Un documental galego amosa no Play-Doc a marea de pai e fillo no Gran Sol e o duro traballo no caladoiro

Play-Doc, o festival de documentais de Tui, acolle mañá venres a estrea do documental «Fomos ficando sós», de Adrián Canoura, realizador de Burela, moi coñecido polos seus vídeos para Baiuca. A obra, que veñen de premiar en Punto de Vista en Pamplona, vaina amosar a partir das 21.30 horas. Retrata unha marea que compartiu co seu pai nun barco do Gran Sol.

Explica que detrás do proxecto «estaba a idea de que eran as últimas oportunidades de ir con el nunha marea porque estaba para xubilarse. Pero o que realmente me deu a pista foi cando descubrín as cintas de vídeo gravadas por el dende a xuventude» e cuxos fragmentos seguimos na metraxe.

Eses dous elementos sumáronse a iren pai e fillo facendo algo xuntos no barco e, sobre todo, no Gran Sol.

O filme arranca cun versos de Manuel Antonio do seu poemario «De catro a catro». Así, imos de travesía coa poesía literaria pero tamén a audiovisual de Canoura, porque «Fomos ficando sós» realmente é un documental poético con notas de experimentación visual como os vídeos que ten feito para Baiuca.

«Os versos, explica, axudan a xogar coa montaxe. O texto inicial foi elixido para amosar as intencións e o resto dos poemas son máis un fío narrativo. Son catro poemas, catro situacións marcadas en diferentes puntos xeográficos como unha rosa dos ventos».

A súa intención non só era amosar un rexistro técnico da pesca senón elevalo «á poética, a deriva da navegación, aglutinar todos eses elementos que sentes alí e que é difícil de levar ao tanxible como as sensacións que viven os mariñeiros no buque», engade.

O barco no que se enrolaron os dous para o documental é o Raúl Primero, que comezou a navegar co nacemento de Adrián.

O documental que veremos no Play-Doc na sección Galicia aúna a mostra do duro traballo e a espera no barco para a pesca pero tamén a falta de comunicación directa coa familia durante tempo décadas atrás e do que nos quedan como proba as cartas con mensaxes como: «Adrián pórtate ben (...) Cuida de mamá porque eu non poido que estou lonxe».

«O mundo mariñeiro neste sector de altura ten as súas dificultades como o tema da comunicación tanto sentimental como física. É unha especie de círculo eterno de ida e volta no barco, de estar case suspendido no tempo. A miña admiración é toda para eles polo traballo que desenvolven que non está valorado polos que estamos na terra consumindo o peixe», reflexiona Canoura para FARO.

Recoñece que «é un mundo difícil en todos os ámbitos. As familias sufrimos esas preocupacións cando ves do mar coa carga de traballo física e mental, de arrastrar toda a marea e que non haxa peixe e tempo. Vaite erosionando. É un círculo vicioso. Aprender a aceptar o que toca aprendino na película que tamén me serviu para aceptar por que as cousas foron como foron. Esa falta de presenza enténdoa agora. O mundo mariñeiro ten as úa beleza e poética pero á vez esta dificultade da presenza familiar», conclúe.

Suscríbete para seguir leyendo