Xosé Poldras, el artista de la «obra múltiple» que sortea las prisas con la soledad creativa: «Exprésome para comprenderme mellor»
«Desde que comezo unha peza ata que a remato poden pasar meses, para algunhas incluso anos», dice este doctor en Bellas Artes y especialista en grabado, que se esmera en su estudio de Ourense en los últimos detalles de una exposición que verá la luz en mayo. Reivindica el trabajo «con serenidade» y concibe su oficio como «unha inquietude constante»

Vídeo: J. Fraiz | Foto: I. Osorio

«Exprésome para comprenderme mellor, e moitas veces as preguntas enténdoas cando aparece a obra», resume Xosé Poldras (A Coruña, 1969) para sintetizar su filosofía como creador. Las melodías de Radio Clásica envuelven su taller de Ourense en una atmósfera de terciopelo. Un ventanal riega la estancia de luz. Detrás transcurre la vida a velocidades distintas, en un plano secundario. Los colores relumbrantes de unos grafitis de un parque, donde unos adolescentes contemplan sus días, se cuelan por la ventana. La introspección del oficio mantiene el proceso a salvo de interferencias. «Para min a soidade é fundamental. Para crear eu teño que estar só».
Doctor en Bellas Artes, especialista en arte contemporánea y grabado, y con una amplia trayectoria que ha llevado sus obras a salas de exposiciones de media Europa, Poldras se esmera en los detalles y prestigia la pausa. «Desde que comezo unha peza ata que a remato poden pasar meses, para algunhas incluso anos», explica. La figura humana, los hallazgos arqueológicos o los horizontes constituyen tres de los principales motivos artísticos con los que Poldras se expresa a través de su enfoque personal.
Un recuerdo, una visión, una idea dan paso a los esbozos de la obra, con anotaciones y bocetos, en muchas ocasiones con dibujos de personas. Esos avances saltan después a una matriz y, cuando la propuesta encaja y tiene sentido (una decisión personalísima de un autor, inherente al propio pálpito), la plancha se emplea para el grabado definitivo, en un proceso de estampación mecánica, mediante la aplicación del tórculo, a mano. «Pasa moito tempo desde o comezo ata o final dunha obra, sen necesidade de que todo o tempo estea investigando sobre que vou contar; son cousas que van xurdindo», añade.
«Traballo con disciplina, con independencia dos prazos. Así é como saen as cousas»
Desde finales de los ochenta expone sus obras, sobre todo en el ámbito del grabado, pero Poldras, que se considera «un artista de obra múltiple que emprega o gravado como ferramenta», trabaja con distintos géneros y técnicas artísticas, como la xilografía, la colorografía, las puntas secas y los buriles. «Non son eu quen de definir o aspecto plástico da miña obra, pero diría que está influída polo expresionismo abstracto, ao mesmo tempo que o minimalismo», reflexiona.
Desde hace semanas, Poldras está muy enfocado en la preparación de una futura exposición que se exhibirá en la sala Alterarte del campus de Ourense, a partir de mayo. El talento no fluye por arte de magia y los plazos de entrega son siempre un acicate, corrobora Xosé. «Trato de traballar cunha frecuencia marcada, cun calendario. Traballo con disciplina, con independencia dos prazos. Así é como saen as cousas. Picasso dicía: 'que as musas te collan traballando'». Pese a las obligaciones de los 'deadline', cuando debe terminar una obra o la configuración de una muestra, «procuro que todo estea rematado, como mínimo, quince días antes. Normalmente traballo con seneridade», asegura.
«O único que garante se estou traballando ben é o paso de tempo»
Entre los reconocimientos que Poldras ha logrado en su carrera, destaca el 2º Premio Internacional en el III Certamen de Grabado Dinastía Vivanco. Ha impartido numerosos talleres de dibujo, grabado, fotografía, ilustración o poesía visual. Piezas de su autoría se han incluido en las colecciones de artes plásticas de instituciones culturales de medio mundo, también en la Biblioteca Nacional de España.
El arte nutre el espíritu, calma el alma, pero no garantiza el sustento económico. Poldras es profesor de Bachillerato de Artes, en la Universidad Laboral de Ourense. «Ser profesor e ademais ser artista é algo case oposto, pero un labor enriquece o outro», observa. «A miña faceta de artista faime enfocar as clases dunha maneira máis creativa, dentro do que esixe un currículo oficial», introduce. «E o meu traballo como profesor enriquéceme como artista, porque estás con persoas que buscan crear e intentan aprender, o que xera chispas moi interesantes», completa.
«Unha inquietude constante» es el motor de su creación. «Sempre hai que dar un paso, e cando é sincero, non é doado, como tampouco resulta fácil atopar unha linguaxe», expresa. «É cuestión de experimentar, manterse fiel a un mesmo e, á vez, modificar o que fas. O único que garante se estou traballando ben é o paso de tempo», subraya.
Suscríbete para seguir leyendo
- Una plantilla de 70 personas, entre ellos 30 socorristas, se ocupará este verano del parque acuático y complejo de Monterrei
- Muere un conductor al caer al vacío desde el viaducto de la A-52 en Melón cuando su camión hizo la tijera
- Sanidade descarta que la niña de once años de Ourense falleciese por meningitis
- De la ciudad al rural: una familia argentina de Bilbao se muda al rural ourensano para emprender un proyecto de innovación
- Reunión de los mandos de la Guardia Civil de Ourense
- Por cada hijo, una flor: multitudinaria ofrenda floral de las madres en la parroquia ourensana de Fátima
- La Fiscalía de Ourense rebate a Jácome: sus actividades privadas «con importantes beneficios» son «absolutamente incompatibles» con su sueldo público de alcalde
- Colegio Santo Ángel, cien años de solidaridad y formación desde el barrio de O Couto
