08 de marzo de 2020
08.03.2020

Xosé Filloi González e Estefanía Fernández Míguez: "O que nos conquistou de Nova Celandia foi a falta de tontería e os valores da súa xente"

"Na casa sempre fixemos un trilingüismo harmónico entre todos, falando galego, español e inglés, e funciona realmente"

08.03.2020 | 03:04
Filloi, Fernández e as súas fillas Tui e Neve amosan os pasaportes de Nova Celandia na súa casa de Sillleda. // Bernabé/Ana Agra

Sonche unha xente moi viaxeira e iso é algo que levan acreditando desde que se coñecen. O silledense Xosé Filloi González e a súa muller, a redondelá Estefanía Fernández Míguez, están recén chegados a Trasdeza despois de vivir durante trece anos fóra: primeiro en Barcelona e máis recentemente en Auckland, a cidade máis grande de Nova Celandia. Teñen dúas fillas, Neve e Tui -como a vila galega pero tamén coma o nome maorí dun paxaro da terra onde naceu-, que, coma eles, dispoñen da dobre nacionalidade concedida oficialmente.

-Como xorde o de irse a vivir a Barcelona?

- Estefanía: Foi un pouco cabezonería miña. Estaba na miña empresa, solicitei un incremento salarial, dixéronme que non procedía, fun a Barcelona a unha entrevista de traballo e xa me colleron. E ao mes apareceu Xosé. Ao ano seguinte foi cando casamos.

- Xosé: Eu estaba traballando na tele e pedín os días correspondentes para poder marchar.

-Mereceu a pena vivir en Cataluña?

- E.: Temos unha filla catalana. Con respecto ao idioma, teño que dicir que botei seis anos alí traballando para tres empresas diferentes sempre de cara ao público e xamais me esixiron falar catalán. Eu nunca tiven a opción de poder aprendelo e sabíame mal intentar chapurrealo, pero si que sempre o escotei. Falo italiano, entón sacaba moitas palabras do italiano e sabíame moi mal cando un cliente cambiaba ao español cando tiña que falar conmigo, porque o entendía.

- X: Nós só temos palabras bonitas para Barcelona, para Cataluña e para os cataláns. Eu cheguei a Cataluña un venres e o luns pola tarde xa estaba aprendendo catalán. Era algo que tiña claro. O certo é que non me esperaba que me fora necesario, pero ao final abriume portas, porque traballei para a Deputación de Barcelona. Xente maior chegoume a preguntar que de que parte era de Cataluña polo acento, que é o mellor que che poden dicir.

-E se estaban tan a gusto en Barcelona, por que irse tan lonxe como a Nova Celandia?

- X: Eu sempre tiven unha especial obsesión con Nova Celandia. Medio en broma e medio en serio, organizamos a lúa de mel para visitar o país, e iso o único que fixo foi confirmar as espectativas. Eu quedei sen traballo e Fani tampouco estaba nada ben, e marchamos coa nosa primera filla. Tivemos a sorte de ter aforros que nos permitiron contratar uns asesores que nos axudaron moito.

- E.: Chegar alá foi dificilísimo. Eu os primeiros meses borraríaos da memoria. Estiven en entrevistas de traballo nas que non sabía o que me estaban preguntando. O que a nós nos animou foi saber que no meu sector había moita oferta laboral e practicamente cada semana tiña entrevistas de traballo estando na mesma Auckland.

-Como foi a educación de dúas fillas en tantos sitios distintos?

- E.: Neve botou exactamente nove meses nos que non quería xogar nos parques. Un día estando nun parque eu fixen como que estaba traballando nunha libreta e díxenlle que buscara nenos para xogar. Vina falar cos nenos e coa nai dos nenos e xa pensei que o do inglés estaba solucionado. Ata entón era moi reticente.

- X.: Nós sempre fixemos na casa un trilingüismo harmónico. Eu a Neve faláballe en galego, Fani e máis eu falamos en galego entre nós, Fani faláballe en español a Neve e Neve respondíanos a todo en inglés. E funciona realmente.

-Nova Zelandia é un bo sitio para facer un proxecto de vida?

