Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Este es el último expulsado y los finalistas de 'Top Chef: Dulces y famosos'

Natalia Rodríguez se queda a las puertas de la final tras una gala marcada por el drama

Natalia y Samantha en 'Top Chef: Dulces y famosos'

Natalia y Samantha en 'Top Chef: Dulces y famosos' / RTVE

Carlos Merenciano

Madrid

'Top Chef: dulces y famosos' ya tiene finalistas. La 1 emitió este miércoles 8 de abril la semifinal del talent de repostería con Belén Esteban, Benita, Samantha Ballentines, Natalia Rodríguez, Ivana Rodríguez y Roi Méndez jugándose las últimas plazas para la gran final. Y lo hizo en una entrega cargada de emoción, visitas de familiares y amigos, pruebas de mucha exigencia y una despedida especialmente dolorosa para Natalia, que terminó cayendo a las puertas del último programa.

La noche arrancó con una prueba más emocional de lo habitual, ya que los concursantes recibieron la visita de personas muy cercanas y cocinaron junto a ellas. Roi compartió reto con su hermano, Belén e Ivana acudieron con dos amigos, Samantha se reencontró con su travesti más admirada, Natalia se emocionó con la llegada de su hermana y Benita apareció junto a su amigo Tony. En ese primer asalto, los aspirantes tuvieron que preparar nueve galletas al estilo New York, y las mejores fueron las de Belén Esteban y David Insua.

La semifinal siguió con una de las pruebas más peculiares de la noche. Los seres queridos de los concursantes formaron las parejas del siguiente reto y eso dejó una combinación que no hizo ninguna gracia a Belén: cocinar con Ivana Rodríguez. La colaboradora se quejó así: “Muy tranquila, pero qué hago, ¿la mato?”. Ambas tuvieron que trabajar unidas dentro de una misma chaquetilla para preparar una Selva Negra con nata y cerezas. Y, pese al choque inicial, acabaron firmando el mejor resultado de la prueba, lo que convirtió a Belén e Ivana en las dos primeras finalistas de la edición.

La tensión creció todavía más en la Caja Negra, donde Benita y Roi compitieron por un lado y Samantha y Natalia por otro para levantar una torre de éclairs. Fue una prueba especialmente delicada, de precisión y mucha presión, que terminó dejando una escena muy clara en la cocina: Natalia, completamente superada, rompió a llorar y Eva Arguiñano tuvo que acercarse a consolarla. Finalmente, los que lograron imponerse fueron Roi y Benita, que sellaron también su pase a la final.

Eso dejó a Samantha Ballentines y Natalia Rodríguez enfrentadas en el último duelo de la noche, una prueba de eliminación en la que debían preparar un milhojas con crema pastelera y fruta fresca. Antes incluso del veredicto, Eva Arguiñano ya lamentaba el desenlace que se avecinaba: “Es una pena que una de vosotras hoy se quede aquí”. Natalia vivió el cocinado completamente desbordada y llegó a derrumbarse en brazos de su compañera con una frase que dejaba ver lo mal que se veía: “Te quedas tú, no me ha salido bien”.

El jurado terminó confirmando esas malas sensaciones. Sobre el postre de Natalia, los jueces apreciaron una crema rica, pero también señalaron que el milhojas estaba “duro” y que ella había sido “su peor enemiga” durante la prueba. En cambio, Samantha convenció por presentación y ejecución. Tras la deliberación final, Paco Roncero anunció la decisión: “La persona que abandona Top Chef es Natalia”. Eva Arguiñano quiso despedirla con cariño y le dijo: “Nos da mucha pena porque eras una candidata fantástica”.

La ya expulsada no pudo contener las lágrimas, aunque terminó marchándose con más serenidad y con una reflexión muy personal sobre sí misma: “Ha sido mi peor noche y voy a trabajar mi forma de ser, porque es difícil estar con alguien que es puro nervio todo el día”. Así, 'Top Chef: dulces y famosos' cerró una de sus noches más intensas antes de la final, que ya tiene a sus cinco aspirantes definitivos: Roi Méndez, Benita, Belén Esteban, Ivana Rodríguez y Samantha Ballentines.

