Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Maestro y corredor

Rubén Diz, el atleta y profesor que enseña Educación Física e inculca al alumnado los valores del esfuerzo y la paciencia

Llegó a ser el séptimo de Europa en la distancia de 10.000 metros. Estuvo en Estados Unidos con una beca. Con la docencia, este ourensano de Xinzo, profesor en Boborás, descubrió una vocación que le permite educar y formar aplicando las virtudes del deporte: «Un dos meus propósitos é ser capaz de transmitir aos alumnos o amor pola actividade física»

Rubén Diz, el atleta que enseña Educación Física e inculca al alumnado los valores del esfuerzo y la paciencia

Vídeo: J. Fraiz / Foto: I. Osorio

¿Ya nos sigues?Márcanos como medio preferente
Añádenos en Google
Javier Fraiz

Javier Fraiz

Ourense

Rubén Diz Díaz (Xinzo de Limia, 1979) es profesor de Educación Física en el colegio público de Boborás, el CEIP Plurilingüe Nosa Señora de Xuvencos. «Un dos meus obxectivos co alumnado é que salgan de aquí sabendo o importante que é a educación física e o movemento. Como atleta de alto nivel que fun durante moitos anos, creo que repercute moi positivamente no meu traballo aquí. Intento ensinar a capacidade de esforzo, sacrificio e paciencia que teñen que ter para que todo saia ben», destaca este docente de 47 años, con un amplio historial como corredor de media distancia.

Licenciado en Educación Física y también con carrera de Magisterio, empezó en 2008 a dar clase en el colegio concertado Guillelme Brown, en O Pereiro de Aguiar. Desde 2016 es profesor en el CEIP de Boborás, donde imparte la materia de Educación Física en todos los niveles del centro, desde 4º de Infantil a 6º de Primaria. Cuando terminó INEF no se planteaba ejercer como maestro. «Pensaba que non me gustaba», rememora. «Daquela eu ía máis polo ámbito do rendemento deportivo, porque me dedicaba a iso nesa época, como atleta. Paradoxicamente, comecei a traballar no Guillelme Brown e descubrín unha vocación alucinante, que levo desfrutando moito desde os primeiros anos, aínda que o paradigma sexa totalmente oposto ao rendemento: aquí estamos falando de educar e formar. O feedback co alumnado foi moi bo desde sempre», valora.

Sus dos facetas y pasiones, la deportiva y la docente, conviven y se retroalimentan de forma «moi positiva», destaca Rubén. Los valores del rendimiento deportivo, como la capacidad de trabajo, el esfuerzo, la disciplina y la paciencia, así como el pensamiento a medio y largo plazo y «saber erguerse tras perder», son cualidades muy importantes que sirven como ejemplo de aprendizaje, indica el profesor. «Un dos meus propósitos máis grandes é ser capaz de transmitir aos alumnos o amor pola actividade física e a querenza polo deporte a nivel de creatividade, saúde e desfrute», subraya Diz. «A dificultade é que a sociedade mira cada vez máis ao curto prazo e está máis baseada en aspectos dixitais, e non na cultura de esforzo», reflexiona.

Rubén opina que queda camino por andar en cuanto a la consideración social de la asignatura de Educación Física. «Teño sempre a sensación de que nesta materia, igual ca en Plástica e Música, o mestre ten que esforzarse sete veces máis. Agás contadas excepcións, aos pais e nais interésalles máis como van os seus fillos en Matemáticas ou Lingua», expone este maestro.

No obstante, por encima de los apriorismos y de la imagen proyectada aún en la actualidad sobre asignaturas 'marías', sobresale la motivación profesional, la vocación docente. «Unha das cuestións que se traballan moito en Educación Física é a mellora do autoconcepto. É moi importante saber quen somos, que podemos facer e ata onde podemos chegar, de xeito que repercuta positivamente na autoestima dos nenos». Potenciar la consideración que el alumnado tiene de sí mismo y de sus capacidades es una de las metas que más satisfacción reporta al profesor. «Un dos principais obxectivos é conseguir que os nenos e nenas desfruten da actividade física e entendan que pode ser moi importante para eles na súa vida», transmite Rubén Diz.

