Unha educación á marxe das emocións?

Na actualidade parece xa imposíbel pensar que a educación presente nos centros educativos poida impartirse á marxe da educación emocional. Aínda así, seguen existindo metodoloxías que tratan de ignorala, primando unha ensinanza todavía centrada na transmisión de contidos por riba dunha visión global do alumnado, onde a parte emocional xoga un papel primordial. De feito, tela atendida como se merece, está demostrado que favorece a aprendizaxe, crea climas de aula máis respetuosos, seguros, colaborativos, aumentan o benestar e favorecen a educación integral (tantas veces mencionada).

De feito, a ninguén se lle ocorre dubidar de que na nosa vida diaria precisamos saber como xestionar as emocións, pois estas están presentes en cada paso que damos: nas relacións que se establecen cos demais, na interpretación da nosa entorna, na cobertura ou non das necesidades que manifestamos, ligadas ás nosas expectativas, ao que logramos, ao que perdemos,….Como algo que está tan activo de maneira permanente pode pasar a un segundo plano ou non estar presente (nos peores dos casos)?

Conscientes desta necesidade xa son cada vez máis docentes e centros, os que tratan de incluílas na aula como parte do quefacer diario, dando cabida ás mesmas para ensinar a identificalas, comprendelas, expresalas e regulalas, sen reprimilas.

Sen embargo, traballos como o «I Estudio Nacional sobre Educación Emocional en los colegios de España» (2021) do Instituto de Intelixencia Emocional e Neurociencia Aplicada (Idiena), indica que tan só un 5% dos centros aplican medidas formais de educación emocional, a pesar das iniciativas máis persoais ou grupais que se poidan estar dando.

Dende o meu punto de vista falta algo primordial para que algo aislado e dependente da sensibilidade máis individual de centros e docentes se expanda; precisando, por tanto, dunha recollida deste tipo de dinámicas de maneira clara e evidente, introducíndoo na lexislación como elemento, xa non soamente transversal, se non con entidade propia e con horarios regulados, contidos e obxectivos explicitados e integrados nas dinámicas ordinarias da aula.

Estou segura que, deste xeito, melloraríamos o noso sistema educativo e lograríamos a alumn@s máis competentes nos nosos centros para afrontar a vida presente e futura.

Suscríbete para seguir leyendo