- E.: Nova Celandia non é o que se nos vende. Nin é tan ecoloxista, nin é tan verde, nin tampouco é tan tolerante porque tamén hai racismo. Especialmente en Auckland podes atopar xente de todo o mundo porque é una cidade de acollida. Eu destacaría o bo ambiente no traballo e cando vas levar a nena ao cole que todo o mundo che fala. Para eles os valores non son comprar cousas caras, porque teñen cartos, senón ter experiencias e darlle experiencias aos fillos.

- X.: Digamos que non é tanto como se nos vende, pero si que é. Ninguén se vai rir do teu acento, ao contrario, incluso é unha axuda porque non te corrixen. É evidente que paisaxisticamente é moi bonito, pero o que nos conquistou a nós de Nova Celandia foi a xente, e esa falta de tontería que dicimos nós.

-Puideron ir ver aos míticos All Blacks xogando na súa terra natal?

- X.: Só a un. Foi un partidazo contra Sudáfrica. Teñen unha liga provincial de rugby moi boa e o ano pasado fomos ver a final porque Auckland levaba anos sen xogala. Xogaron as semifinais e a final na casa e ganaron. De feito había un ambientazo no estadio. Alí o rugby é outra historia. Nós viviamos cerca do Camp Nou en Barcelona e sabiamos o que era un partido importante. Fomos dúas horas antes do partido entre os All Blacks e Sudáfrica e chegamos alí e parecía un martes pola mañá. As gradas estaban abertas pero alí ninguén aproveita para colarse.

- E. : Ao estadio do Eden Park fomos varias veces porque na última empresa na que traballei o meu xefe tiña unha grada que era toda da empresa e regalábanos as entradas. Son tan legais que che da rabia aproveitarte porque non se van enterar. É curioso o rápido que nos adaptamos a esa maneira de ser que teñen eles porque acabas perdendo a picaresca.

-Que foi o que lles decidiu volver a casa despois de sete anos?

- X.: Temos que recoñecer que cando marchamos non tiñamos necesidade de facelo. Foi bastante egoísta pola nosa parte deixar á familia aquí, pero pensamos que era o mellor para nós e sobre todo para Neve. Agora, cando naceu a segunda nena, Tui, parecéunos inxusto e decidimos que estivo ben e que era o momento. Ademais, tiñamos un proxecto en mente que queriamos levar a cabo tamén. Vai ser unha pequena tenda de produto ecolóxico en Silleda, que nos fai moita ilusión.

- E.: Eu dexei alá un negocio de importación de luffas orgánicas de Caldas e agora estou mirando se é viable seguir con el. Polo visto, non é compatible coa Facenda española e probablemente teña que acabar vendendo. Facíame ilusión seguir levándolo dende aquí, pero legalmente non é compatible.

-Como fixeron para obter a dobre nacionalidade?

- X.: Nós temos unha filla kiwi e nós somos kiwis. Unha delas naceu alá e houbo que solicitarlle a española. Eu digo sempre que Galicia é a miña terra, Barcelona a miña cidade e Nova Celandia o meu país. A espiñiña que nos quedou foi vivir noutra parte de Nova Celandia.

- E.: Concedéronnos a cidadanía en xuño do ano pasado e simplemente estabamos agardando pola cerimonia e os papeis para poder vir. Por certo, foi unha cerimonia preciosa nun pabellón e moi emotiva. O que está claro é que voltaremos alá, aínda que sexa para que o vexan as nenas, porque sempre vai ser o noso país. Que conste que eu levo percorridos máis países ca Xosé (risas).

Compartir en Twitter
Compartir en Facebook

BEcontent


"Viaxa mañá", Rías Baixas te espera

No te pierdas el emotivo mensaje con el que la Deputación de Pontevedra se dirige a los amantes de la provincia: "Trabajamos para que puedas volver lo antes posible; lo vamos a celebrar como nunca"

GALICIA EN VINOS

Galicia en Vinos

Todos los vinos de Galicia

Consulta aquí todos los vinos de las cinco denominaciones de origen de Galicia