A clase de ximnasia, una «ferramenta de integración»

Los juegos, la negociación y la interacción entre el alumnado propician en clase situaciones para trabajar aspectos de igualdad y respeto al otro, a través de la actividad física. Es una disciplina académica con beneficios individuales y grupales. Uno de los aspectos en los que más se incide es la inclusión real en el aula. «Temos alumnos con diferentes diagnósticos e trastornos, como pasa na actualidade en case todos os colexios. Educación Física préstase moito para traballar por niveis, non é necesario que o todo o mundo faga exactamente o mesmo, e serve como ferramenta de integración», describe el docente. «En moitos casos, os propios alumnos dannos leccións aos maiores: é unha pasada como entenden o compañeiro, sen xulgar», destaca Rubén.

El profesor de Educación Física de Boborás cuenta con un amplio historial de éxitos en rendimiento deportivo. A los 14 años empezó a competir, en pruebas de fondo, de, 3.000 metros —en edades más tempranas—, 5.000 y 10.000. «Comecei en pista ao aire libre e en campo a través», recuerda. Su pasión por el atlestimo nació de una gran afición por del deporte. «Gustábame o fútbol, pero a raíz de competir no deporte escolar e de ver Barcelona 92, aí notei o cambio», rememora Diz. «Un amigo meu de Xinzo comezou a facer atletismo, a través dun profesor de Ourense, e propúxome que adestrase con el. Así comecei», relata.

En la etapa junior —la actual fase sub18—, Rubén Diz comenzó a destacar en Galicia en las distancias de 5 y 10 kilómetros. «En cross cheguei a ser, naquela época, noveno nun campionato de España», destaca. Con el tiempo, mediante un proceso «longo, tranquilo e pausado», afianzó su progresión y alcanzó importantes hitos como atleta. «Os meus mellores resultados foron en categoría sub23; cheguei a ser sétimo no campionato de Europa de 10.000 metros, o mellor español», rememora Diz sobre ese gran logro, conseguido en el año 2001, en Ámsterdam (Países Bajos).

Se adestro ben creo que aínda podería meterme entre os dez primeiros da San Martiño. Gustaríame intentalo, é un reto fermoso

Tras ese resultado, Diz pasó un año en Estados Unidos con una beca. En Norteamérica logró una marca personal en 10 kilómetros, de 29 minutos y 11 segundos. En la San Martiño de Ourense, una de las carreras populares más importantes del país, y la más consagrada y multitudinaria en Galicia, Rubén cruzó la meta en cuarta posición en una de las ediciones. «A miña época era previa ás zapatillas novas de carbono, cámbiache moito o conto, as diferenzas son enormes. Os atletas son fantásticos pero a mellora tamén vén grazas á tecnoloxía», puntualiza.

Tras su paternidad redujo la carga de entrenamientos e introdujo un cierto parón en su faceta de atleta. Su meta en el deporte es retomar, en la mediana edad, un nivel óptimo en tiempos y ritmos, de nuevo. «Son competitivo —comigo mesmo, sobre todo—, e gustaríame ver ata onde podo volver chegar», describe. La capacidad y la mentalidad que ha ido forjando desde niño, gracias a la actividad física, permanecen intactas. «Se adestro ben creo que aínda podería meterme entre os dez primeiros da San Martiño. Gustaríame intentalo, é un reto fermoso».

Esa forma de enfocar los objetivos y de trabajar por alcanzar hitos nuevos se traspasa a su faceta como profesor, también a su esfera personal. «O atletismo ordenoume a vida: aprendín o que custa facer algo, e a importancia da disciplina, o esforzo, o traballo, a paciencia, así como a entender tamén os golpes que che dá a vida. Aínda que soe a mantra de coaching, desde pequeniño sei que non hai máis remedio que queixarse só cinco segundos e volver intentalo. E, cando gañas unha carreira, tamén hai que darse conta de que o éxito dura cinco segundos».

Suscríbete para seguir leyendo

Tracking Pixel Contents