Suscríbete para seguir leyendo

Urtasun: "Lo que tiene que hacer el rey emérito es pedir disculpas y rendir cuentas"
La modelo Eugenia Silva se enamora de Vigo: «Me ha robado el corazón»
La jornada 31 de LaLiga EA Sports, en imágenes
La vuelta de los astronaturas de la misión Artemis II a la Tierra, en imágenes
Balizan el primer nido de chorlitejo en la Reserva Ornitológica de O Grove

Hai momentos nos que unha institución se define mellor ca en calquera discurso. Non cando fala de si mesma, senón cando ten que afrontar o incómodo, o delicado, o que doe e divide. Os casos de acoso son un deses momentos. Unha universidade pública non pode permitirse fallar aí. Non pode mirar para outro lado. Non pode relativizar. Non pode tratar como ruído o que para unha persoa pode ser unha experiencia de medo, humillación ou vulneración da súa dignidade. A primeira obriga dunha universidade é moi simple de formular e moi seria de cumprir: escoitar, atender e actuar. Pero actuar non é berrar máis ca ninguén. Actuar non é substituír os procedementos pola temperatura do momento. Actuar non é confundir a firmeza coa precipitación. Hai unha forma de responder que tranquiliza por un instante e fracasa a longo prazo: a do xesto sen rigor, a da frase contundente sen fundamento, a da condena pública que semella dar satisfacción inmediata pero debilita a xustiza. E hai outra máis difícil, menos vistosa cecáis, pero moito máis honesta: a de facer as cousas ben. Niso consiste a responsabilidade institucional. En tomar en serio toda denuncia. En activar os mecanismos previstos. En acompañar ás persoas afectadas. En preservar a súa intimidade. En analizar os feitos. En colaborar coas instancias competentes. E, ao mesmo tempo, en respectar a presunción de inocencia, a confidencialidade e as garantías que sosteñen unha convivencia democrática. Porque ninguén pode ser condenado sen probas, ninguén debería estar sinalado sen que os feitos sexan reais e teñan sido acreditados, porque non se pode afectar ás vidas das persoas por faladurías, por informacións incompletas ou sen respeito aos procedementos. Hai quen presenta estes principios como se uns estorbasen aos outros. Como se defender ás posibles vítimas obrigase a prescindir das garantías. Como se respectar os procedementos fose unha forma de tibieza. Como se a prudencia institucional fose sospeitosa por definición. Eu non o creo. Máis ben creo o contrario: cando unha institución renuncia ás garantías, tamén debilita a causa que di defender. Porque convén dicilo con claridade. Investigar non é encubrir. Gardar a reserva debida non é ocultar. Acompasar unha actuación ao marco legal non é inhibirse. A prudencia, nestes asuntos, non é covardía: é respecto ás persoas, aos feitos e ao dereito. E iso vale para todos. Para quen denuncia, que merece ser escoitada con toda a seriedade. E para quen é sinalado, que non pode ser convertido en culpable por rumor, por presión ambiental ou por veredicto de corredor. Vivimos tempos de inmediatez nas respostas. Un titular chega antes ca unha resolución. Un comentario corre máis ca unha investigación. Un cartel impacta máis ca un expediente. E unha rede social adoita ter pouca paciencia cos matices. Pero as institucións non poden actuar ao ritmo do sobresalto. Non deben moverse pola lóxica do escaparate. O seu deber é outro: soster a serenidade cando falta, poñer método onde hai ruído e non permitir que a dor, lexítima, desemboque na arbitrariedade. A loita contra o acoso merece toda a nosa firmeza. E merece tamén toda a nosa seriedade. Merece universidades que formen, prevengan e actúen. Merece espazos nos que calquera persoa saiba que a súa voz será atendida. Merece tolerancia cero ante as condutas incompatibles coa dignidade humana. Pero merece tamén que non se trivialice a gravidade destes asuntos reducindo todo a consignas, simplificacións ou sentenzas anticipadas. Unha universidade debe ser un lugar seguro. E un lugar seguro non é só aquel no que se condena rápido. É aquel no que se protexe ben. No que se acompaña con coidado. No que se actúa con rigor. No que non se abandona a ninguén, pero tampouco se sacrifica a xustiza á ansiedade pública. No que se entende que os dereitos non poden depender do volume do ruído. Eu creo nesa universidade. Nunha universidade que non cala por comodidade nin fala por impulso. Nunha universidade que non banaliza nin o dano nin as garantías. Nunha universidade que sabe que igualdade e Estado de dereito non son conceptos contraditorios, senón a mesma obriga moral expresada de dúas maneiras. Nunha universidade, en definitiva, que non escolle entre coidar ás persoas e coidar os procedementos, porque sabe que facer unha cousa ben esixe facer tamén a outra. Ao final, todo se resume nunha idea ben sinxela. Nun asunto así, unha institución que coide ás persoas non pode optar nin polo silencio nin polo linchamento. O seu deber é outro: estar á altura. Protexer sen arbitrariedades, escoitar sen prexuízos e actuar sen precipitación, non é debilidade. Chámase civilización. E eu podo afirmar orgulloso que a nosa Universidade de Vigo cumpre coa legalidade vixente en materia disciplinaria e coa necesaria e anhelada igualdade.

Tracking Pixel Contents