Castro: «Antes un pai podía dar en adopción un fillo sen consultar a nai»

A profesora e investigadora da Universidade de Vigo Marisa Castro teno claro: «As novas xeracións pensan que todo pasado foi mellor, pero non é así». Para defender o seu plantexamento, en especial no relativo á liberdade da muller, puxo diferentes exemplos onte no Club FARO. Cun deles, levounos aos anos de lama e ferro da ditadura de Francisco Franco ao sinalar que naquelas décadas «un pai podía dar en adopción un fillo sen consultar a nai».

"Soño de liberdade" e a muller rural

«As mulleres naqueles anos tiñan que facer o que os homes querían. Non había maneira de saír da casa; non había forma de abrir unha conta bancaria [sen autorización dun home]; os fillos paríaos ela pero eran del. A vida dunha muller dependía do home que tivera ao lado; compañeiros non había moitos. Os maridos tiñan todos os dereitos», recordou a modo de denuncia durante a presentación do seu libro «Soño de liberdade» (Hércules de Ediciones).

Presentada por Xosé González, presidente da Fundación Peinador, Marisa Castro sinalou que escribiu o libro «pensando nas novas xeracións que esquecen o que pasou antes. Quero que reflexionen. Gústame que me critiquen, porque aprendes».

A autora de libros como «A saga das curandeiras» afondou no universo das mulleres nos espazos rurais nas décadas dos anos 60 e 70 en Galicia. Ao respecto, indicou que pesaba moito «o que dirán» polo que a familia e mesmo a Igrexa –na persoa do párroco– metían presión para encauzar o comportamento da rapaza ou adulta cara un determinado camiño. «A honra era o máis importante que había na casa para unha muller», indicou con pesar a escritora que naceu nunha familia labrega de Lugo e acabou estudando Bioloxía.

No seu libro, volvemos a atopar a personaxe da anterior novela, a xornalista Rocío Cid. Desta volta, relata a biografía doutra muller, Sabela Couto. Debemos subliñar que se trata de dúas personaxes ficticias inda que beben da experiencia vital da autora.

A medida que avanzan as páxinas, imos coñecendo como foi a vida de Sabela Couto. Esta naceu nunha aldea de Lugo e nunha casa cuxo patriarca era moi rexo e mantiña as mulleres dentro dun círculo de submisión.

Sabela Couto: unha loita pola independencia

Sabela consegue ir ao instituto a Lugo onde, por falar galego e por ter a súa orixe humilde, recibe mofas de parte do alumnado. Inda así sobreponse e estuda. O seu soño é ir á Universidade. Mais ten tamén que traballar arreo na casa e no campo para sustentar a economía familiar. A súa situación empeora cando xa é mozoula e comeza a recibir presión para casar e lograr un home para a casa, para que axude nas tarefas. Ela négase, o seu soño é ser independente. «As mulleres que estudan acaban deshonrando a familia», respóndelle o pai, do que precisa a autorización para matricularse.

Indicou no Club FARO Marisa Castro que o fin de «Soño de liberdade» é «visibilizar a muller».

A pesar de que recoñeceu que o traballo no campo era duro, opinou que unha cousa positiva das aldeas de antes era o traballo comunal no que toda a veciñanza axudaba facendo máis comunidade.

Pola súa parte, Xosé González destacou que a protagonista «é un ser inquedo que cuestiona as pautas sociais da época», naquela Galicia dos anos 60.

Datos dunha Galicia analfabeta e rural

Lembrou que era un territorio, o galego, no que o 19% da poboación maior de 25 anos de idade era analfabeta e na que só o 1% da xente do rural chegaba á universidade. Esta, ademais, estaba destinado aos homes, máis que para as mulleres.