Un canto a Galicia... dende Bruxelas

Colosal, inesquecible ou emocionante. Os diferentes adxectivos para a terceira edición do festival EmigraSon quedan curtos para o que sentiron as máis de 1.200 presentes o sábado na sala La Madeleine no corazón de Europa. O evento levantado a pulso por un grupo de xóvenes emigrados en Bruxelas volveu a amosar a súa conexión entre pasado, presente e futuro da música en galego.

O día grande chegaba despois da visita institucional ao Parlamento e a foliada do venres a cargo de Lume de Biqueira e a Duendeneta, tendo ademais un gran compoñente celtista que celebraría a vitoria ante o Osasuna no icónico Delirium Café ata ben entrada a noite. Xa no sábado, un cento de persoas concentrábase en Mont des Arts secundando as mobilizacións polo galego deste domingo en Santiago.

O EmigraSon comeza a súa terceira edición con gaitas no Parlamento Europeo, foliada e 'sold out'

Hai medio século tocaban nesta sala Los Satélites para a amplísima comunidade galega emigrada na rexión e que sigue presente, ainda que cambiando o traballo na minaría polas institucións europeas. Nos últimos anos tamén fixeron sold out aquí nomes como Billie Eilish, Mahmood, Maneskin ou Sophie Ellis-Bextor. Nos descansos seguían soando temas de artistas galegos mentres as conversacións semellaban un sábado en Churruca ou Viños e non a escasos metros da Grand-Place.

De Ninghures levantaba o pano desta terceira edición demostrando a renovación latente no tradicional. A formación de sete músicos de A Fonsagrada, Sarria, Carballo e Santiago presentou unha proposta tan divertida como pegadiza —Morena ou Alento xa son clásicos de calquera festa que mereza tal consideración— como anticipo do seu novo disco que sairá a luz este martes.

Asemade, foron os encargados de introducir o momento máis especial da fin de semana ao convidar ao resto de grupos para cantar xuntos «Muinheira da Costa» como homenaxe a Terbutalina. «Grazas por facer cultura e música na nosa lingua», dicía Tomé Mouriño en recoñecemento a unha formación que moitos dos novos grupos en galego consideran como referencial. «Se non tes quen che cante eu cantoche encantado» berraban máis de mil voces mentres as bágoas comezaban a aparecer no backstage.

«Confiaron en nós cando case non tiñamos nada e agora volveron a confiar» lembraban emocionadas sobre cómo mudou a sua vida dende entón. A posta en escena de Sara Faro e María Soa combinou o teatro, a danza e a música «coa forza dun vendaval», para orgullo dos presentes e ausentes que gozaron dunha das últimas dionisíacas desta xira que recalará o venres na viguesa Porta do Sol.

Tanxugueiras transforma la morriña en euforia con su «Terra» en el EmigraSon

Non parece casualidade que xusto no ano no que sea adica o Día das Letras Galegas á figura das cantareiras, os dous nomes propios sexan de formacións femeninas herdeiras dese legado. Se no 2022 as Tanxugueiras inauguraban un novo ciclo para a música galega baixo o lema «non hai fronteiras», a actuación de onte no corazón de Europa foi como saldar unha débeda pendente. Aida Tarrío e Olaia e Sabela Maneiro conectaron como poucas veces en «Cambia todo», pero foi no peche con «Terra» onde La Madeleine mudou por completo nun campo da festa. Así, chegaba o momento máis agardado con Terbutalina.

Despedida histórica

O cuarteto de Esteiro non decepcionou e elevou as pulsacións e a temperatura co repaso da súa traxectoria en case 30 temas. Á fronte do mesmo un Miguel Cernadas que incumpliu a súa promesa de non chorar, pero que conseguiu arrincar unha ovación do público cada vez que tomou a palabra. Aínda que a paternidade e as dificultades despois de 15 anos de carreira obrigaron a un final máis rápido que lles gustaría aos seus fans, non faltaron os pogos, apertas e bastante suor para despedir a un dos nomes propios do punk na historia do país a 2.000 kilómetros (en coche) da casa.

Eles, que renunciaron a ser crepes para ser filloas, marcharon do escenario cunha longuísima ovación mentres soaba Sementeira. A mensaxe e o simbolismo, unha vez máis, falaban por si mesmos. A terceira edición remataría no tradicional cuartel xeral da rue Franklin entre bicos, apertas e desexos de cadrar nalgún festival nos próximos meses. Artistas, emigrados e asistentes mesturaban ese espírito de campamento que fai que a meirande parte dos mesmos queiran recuncar. E así, de hoxe nun ano.