Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Sorteos

Sorteo Bonoloto del domingo 8 de marzo de 2026

Consulta los resultados de la combinación ganadora de hoy

Sorteo Bonoloto del domingo 8 de marzo de 2026.

Sorteo Bonoloto del domingo 8 de marzo de 2026.

Redacción

El resultado de la Bonoloto del domingo 8 de marzo de 2026 es: 14, 15, 16, 42, 44 y 46, siendo el número complementario el 11, y el reintegro el 3. Si después de comprobar tu boleto no has tenido suerte, puedes volver a intentarlo el lunes 9 de marzo, ya que Loterías y Apuestas del Estado también celebra el sorteo de la Bonoloto.

El Sorteo de la Bonoloto se celebra todos los días de la semana. El boleto está formado por 8 columnas, cada una de las cuales con número que van desde el 1 al 49. En cada sorteo se extraen 6 bolas del bombo principal y una bola más de un segundo bombo que corresponde al reintegro.

La Bonoloto permite jugar mediante apuesta simple o múltiple. En el primer caso, cada apostante deberá rellenar tantas columnas como apuestas quiera realizar. En cada una de ellas rellenará 6 números. En el caso de la apuesta múltiple, solo se marcan número de una columna y en función del número de apuestas que se quiera jugar, se seleccionará una cantidad de números diferente entre una de las siguientes posibles:

  • Si marcas la casilla de 44 apuestas, deberás seleccionar 5 números en el primer bloque. El conjunto formado por esos cinco números elegidos juega con cada uno de los restantes números del bloque, formándose así 44 conjuntos de seis pronósticos, es decir, 44 apuestas
  • Si marcas la casilla de 7 apuestas, deberás seleccionar 7 números en el primer bloque
  • Si marcas la casilla de 28 apuestas, deberás seleccionar 8 números en el primer bloque
  • Si marcas la casilla de 84 apuestas, deberás seleccionar 9 números en el primer bloque
  • Si marcas la casilla de 210 apuestas, deberás seleccionar 10 números en el primer bloque
  • Si marcas la casilla de 462 apuestas, deberás seleccionar 11 números en el primer bloque

¿Cuánto cuesta jugar?

El importe de cada apuesta es de 0,50 euros. El importe mínimo del boleto completo es 1 euro, por tanto: Si tu boleto participa en un único sorteo, debe incluir al menos 2 apuestas (50 céntimos x 2 apuestas x 1 sorteo = 1 euro). Si tu boleto participa en dos o más sorteos (sorteo semanal), puede incluir desde 1 única apuesta (50 céntimos x 1 apuesta x 2 sorteos = 1 euro)

Premios de la Bonoloto

En BonoLoto se destina el 55% de la recaudación a premios, distribuyéndose entre las siguientes categorías de premios:

1ª Categoría: si se aciertan los 6 números de la combinación ganadora.

2ª Categoría: si se aciertan 5 números de la combinación ganadora más la extracción correspondiente al número complementario*

3ª Categoría: si se aciertan 5 números de la combinación ganadora

4ª Categoría: si se aciertan 4 números de la combinación ganadora

5ª Categoría: si se aciertan 3 números de la combinación ganadora

Reintegro: si el número destinado a este premio coincide con el de tu boleto y vendrá referido al importe total de apuestas en las que has participado.

Sorteo Semanal: el reintegro para la modalidad de abono o sorteo semanal se sorteará cada día, asignándose el premio correspondiente al valor de la apuesta diaria.

Sorteo Diario: el reintegro para la modalidad de participación diaria vendrá determinado por el dígito ganador del sorteo del día de participación.

