A Plisan, os milicos e o carneiro (que non son eu)

Os lexionarios co seu carneiro, Baraka. / Pablo Gamarra

Podería ser malo e dicir que, por fin, vinte e pico anos despois, a Plisan, o porto seco de Vigo —que non está en Vigo, senón entre Salvaterra e As Neves—, ten uso. E non, non como polígono industrial ou, como lles gusta dicir aos empresarios portuarios, como «terminal intermodal». Máis ben como pista de baile. Porque si, a Plisan foi o lugar que elixiron as nosas forzas armadas para ensaiar o desfile co que nos deleitarán o próximo sábado en Samil. Seica non atoparon ningún outro sitio o suficientemente grande e sen tráfico para que, como publica Patricia Casteleiro, marchasen 2.800 militares e un carneiro —isto último non sei se irá con segundas—.

Podería dicilo... e ata botabamos unhas risas. Pero fai tempo que a Plisan deixou de ser un ermo —ou, polo menos, unha parte do parque— para se converter noutro pulmón económico do sur de Galicia. E máis que o vai ser.

Con independencia do show dos milicos, con perdón pola expresión —no ensaio participaron unidades a pé e motorizadas dos exércitos de Terra, Aire e da Garda Civil, incluídos lexionarios e os Regulares de Ceuta—, a Plisan, que xurdiu como solución aos problemas de falta de solo industrial nesta provincia de Pontevedra, xa acolle factorías de empresas tan importantes para a nosa contorna como Albo, Frinsa, Arbinova —BETA Implants—, Gainser... Incluso Lonza, ese xigante da biotecnoloxía que se reparte a parroquia de Torneiros co grupo Zendal, ten comprometidos uns terreos no porto seco —máis de 100.000 metros cadrados, para ser exactos—, aínda que non vexo eu aos amigos suízos moi pola labor de facer uso deles.

Foi a colaboración institucional, outra vez, a que logrou desbloquear un polígono que desde os seus inicios levou varios paus nas rodas, a meirande parte por vía xudicial. A unidade do Porto de Vigo, a Xunta e a Zona Franca foi imprescindible para garantir a seguridade xurídica do proxecto e recuperar o seu tamaño orixinal: preto de catro millóns de metros cadrados para uso empresarial, coa falta que fan. E agora, como publiquei hoxe mesmo, a Plisan deu un salto cualitativo tan importante como foi no seu día a súa blindaxe xurídica: a súa conexión ferroviaria co Porto de Vigo, coa Meseta e con Europa.

O apartadoiro ferroviario da Plisan, unha obra de case corenta millóns de euros, que supuxo o maior investimento da Autoridade Portuaria de Vigo en varias décadas —tivo que pasar polo Consello de Ministros, incluso—, xa é unha realidade. A UTE encargada do proxecto —COMSA Corporación e Civis Global— rematou os traballos e está previsto que o Consello de Administración do porto reciba as obras mañá mesmo. Esa conexión ferroviaria entre os peiraos olívicos e a Plisan é fundamental para o crecemento dos tráficos e, ben seguro, animará a moitas máis empresas a instalarse no porto seco a partir de agora. Porque todos sabemos que hai industrias que xa non precisan estar necesariamente en primeira liña de costa para desenvolver o seu negocio. E, como exemplo, as dúas conserveiras que citei antes: Albo e Frinsa.

Así que si, estes días a Plisan servirá de improvisada academia militar, con paso marcial, botas, o carneiro da Lexión —Baraka chámanlle— e toda a parafernalia. Pero o verdadeiramente importante é que, canto antes, deixe de ser noticia por un desfile e pase a selo polo que ten que ser: trens entrando e saíndo, camións cargando, empresas instalándose e actividade a rebordar. Porque para desfile, o do sábado. O que de verdade lle convén á Plisan é outro: o das mercadorías, o do investimento e o dun futuro que, por fin, empeza a poñerse firmes.