Corea del Norte

El conflicto de Corea del Norte demuestra que el planeta no puede...

 
 

JOSÉ MANUEL PONTE

El guion de los atentados

Es inevitable seguir hablando de los trágicos sucesos de Cataluña, de sus...

 
 

PEDRO DE SILVA

Abatidos

Abatir, en primera acepción (RAE) es derribar algo, echarlo por tierra. Solo en cuarta...

 
 
Enlaces recomendados: Premios Cine