Menos mal que somos xente de bó carácter e mellor humor, que doutro xeito, a nosa viaxe a Sevilla pareceríase máis a unha traxedia grega que ó cómico sainete que resultou ser ó final.

Moi ilusionados saímos de Arbo 34 persoas coa idea de dar un humilde pulo ó noso celtiña para que abandonase dunha vez o perigoso abismo ó que se asoma. Longo camiño ata a cidade de Sevilla, acolledor lugar de clima caluroso e vivarachas xentes. Vivimos o noso particular derbi andaluz a través dos ánimos béticos, "¡a ver si le metéis 14!, dicían. E a nós, pobriños, que con 1, de penalti inxusto, no minuto 90, xa nos chegaba.

O día do partido, nos exteriores do Sánchez Pizjuán, notamos a abrumadora maioría que nos arrodeaba: unha banda de 30 contra un exército de 50.000. Pero a inferioridade non nos asusta. Chega o autobús do Celta e os nosos berros de ánimo impóñense ós apupos sevillistas. Fixémonos notar para todos. Vaia, menos para os xogadores. Nin un deles, agás Jorge Larena (grazas Jorge) se dignou a facer o máis mínimo aceno de saúdo. Non necesitabamos que nos deran abrazos, pero un xesto de agradecemento (un saúdo, unha mera mirada) non quedaba de máis. Foi a primeira na fronte do pequeno grupo de arbenses que cruzou a península seguindo ó equipo dos seus amores. Iso si, hai que dicir tamén, para non faltar á verdade,que si veu onda nós o señor Mouriño, agradecendo o noso esforzo. Grazas señor Mouriño a vostede tamén. No partido deixamos as gorxas animando ó equipo, utilizando máis a estratexia que a forza física.

Visto que por riba dos 50.000 non había forma de impoñernos, decidimos berrar nos momentos en que eles fraqueaban. Estabamos, ademais, moi preto do campo, tan preto que por un momento pensei que sería quen de axudarlle a Jonathan Aspas para que Puerta non o desbordase. Sentían os nosos berros, estou segura, pero ó final do encontro non quixeron agradecernos o feito por eles.

Non sei se estabamos máis desgustados pola derrota (que a iso xa estamos acostumados) ou pola actitude de pasotismo dos nosos xogadores. Marcharon do campo como alma que leva o diaño sen acordarse dos pobres 30 que alí estaban e ós que lle quedaban 12 horas de camiño á casa e unha xornada de traballo perdida.

Menos mal que a festeiros e comediantes non nos gaña ninguén e na volta pasámolo como se lográsemos un título. A nosa historia ten final feliz, pero tamén unha moralexa. Queridos xogadores do Celta: O día en que teñades que lle devolver a cada afeccionado todo o cariño que vos dera, atoparédesvos co partido máis duro da vosa vida, pois nunca o poderedes gañar.

Noela Rey Méndez e Peña Celtista de Arbo - Arbo (Pontevedra)