25 de enero de 2016
25.01.2016

Adolfo Caamaño: "Realmente escribir en galego hoxe en día é sentirse un pouco en Mohicania"

O escritor pontevedrés recolleu esta fin de semana o Premio Modesto R. Figueiredo

25.01.2016 | 03:31
O escritor Adolfo Caamaño. // Gustavo Santos

Adolfo Caamaño recibiu esta fin de semana o Premio Modesto R. Figueiredo da Fundación Pedrón de Ouro, un recoñecemento que ven a sumarse ó galardón Murguía que recolleu fai escasos meses, un bo refacho que fai que o xa consolidado autor se sinta "moi ben, a verdade", recoñece sorrindo, "síntome recompensado polo esforzo que fas e recoñecido tamén, porque a verdade é que son dous premios prestixiosos no ámbito da literatura galega no xénero da narrativa breve".

-Afirma que lle gustan especialmente os xurados profesionais dos dous galardóns e os seus predecesores como premiados.

-Si, son xurados moi profesionais e ademáis destaco a xente que gañou estes premios nos últimos años, e hai que ter en conta que o Modesto Figueiredo é o máis antigo que hai na Galiza, con 41 años, e gañouno Ferrín, Darío Xoan Cabana, Antón Riveiro Coello, moita xente moi boa, e o mesmo co Murguía, xente moi importante.

-Como son as obras coas que gañou?

-En realidade son duas obras distintas, unha está contada en terceira persoa e outra está contada a tres voces, en primeira persoa, pero son dous trhillers baseados en asasinatos. Un é un asasinato inventado e ambientado no barrio do Pombal compostelá a finais dos anos setenta e principios dos oitenta, nese ambiente de comenzos da transición, describe ese mundo cutre de aqueles momentos. E o outro está inspirado en dous sucesos que ocorreron na comarca do Salnés, dous asasinatos de mulleres dos anos 50 e 60 e que eu coñecín dende neno, foi algo que circulou moito na miña aldea en Barro e contabase de boca en boca e cheguei a coñecer ós fillos e incluso cando saiu da cadea a un dos asasinos.

-A maldade é fascinante nas novelas e moi cutre na realidade?

-A maldade si tiveramos oportunidade de circunscribila ó ambito creativo e non sucedera na realidade sería unha maravilla, pero en realidade é algo que está en nós en moitos aspectos e a educación moitas veces non cambia ese sentimento interior que as veces se pon en nós e nos leva a cometer cousas terribles ou pequenas maldades. De todolos xeitos penso que todos somos un pouco Jekyll e Hyde de nós mesmos, ninguén é perfectamente bo ou malo, apelo ós culebróns televisivos, onde o malo ás veces fai unha cousa boa e nos quedamos alucinados con eso e o bo fai unha cousa mala e tamén nos sorprende.

-Ten algunhas persoaxes favoritas?

-Nunca pensei eu niso, teño persoaxes moi variados pero realmente sempre me chamaron a atención as persoaxes eivadas, con coitas físicas e con coitas sobre todo psicolóxicas, as persoaxes que sofren a historia; creo que na miña obra hai máis destes pequenos heroes, que son en realidade antiheroes, que son os que padecen a historia.

-Porque tanto os protagonistas das novelas como os seus destinatarios finalis, é dicir os lectores, son (somos) máis perdedores que gañadores.

-Si, os lectores somos os que complementamos o que os escritores din, ou insinuamos, coa nosa lectura ou coas nosas persoaxes; os lectores somos todos perdedores á hora da verdade e os protagonistas tamén, porque en realidade non inventamos persoaxes que non sintan e lles pasen as mesmas cousas que lle pasan á xente normal. Os temas da literatura son os de sempre, o amor, u odio, a cobiza, a vinganza, esas cousas que sempre están ahí.

-En qué traballa agora?

-Estou traballando en varias novelas á vez, eu escribo moitas veces á vez, novela, poesía, en fin, traballo prácticamente todos os días menos en vacacións, e agora estou traballando nun par de novelas, unha ambientada na I Guerra Mundial, xa hai tempo que estou con ela, e outra que está ambientada nun cadro que chegou ás miñas mans dunha rapaza xudea que o pintou estando en Auschwitz e estoulle seguindo a pista a esa obra.

-A vostede gústalle a arte...

-Si, moito, eu son especialista en Historia da Arte e teño moi bos amigos pintores; non son un comprador porque non teño opcións a iso pero os meus amigos pintores sempre me agasallaron con parte da súa obra, que é a que teño aquí (a entrevista faise no seu domicilio), na miña paisaxe interior da miña casa coa miña compañeira.

-Cando se iniciou como escritor?

-Empecei xa no colexio, de rapaz, cando tiña 10 ou 11 anos; eran traballos creativos, dos profesores que tiña daquela, e onde primeiro publiquei foi no instituto A Xunqueira, na revista do centro, alí publiquei o meu primeiro poema.

-Hoxe é escritor e tamén profesor. Inspiranlle os seus alumnos?

-Si, eu sobre todo quería agradecer a todos os meus amigos, a moita xente, pero en especial ós meus alumnos, ós seus pais, ós meus compañeiros no centro e na dirección o apoio que sempre me deron para a miña actividade literaria e que estes días sentín moito. Os meus alumnos claro que son unha fonte de inspiración, eu ensínolles cousas, pero aprendo mais deles e estoulles moi agradecido de que de algunha maneira me permitisen convivir con eles e que aprendesen algo de min, porque eu de eles moito.

-Existen realmente nos ninis ou do que falamos é de xentes sin oportunidades?

-O fracaso dun rapaz nunha escola dun pais que nos consideramos dos primeiros do mundo, o fracaso dun rapaz nesas circunstancias é un fracaso colectivo. O nini non o é só por él mesmo, en realidade se non lle interesou como queremos educalo moito máis é culpa nosa, porque ó final o rapaz é unha especie de folla en branco sobre a que nós escribimos na súa conciencia, no seu espíritu, na súa alma, valores e educacións que ó mellor non lle chegan. Eu vexo de todo, moito rapaz feliz pero tamén algúns que sendo felices levan unha tristura que é o peso dos tempos que vivimos, os pais, a sociedade, o non futuro, que está ahí presente e eles non saben como afrontar, e é unha realidade que temos xeracións moi preparadas que non ven posibilidades de futuro.

-Que lle parece a literatura galega que se fai hoxe?

-É a gran pregunta, en canto a variedade de obras, a multitude de perspectivas que teñen os distintos autores actuais, os xéneros que se tratan, a maneira de tratalos, a técnica coa que a maior parte dos escritores traballan fai que hoxe sexa o mellor momento da literatura galega dos últimos anos. No obstante, sendo o mellor momento da literatura galega os lectores casi non a acollen, tamén porque en Galicia os datos que temos de consumo cultural falan de que somos dos pobos de España ós que menos lles interesa a cultura, e eso evidentemente afecta á literatura, que esixe un esforzo porque non é o mesmo que sentarse a ver unha película, sofreo moito.

-E a maiores está a traxedia da lingua.

-Eso xa sería a guinda que coroa un pastel que ninguén quere comer, pero hai que cuestionarse eso; realmente escribir en galego hoxe en día é sentirse un pouco en Mohicania, vemos ós rapaces que van abandoando o galego, que non podemos competir co entramado sociocultural que opera en contra da nosa lingua.

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

GALICIA EN VINOS

Galicia en Vinos

Todos los vinos de Galicia

Consulta aquí todos los vinos de las cinco denominaciones de origen de Galicia