Hai momentos nos que unha institución se define mellor ca en calquera discurso. Non cando fala de si mesma, senón cando ten que afrontar o incómodo, o delicado, o que doe e divide. Os casos de acoso son un deses momentos. Unha universidade pública non pode permitirse fallar aí. Non pode mirar para outro lado. Non pode relativizar. Non pode tratar como ruído o que para unha persoa pode ser unha experiencia de medo, humillación ou vulneración da súa dignidade. A primeira obriga dunha universidade é moi simple de formular e moi seria de cumprir: escoitar, atender e actuar. Pero actuar non é berrar máis ca ninguén. Actuar non é substituír os procedementos pola temperatura do momento. Actuar non é confundir a firmeza coa precipitación. Hai unha forma de responder que tranquiliza por un instante e fracasa a longo prazo: a do xesto sen rigor, a da frase contundente sen fundamento, a da condena pública que semella dar satisfacción inmediata pero debilita a xustiza. E hai outra máis difícil, menos vistosa cecáis, pero moito máis honesta: a de facer as cousas ben. Niso consiste a responsabilidade institucional. En tomar en serio toda denuncia. En activar os mecanismos previstos. En acompañar ás persoas afectadas. En preservar a súa intimidade. En analizar os feitos. En colaborar coas instancias competentes. E, ao mesmo tempo, en respectar a presunción de inocencia, a confidencialidade e as garantías que sosteñen unha convivencia democrática. Porque ninguén pode ser condenado sen probas, ninguén debería estar sinalado sen que os feitos sexan reais e teñan sido acreditados, porque non se pode afectar ás vidas das persoas por faladurías, por informacións incompletas ou sen respeito aos procedementos. Hai quen presenta estes principios como se uns estorbasen aos outros. Como se defender ás posibles vítimas obrigase a prescindir das garantías. Como se respectar os procedementos fose unha forma de tibieza. Como se a prudencia institucional fose sospeitosa por definición. Eu non o creo. Máis ben creo o contrario: cando unha institución renuncia ás garantías, tamén debilita a causa que di defender. Porque convén dicilo con claridade. Investigar non é encubrir. Gardar a reserva debida non é ocultar. Acompasar unha actuación ao marco legal non é inhibirse. A prudencia, nestes asuntos, non é covardía: é respecto ás persoas, aos feitos e ao dereito. E iso vale para todos. Para quen denuncia, que merece ser escoitada con toda a seriedade. E para quen é sinalado, que non pode ser convertido en culpable por rumor, por presión ambiental ou por veredicto de corredor. Vivimos tempos de inmediatez nas respostas. Un titular chega antes ca unha resolución. Un comentario corre máis ca unha investigación. Un cartel impacta máis ca un expediente. E unha rede social adoita ter pouca paciencia cos matices. Pero as institucións non poden actuar ao ritmo do sobresalto. Non deben moverse pola lóxica do escaparate. O seu deber é outro: soster a serenidade cando falta, poñer método onde hai ruído e non permitir que a dor, lexítima, desemboque na arbitrariedade. A loita contra o acoso merece toda a nosa firmeza. E merece tamén toda a nosa seriedade. Merece universidades que formen, prevengan e actúen. Merece espazos nos que calquera persoa saiba que a súa voz será atendida. Merece tolerancia cero ante as condutas incompatibles coa dignidade humana. Pero merece tamén que non se trivialice a gravidade destes asuntos reducindo todo a consignas, simplificacións ou sentenzas anticipadas. Unha universidade debe ser un lugar seguro. E un lugar seguro non é só aquel no que se condena rápido. É aquel no que se protexe ben. No que se acompaña con coidado. No que se actúa con rigor. No que non se abandona a ninguén, pero tampouco se sacrifica a xustiza á ansiedade pública. No que se entende que os dereitos non poden depender do volume do ruído. Eu creo nesa universidade. Nunha universidade que non cala por comodidade nin fala por impulso. Nunha universidade que non banaliza nin o dano nin as garantías. Nunha universidade que sabe que igualdade e Estado de dereito non son conceptos contraditorios, senón a mesma obriga moral expresada de dúas maneiras. Nunha universidade, en definitiva, que non escolle entre coidar ás persoas e coidar os procedementos, porque sabe que facer unha cousa ben esixe facer tamén a outra. Ao final, todo se resume nunha idea ben sinxela. Nun asunto así, unha institución que coide ás persoas non pode optar nin polo silencio nin polo linchamento. O seu deber é outro: estar á altura. Protexer sen arbitrariedades, escoitar sen prexuízos e actuar sen precipitación, non é debilidade. Chámase civilización. E eu podo afirmar orgulloso que a nosa Universidade de Vigo cumpre coa legalidade vixente en materia disciplinaria e coa necesaria e anhelada igualdade.

El PP acusa a Caballero de dejar morir la figura del Cronista Oficial de Vigo
Las empresas españolas pagan el precio de las diferencias normativas entre comunidades autónomas: 36.000 millones en sobrecostes
Tracking Pixel Contents