Here comes the sun

«I´m singin´in the rain. / Just singin´ in the rain. / What a glorious feeling, / I´m happy again!» De acordo co libro da Xénese -versión apócrifa, iso si-, tal foi a melodía que teimou en interpretar, día tras día / noite tras noite, a orquestra ad hoc -The Angels, obviamente-, a bordo da isomerxible Arca de Noé e até que aquela rematou a súa derrota, ancorada no cume dos montes de Ararat (a 5000 metros de altitude, na actual Turquía). Certamente, coido ben que non é de extrañar que o primeiro que se lle pasase pola cabeza ao moi sufrido patriarca bíblico logo de semellante experiencia fose plantar unha viña e, a seguir, empiparse convenientemente con tinto -e/ou treixadura- tras ter que aturar o devandito traballiño, especie de calvario (avant la lettre, desde logo) inacabable. E non pola música, que tamén, senón pola auga, auga, auga...

«I´m singin´in the rain...» Orballo, poalla, barruzo, torboada, turbóns, xistras..., arroiadas e bátegas mil andamos a apandar os galegos e mais as galegas -habitamos ao cabo, o grande Cunqueiro dixit, no «reino da chuvia»- neste noso inverno arreo. E tanto é así que o, a pesar de todo, xenial Gene Kelly ben puidese trocar as beirarrúas de Hollywood por estoutras de Vigo -ou de calquera outra cidade do país galego- e dispoñer o seu célebre claqué sobre elas: «I´m happy again. / I´m singin´and dancin´in the rain». De poza a poza, de ra a ra, de sapo cancioneiro en sapo cancioneiro e tiro porque me toca!

Corenta días e corenta noites sen parar de chover, relata, en efecto, a Xénese. Porén, o que non consta aínda no texto bíblico é que o causante de que, finalmente, Iavé se decidise a deter o dioivo, tal vén resultar un corvo negro. Un corvo, si; máis exactamente, o corvo Vicente. Corenta días e corenta noites -como todos os outros animais á súa canda- levaba, entón, o paxaro desde que dera entrada na Arca. Nun rauto e de socato, o Vicente abriu as ás e partiu.

«Onde está o meu servo Vicente?», inqueriu a voz de Deus. «Señor, o teu servo Vicente evadiuse», respondeu un moi superado Noé. E velaí que, tras procuralo por todas as partes, arriba e abaixo, aló o foron atopar ao cabo: molladiño até o raque e a pousar, tremente, enriba dun pequeno, mínimo, exíguo outeiro que as augas amezaban con asolagar dun retrinco para o outro. Non habia fuxida, pois. Por tres veces unha onda alta lambeu as garras feridas do corvo, aquilo era a fin. E no entanto...

No entanto -escribe Miguel Torga; «Vicente» forma parte do seu volume Bichos (na edición de 1961)-, «Eu son o que son» tivo que ceder diante do corazón resoluto, da vontade rexa do corvo por mostrarse libre, indómito. E é que ao termo, e para salvar aínda a súa propia obra, Deus omnipotente pechou «melancólicamente, as comportas do céu.»

Claro que, xa postos a contarlles contos a Vdes., tamén podemos contar -e con perdón da redundancia- con aqueloutra perspetiva senlleira -da autoría do infelizmente desaparecido- Enrique San Francisco. De acordo así coa exexese deste, eis que o verdadeiro motivo de que se desatase o diluvio, tal veu radicar realmente en que a Iavé -compacedido diante dun Noé de quen os seus veciños se chanceaban sen parar: «Pero Noé, chiño, como podes ser tan parvo? A quen se lle pasa pola cabeciña poñerse a axeitar un barco aquí, no medio e medio do deserto!?»- non lle quedou outra máis que desabrochar os portelos celestiais como compensación (o de ordenarlle ao coitado patriarca a construción da Arca non pasara nunca de conformar unha brincadeira divina) por tanta mofa e coñas mil desatadas.

«La pioggia non bagna il nosotro amore / quando il celo è blu», cantaba, da súa parte, unha espléndida Gioglia Cinquetti, aló in illo tempore. Cando redacto as presentes liñas, os ceos vigueses distan un tanto/dabondo de se amosaren azuis. Non obstante, non perdamos nunca a esperanza: xa que logo, mesmo é posible que cando os, sempre moi amables, lectores e lectoras as estean a ler, aconteza xa -como nesoutros inmorredoiros de George Harrison- que «Here comes the sun», que xa saia o sol e que: «Little darling, the smiles returning to the faces» («Cariño, os sorrisos volven aos rostros»). O que se di/escribe, unha pura maxia feliz. Deámoslle tempo ao tempo.

Suscríbete para seguir leyendo