Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Estatuto Marco

Mónica García dice que los médicos "ya no tienen más excusas" para desconvocar la huelga y afea su actitud de "bloqueo"

La ministra de Sanidad asegura que el Ministerio seguirá "insistiendo" con cuantas reuniones con el Comité de Huelga sean necesarias para desencallar el conflicto

Mónica García, en un acto en el Ministerio de Sanidad (archivo)

Mónica García, en un acto en el Ministerio de Sanidad (archivo) / ECODES

La ministra de Sanidad, Mónica García, cree que los sindicatos médicos "ya no tienen más excusas" para desconvocar la huelga que mantienen en protesta por el Estatuto Marco. Así lo ha señalado antes del Consejo Interterritorial del Sistema Nacional de Salud (CISNS), que se celebra este jueves de forma online y en el que se abordarán todos los puntos postergados en el anterior encuentro con las comunidades, que tuvo lugar antes de Semana Santa. Entonces, se trató de forma monotemática el impacto de la huelga de los médicos. García acusa a los sindicatos de mantener una actitud de "bloqueo" que ha evitado la desconvocatoria de la huelga, cuyos próximos paros están previstos del 27 al 30 de abril.

"Los sindicatos médicos se han desconectado de las reivindicaciones de los profesionales", así como de sus "legítimos malestares" ha señalado la ministra tras "la no reunión" que tuvo lugar el miércoles con el Comité de Huelga. Un encuentro que ni llegó a celebrarse tras rechazar los sindicatos la mediación de la Plataforma de Organizaciones de Pacientes (POP), una figura independiente acordada en el anterior Consejo Interterritorial para desencallar el conflicto.

La titular de Sanidad ha indicado que la presidenta de la POP, Carina Escobar, "se quedó sola en una sala" este miércoles, tras la negativa del Comité a sentarse a negociar y ha afeado la actitud de los sindicatos. "Los profesionales quieren avanzar, quieren acelerar esos procesos de cambio y de mejora de sus condiciones laborales y son los propios sindicatos médicos los que están echando el freno y están bloqueando las posibles negociaciones y los posibles acuerdos", ha manifestado.

El conflicto

"Los profesionales no necesitan que los sindicatos se levanten de una mesa o no se sienten o bloqueen o pongan el conflicto como el centro", ha dicho. "Creo que hay una profunda frustración y decepción porque no podamos seguir avanzando" y "creo que está en el espíritu de las comunidades autónomas, no de todas, pero podría decir de la mayoría, que quieren remar a favor de solucionar el conflicto, porque parte del conflicto también parte de las competencias de las comunidades autónomas", ha explicado.

"Hay comunidades autónomas que ya están, no solamente negociando con los sindicatos médicos de su autonomía, que están solucionando y ya poniendo en marcha algunas de las medidas que contempla el Estatuto Marco", ha añadido y ha enfatizado que "está en la voluntad de pacientes, del Foro de la Profesión Médica, del Ministerio, de comunidades, que se resuelva este conflicto".

"Seguir insistiendo"

Pese a ello, García ha asegurado que su departamento va "a seguir insistiendo". "Les hemos convocado nuevamente el lunes", y si es necesario, "el martes, el miércoles, el jueves y el viernes". Todo "hasta que se desconvoque este conflicto". "He estado en muchas mesas de negociación, a ambos lados", y la actual "es la actitud más bloqueadora", ha confirmado. "Yo no lo he visto esto nunca", ha insistido, destacando, por ello, que "ya no hay más excusas para desconvocar una huelga que está motivada en elementos que ya están resueltos" y "acordados con los sindicatos y con el resto de la profesión médica".

El Ministerio de Sanidad y las comunidades autónomas se reúnen este jueves en un Consejo Interterritorial extraordinario para abordar un amplio orden del día, con 30 puntos, que incluye el manual de buenas prácticas de la eutanasia para "aprender de la experiencia de estos años, agilizar el procedimiento y dar seguridad jurídica y procedimental a los pacientes y los profesionales", ha explicado la ministra.

