Espazos culturais singulares: das Uxíadas con música nun xardín da Illa de Arousa á experruquería-galería Argonautas en Nigrán

Facer cultura neste país é un «acto de resistencia», defende a cantante Uxía. Esa defensa realízase mesmo en espazos pequenos da xeografía galega, moitos deles sen subvencións. Son varios exemplos desde a corte das vacas convertida en espazo teatral e cultural no Teatro das Cortes de O Vicedo; ao Centro Goianés en Goián coa súa cantina cultural con xardín para concertos e outros eventos; pasando pola galería de arte Argonautas na Ramallosa en Nigrán que conserva o cartel da perruquería antiga ata o xardín da casa na Illa de Arousa da cantante Uxía onde ofrece un ciclo de concertos.

No caso do espazo de Uxía, a artista arrancou hai tres veráns coas denominadas «Uxíadas». Trátase de directos de diferentes músicos e cantantes, todos, a partir das oito da tarde. O vindeiro será o domingo con Judit Neddermann e Darío Barroso. «Ía ser o luns pero como vai chover decidimos adiantalo», explica a promotora.

Concertos únicos no xardín dunha casa

Unha xornada especial será a dedicada a Caetano Veloso o 9 de agosto onde estarán «Caetaneando» Uxía, Mirla Riomar, Sérgio Tanus, Carlos Blanco ou Chus Domínguez entre outros. Para o resto das datas, Antía Muíño, Miguel Arribas, Radio Pesquera ou Emiliano Faryna ata o 27 de agosto.

«Comecei despois de facer aquí un mural de sequeiras no xardín. Pareceume fermoso abrilo cunha proposta musical con xente que quero e admiro para concertos de pequeno formato e íntimo», explica a cantautora.

Para ela, as Uxíadas «son máis que un ciclo de concertos. Quero que a xente teña a sensación de estar vivindo algo único. Nacen no xardín e na Illa de Arousa que é un paraíso e o meu refuxio».

O nome da proposta ocorréuselle a Jorge Drexler. «Pareceume moi bonito o nome, ten que ver coa Ilíada, cos Lusíadas e o que ten que ver coas illas míticas», reflexiona Uxía.

Os concertos son unha xanela á improvisación xa que pode xorder alguén do público que se sume como aconteceu días atrás con Janet Novás que bailou un par de pezas.

Aforo pequeno e arte

O aforo é pequeno, como moito acollen 70 persoas, polo que recomenda reservar para non quedar ás portas. Non hai idea de crecer: «Creo que, cada vez máis, sinto que a xente necesita deste tipo de espazos. Máis ben é unha experiencia. Tamén é un espazo de arte» porque ademais do mural das sequeiras (as mariscadoras) de Xurxo Romero, tamén o público atopa unha pintura exterior dunha serea de Leandro Lamas e outro dun peixe piraña de Lasko.

Ao ser un espazo reducido, facilítase tamén o contacto do público cos artistas para parolar. «Onde a xente fai concertos no día a día é nos espazos pequenos. Quizais esta sexa unha tendencia», sinala a artista.

Galería en Nigrán nun concepto diferente

De reducidas dimensións é tamén a galería de arte Argonautas de Nigrán, asentada nun salón de peiteado antigo. Xusto fronte ao aparcamento público de A Ramallosa, en Nigrán, un pequeno local sinala na súa fachada cun cartel «Peluquería de Caballeros González».

Nestes momentos, un vinilo vermello aparece na vidrieira. Se franquean a porta, daranse conta de que non hai nin tiseiras, nin espellos, nin agua, nin colonia. Dentro, só están as fotografías e a obra audiovisual de Carla Andrade.

Fóra, a pé de rúa Diego Santomé, director da galería, explica que «esta saliña project room foi durante moito tempo unha perruquería dunha persoa moi querida no pobo. Ao morrer, quedou o local e collémolo. Mantivemos o cartel como respecto ao anterior inquilino. Dalgunha maneira, quitalo era sacarlle a vida ao local».

Tamén abriu hai tres anos. «Facemos moi poucas exposicións ao ano pero iso permítenos afondar moito nas obras dos artistas. Traballo con creadores que admiro e que axudan a construir o relato da galería», sinala Santomé.

Na nómina de autores: Din Matamoro, Jorge Barbi, o ceramista Xabier Toubes, Virxilio Vieitez ou Carla Andrade. «Son todo galegos porque aquí hai un talento desorbitante», sinala o galerista.

Este puntualiza que «non queremos replicar o sistema galerístico actual. Non queremos gastos elevados. En lugar de investir diñeiro nun local grande, preferimos destinar a convidar xente de fóra. Traemos a maioría dos meses directores de museos, galeristas de fóra aos que lles pagamos o avión para que veñan. Ven o proxecto aquí, no almacén, comemos por aquí e pola tarde volven no avión á súa casa. É unha estratexia para proxectar desde aquí un espazo. Estamos máis pretos dunha sastrería cool das aforas de Milán que dunha tenda de Giorgio Armani».

Suscríbete para seguir leyendo