Sen teito, sen aura

'Quedada' en Vialia para farmear aura. / Jose Lores

Isto de farmear aura tenme desconcertado. É unha mágoa que xa non estean os compañeiros de prácticas —bótanse de menos: Lucas, as dúas Carolina, Jon, Ulises e compañía— para que mo expliquen ben —por idade, terano máis claro—, pero despois de ler as reportaxes destas últimas semanas e, sobre todo, despois da «quedada» de Vialia, entendo que vén sendo algo así como facerse o «chulito» diante de colegas e descoñecidos para botarse unhas risas… pero en inglés.

O da aura, sen farmear, sóame máis a catequese, a todo o que ten que ver coa alma —non se me enfade, pater—. O de farmear aura ten máis relación coa imaxe que transmite un de si mesmo, tanto no plano físico coma no psicolóxico. Recoñezo que hai xente que ten unha aura especial, que a ves ou a oes e atrae. Teño un amigo que, de novo —igual agora tamén, non o sei, perdinlle a pista—, ligaba todas as noites que saía. E non era guapo. Nin alto. Nin simpático. Nin un erudito, que digamos. O que tiña era unha seguridade en si mesmo que nin Trump, que o facía irresistible.

O certo é que a quedada de Vialia sorprendeume polo número de mozos e mozas que se reuniron para, como dicía antes, facerse os chulitos, os guais, para pasalo ben e, sobre todo, recoller unhas ducias de «likes» nas súas redes sociais. Moi parecido a aquilo dos «therians», pero con máis éxito de público.

Coincidiu —cousas do destino— co desaloxo, esa mesma mañá, das persoas sen fogar que durmían nos accesos á estación de autobuses de Vialia. Dúas caras dunha mesma moeda no mesmo lugar. Por unha banda, os rapaces pasándoo ben, desfilando —disfrazados ou a cara descuberta— mentres centos de compañeiros gravaban o momento cos seus móbiles; pola outra, as persoas sen teito, ás que a maioría da xente nin sequera lles dirixe a mirada, quizais por vergoña, quizais por incomodidade. E eu pregúntome: é que, non teñen aura?

Ninguén malvive na rúa por gusto. Imaxino que se chega aí por unha concatenación de malas decisións, circunstancias adversas e peor sorte. E, porén, non miramos para eles, coma se non existisen, porque non teñen aura que farmear.

Quizais ese sexa o problema: que vivimos nun tempo no que ata a aura precisa de público. Se non hai unha cámara diante, se non hai alguén que grave, que comparta ou que dea un «like», parece que o que facemos —e mesmo o que somos— vale un pouco menos.

Os mozos de Vialia querían farmear aura. E seguramente conseguírono. Saíron nos móbiles, nas redes e ata na portada do FARO. Durante unhas horas tiveron toda a aura que precisaban.

Os outros, os que durmían alí mesmo, tamén estaban diante de centos de persoas. Pero a súa presenza non se podía converter nunha tendencia, nun meme ou nun puñado de «likes». Non había nada que farmear.