Suscríbete para seguir leyendo

La modelo Eugenia Silva se enamora de Vigo: «Me ha robado el corazón»
La jornada 31 de LaLiga EA Sports, en imágenes
La vuelta de los astronaturas de la misión Artemis II a la Tierra, en imágenes
Balizan el primer nido de chorlitejo en la Reserva Ornitológica de O Grove

Hai momentos nos que unha institución se define mellor ca en calquera discurso. Non cando fala de si mesma, senón cando ten que afrontar o incómodo, o delicado, o que doe e divide. Os casos de acoso son un deses momentos. Unha universidade pública non pode permitirse fallar aí. Non pode mirar para outro lado. Non pode relativizar. Non pode tratar como ruído o que para unha persoa pode ser unha experiencia de medo, humillación ou vulneración da súa dignidade. A primeira obriga dunha universidade é moi simple de formular e moi seria de cumprir: escoitar, atender e actuar. Pero actuar non é berrar máis ca ninguén. Actuar non é substituír os procedementos pola temperatura do momento. Actuar non é confundir a firmeza coa precipitación. Hai unha forma de responder que tranquiliza por un instante e fracasa a longo prazo: a do xesto sen rigor, a da frase contundente sen fundamento, a da condena pública que semella dar satisfacción inmediata pero debilita a xustiza. E hai outra máis difícil, menos vistosa cecáis, pero moito máis honesta: a de facer as cousas ben. Niso consiste a responsabilidade institucional. En tomar en serio toda denuncia. En activar os mecanismos previstos. En acompañar ás persoas afectadas. En preservar a súa intimidade. En analizar os feitos. En colaborar coas instancias competentes. E, ao mesmo tempo, en respectar a presunción de inocencia, a confidencialidade e as garantías que sosteñen unha convivencia democrática. Porque ninguén pode ser condenado sen probas, ninguén debería estar sinalado sen que os feitos sexan reais e teñan sido acreditados, porque non se pode afectar ás vidas das persoas por faladurías, por informacións incompletas ou sen respeito aos procedementos. Hai quen presenta estes principios como se uns estorbasen aos outros. Como se defender ás posibles vítimas obrigase a prescindir das garantías. Como se respectar os procedementos fose unha forma de tibieza. Como se a prudencia institucional fose sospeitosa por definición. Eu non o creo. Máis ben creo o contrario: cando unha institución renuncia ás garantías, tamén debilita a causa que di defender. Porque convén dicilo con claridade. Investigar non é encubrir. Gardar a reserva debida non é ocultar. Acompasar unha actuación ao marco legal non é inhibirse. A prudencia, nestes asuntos, non é covardía: é respecto ás persoas, aos feitos e ao dereito. E iso vale para todos. Para quen denuncia, que merece ser escoitada con toda a seriedade. E para quen é sinalado, que non pode ser convertido en culpable por rumor, por presión ambiental ou por veredicto de corredor. Vivimos tempos de inmediatez nas respostas. Un titular chega antes ca unha resolución. Un comentario corre máis ca unha investigación. Un cartel impacta máis ca un expediente. E unha rede social adoita ter pouca paciencia cos matices. Pero as institucións non poden actuar ao ritmo do sobresalto. Non deben moverse pola lóxica do escaparate. O seu deber é outro: soster a serenidade cando falta, poñer método onde hai ruído e non permitir que a dor, lexítima, desemboque na arbitrariedade. A loita contra o acoso merece toda a nosa firmeza. E merece tamén toda a nosa seriedade. Merece universidades que formen, prevengan e actúen. Merece espazos nos que calquera persoa saiba que a súa voz será atendida. Merece tolerancia cero ante as condutas incompatibles coa dignidade humana. Pero merece tamén que non se trivialice a gravidade destes asuntos reducindo todo a consignas, simplificacións ou sentenzas anticipadas. Unha universidade debe ser un lugar seguro. E un lugar seguro non é só aquel no que se condena rápido. É aquel no que se protexe ben. No que se acompaña con coidado. No que se actúa con rigor. No que non se abandona a ninguén, pero tampouco se sacrifica a xustiza á ansiedade pública. No que se entende que os dereitos non poden depender do volume do ruído. Eu creo nesa universidade. Nunha universidade que non cala por comodidade nin fala por impulso. Nunha universidade que non banaliza nin o dano nin as garantías. Nunha universidade que sabe que igualdade e Estado de dereito non son conceptos contraditorios, senón a mesma obriga moral expresada de dúas maneiras. Nunha universidade, en definitiva, que non escolle entre coidar ás persoas e coidar os procedementos, porque sabe que facer unha cousa ben esixe facer tamén a outra. Ao final, todo se resume nunha idea ben sinxela. Nun asunto así, unha institución que coide ás persoas non pode optar nin polo silencio nin polo linchamento. O seu deber é outro: estar á altura. Protexer sen arbitrariedades, escoitar sen prexuízos e actuar sen precipitación, non é debilidade. Chámase civilización. E eu podo afirmar orgulloso que a nosa Universidade de Vigo cumpre coa legalidade vixente en materia disciplinaria e coa necesaria e anhelada igualdade.

Tracking Pixel Contents