O que detén a primavera

Demi Moore acaparou a atención dos medios na Semana da Moda de Milán tras aparecer no desfile de Gucci cun cambio de imaxe. A prensa enfebreceu polo corte de pelo bob, renunciando á súa melena ata a cintura. Describiron o seu estilo de dominatrix. A actriz de The Substance vestía un traxe de coiro negro (talvez era un mono, quizais dúas pezas, non importa demasiado). Entrei en Instagram e quedei tan impactada pola súa delgadeza, a dun corpo carente de masa muscular, que non podía comprender por que non era esa a noticia que se replicaba nos medios. Tardei días en atopar unha noticia que fixese referencia á perda de peso tan salvaxe que experimentou a actriz. Paralelamente, quedei abraiada pola vaga de comentarios polo aumento de peso de Heidi Klum, de 52 anos, e tamén satisfeita das súas declaracións, cunha actitude absolutamente natural e libre, tras os rumores pola súa presenza no Festival de Venecia: «Non estou embarazada. É a menopausa».

Facendo scroll unha noite de insomnio, observando con atención o contido que me ofrecía Instagram, fiquei petrificada. A xa mencionada imaxe de Demi Moore posando sobre dúas pernas coma xuncos; un meme sobre Óliver Laxe; un vídeo de gatos que gardei en favoritos aínda que non o vaia volver ver; as imaxes da operación Furia Épica, o ataque ilegal de EE UU a Irán —que en Dereito Internacional se considera «crime de agresión»— coa Macarena, de Los del Río, de banda sonora; recomendacións nutricionais para perder peso; un vídeo explicando por que é indispensable para as mulleres incorporar o coláxeno na rutina diaria; outro puntualizando que non serve de nada incorporar o coláxeno se non ten, como mínimo, unha cantidade de gramos que non lembro; un resumo dos libros máis vendidos do último mes, un edificio estoupando en Irán e xente correndo morta de medo; agora unha imaxe elaborada con IA dunha muller que flota sobre unha nube mentres o ceo se transforma en océano con música de Max Richter; Donald Trump cun grupo de pastores evanxélicos rezando no Despacho Oval «polas nosas tropas e polos que serven nas Forzas Armadas»; unha fotografía dunha menor compartida pola súa nai cun texto que tampouco lembro; unha posta de sol; publicidade sobre a importancia da creatina para as mulleres a partir dos corenta; o novo código penal talibán... Detéñome aquí. O novo código penal talibán, legaliza a violencia contra as mulleres por ser un instrumento de disciplina necesario para previr o «pecado» e o «vicio». Os homes da casa son definidos nese texto coma «amos», lexitimados para infrinxir castigos ás súas esposas, que son denominadas coma «escravas». Hai xa moitos meses, escribín un artigo contando que os talibáns pecharon as portas para a educación das mozas a partir dos doce anos. A ONU considera que o apartheid de xénero contra as mulleres xa é un feito. Reflexionei arredor disto mentres avanzaba a madrugada e fun incapaz de conciliar o sono.

Días despois, comentando cunha amiga a decisión de Sánchez de impedir a Estados Unidos usar as bases españolas na guerra contra Irán e tamén o papel de Trump en todo isto, dicíame: «Para poder continuar co meu día a día, necesito finxir que non está ocorrendo nada, porque non o podo resistir. Non podo ver as noticias, así que imaxino que non está pasando o que está pasando».

E que é o que está pasando? Que a primavera intenta entrar pola fiestra, pero hai algo que a detén. Hoxe é 8-M e o mundo é un lugar difícil para todo o mundo, pero máis aínda para nós, as mulleres. Iso quería eu, escribir un artigo sobre o 8-M. Pero escríbese só, cada vez que prendo o televisor, que entro nas redes sociais ou que falo cunha amiga. Remato cunhas palabras de Marta Dacosta, autora de Navegar, o manifesto da Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua galega: «As nosas palabras-pedra poderán acadar a bóveda de cristal que nos frea, se rubimos polos libros de todas as penélopes que desoíron o oráculo e ousaron, ousan, navegar».

Suscríbete para seguir leyendo