«Darlle luz á diversidade e así respectar sempre a que temos enfronte»

Mercedes Peón é unha das grandes referentes musicais de Galicia, recoñecida a nivel nacional e internacional. A semana que vén presenta en Ourense «Deixaas», o seu último traballo xunto a Ana Fernández e Mónica Nut.

Fálenos un pouco do seu álbum, «Déixaas». Que vai atopar o público?

«Deixaas» é un disco feito, producido e deseñado a través dos sons dos Asteleiros de Navantia. Uso a industria do naval como metáfora do mundo no que vivimos, nela conviven capas distintas, dende o consciente ao inconsciente, dende o cuántico ao reivindicativo, dende o estético ao emocional, e a lingua sempre no centro. A produción electrónica artesanal feita cos sons que xorden da fábrica, a prancha fina con sons inspiradores, afinados ou non, formando un contexto sonoro único e específico, e todo isto coa humanidade mais admirable das traballadoras e traballadores de Navantia cunha formación sindical envexable e a realidade de construír buques de guerra. Así transcorreu esta peza musical, falando en feminino, enriba dun portaavións deseñado pola enxeñeira Chuchi. Mais alén delo, Deixaas é unha banda, unha sinerxía de tres músicas en escena que transcende o álbum para expandir esa proposta creativa.

Como foi ese proceso de creación ao longo deses catro anos?

O proceso da banda foi un enorme pracer, o proceso do disco foi un proceso sonoro conceptual aberto a creación de espazos sonoros e a propostas arranxísticas diverxentes, a improvisación fixada e traballada, e os sons de Navantia aportando un contexto único.

E como foi o proceso de investigación levado a cabo?

Primeiro relacionándome co que estaba a pasar na Galiza, tanto nos movementos feministas, como na industria. Non foi profundo, deixeime levar pola intuición e sobre todo, no industrial, pola estética e beleza dos sons que escoitaba, que me sorprendía e inspiraban profundamente. Os temas teñen que ver con ese mundo da modernidade convivindo co cuántico totalmente alleo ao que se narra. Cantado en feminino e cheo de capas que conviven entre si. Dende propostas anticoloniais coa aportación incrible de Sukir Tarrani, ata Yolanda Castaño ou María Reimóndez inspirando o tema MK , ata un tema de desamor que pecha o disco, ou propoñer fundirse cun barco de guerra para transformalo en froles metálicas etc. Foi un proceso cheo de investigación, vindicación e beleza.

Foi un proceso longo e paciente. Cre que é algo que se está a perder nestos tempos de maior inmediatez?

Pois pode de ser. O que si vos podo dicir é que eu non teño Instagram no meu teléfono nin leo o que se colga. Procuro estar o máximo presente e poñer os coidados no centro das persoas que me rodean para poñer o foco no que realmente ten importancia que é a vida.

En que se inspirou para facelo?

Se non atopara a metáfora da cidade industrial o disco «Deixaas» non existiría.

A súa música tamén é política. Porque a música ha o non ha de ser política na súa opinión?

As cousas son ou non son, sen mais, non se pode opinar porque o ser creativo é ao seu xeito podes estar pensando só en que algo é «bonito» como dicía Janet Novás nunha das súa pezas, podes facer un ensaio sonoro como é «Osmose», peza escénica onde pon no centro as traballadoras de Pontesa e das fábricas das conserveiras en diálogo coa película «Nación» de Margarita Ledo Andión. Podes sacar un traballo cantándolle ao amor erótico e é perfectamente lícito. A miña opinión é que todo é respectable e ti tes que escoller como queres estar no mundo, dende o persoal, no traballo ou se es creadora pois o mesmo. No meu caso e neste momento non canto por cantar, para min a escena é un lugar político, ata os arranxos poden ser políticos. Estamos aquí e agora e temos que aportar o mellor que temos para construír un mundo mellor, e para iso hai que decrecer, volver ao sentido común, deixar de falar a través de consignas como se todo fora un partido de fútbol masculino, o que mais berra, o que mais engana, o que mais... Darlle luz á diversidade e así respectar sempre a que temos enfronte e facer un mundo moito mais solidario e sostible. Para iso hai que comezar tendo conciencia do propio.

Cal é a mensaxe que desexa lanzar?

Precisamos amar o diverso.

Hai algunha canción que destaque sobre as outras?

Pra min son todas marabillosas. non podería escoller.

E como se sente cando comparte escenario con Ana Fernández e Mónica Nut?

Son as miñas cómplices e quéroas profundamente.

Coas súas propias palabras, como evolucionaron os seus sentimentos pola música?

Nestes momentos o meu fondo creativo está ao servizo do cine, a última película remateina este ano: «A nadadora» de Sandra Sánchez. Gústame poñer ao servizo de imaxes ou de emocións ou interaccionar con propostas dende outra dirección. Aínda así a música é un xeito de vida, é o que me latexa, ultimamente estou co clarinete a voltas, retomando este instrumento e gozando enormemente coa improvisación, parece que son unha grande clarinetista, xa vos digo que non, pero o proceso é tan gratificante que agora mesmo neste intre estou aí, desfrutando do clarinete e das actuacións que aínda me quedan para rematar o ano, con Deixaas, Ingrávida e algún proxecto novidoso que o poderedes ver-escoitar en outubro.

Suscríbete para seguir leyendo