Saltar al contenido principalSaltar al pie de página

Opinión

Amelia Pérez / Montserrat Carrera

Vigo

«Continuaremos xuntos na loita»

Xesús Alonso Montero (d.) durante el congreso del PCG celebrado en Vigo en octubre de 2014

Xesús Alonso Montero (d.) durante el congreso del PCG celebrado en Vigo en octubre de 2014 / Marta G. Brea

Xesús Alonso Montero non cría en Deus, cría en Carlos Marx, e ao filósofo alemán pedímoslle, hai só uns meses no prólogo do seu último libro, que lle dese máis tempo para emocionarnos co súa compañía, co seu compromiso, coas súas palabras. E así o fixo ata o último día. Onte, as Comisións Obreiras de Galicia ficamos orfas da súa solidariedade e do seu compañeirismo, pero quedamos cheas da súa esperanza, que segue viva porque é a mesma esperanza compartida por milleiros de persoas en todo o país, por millóns de mulleres e de homes en todo mundo.

Con Alonso Montero marcha unha figura indiscutible do panorama cultural e lingüístico galego; marcha aquel mozo que se comprometeu co idioma; marcha o filólogo da lingua dos pobres, como lle adoitaban dicir nalgún tempo; marcha un militante comunista represaliado varias veces durante a ditadura; marcha un home que loitou para recuperar a democracia e para manter viva a memoria das vítimas da barbarie franquista. Con Xesús vaise un dos bos e xenerosos, un marabilloso compañeiro sempre disposto a poñer a súa intelixencia ao servizo dos máis febles.

Xesús era a personificación da simbiose entre o mundo do traballo e o da cultura. Unha simbiose que sempre defendemos nas CCOO e da que, moito antes ca nós, xa falaron outras figuras da nosa historia, pero dun xeito máis poético. Foi o caso de Lorca: «Si tuviera hambre y estuviera desvalido en la calle no pediría un pan; sino que pediría medio pan y un libro».

De todas as facetas de Xesús, quedariamos coa de mestre. Ese mestre que desperta as mentes dos seus alumnos e alumnas como facía o profesor Keating no Clube dos poetas mortos. Ou tamén como ese entrañable, paciente e sabio mestre da Lingua das bolboretas que fomentaba a curiosidade de Gorrión, o seu amor pola natureza e a liberdade. Os e as que o seguíamos eramos os seus gorrións.

O seu legado perdurará na súa extensa obra e tamén na memoria de toda a xente que o escoitou nalgunha das súas intervencións públicas. As que tivemos a sorte de compartir con el espazos e conversas, ademais, levamos connosco a lembranza do seu entusiasmo e da súa xenerosidade. Coas armas da palabra e do coñecemento que nos transmitiu continuaremos xuntos na loita. Ata sempre, mestre Montero.

*Amelia Pérez Álvarez, secretaria xeral do Sindicato Nacional de CCOO de Galicia e Montserrat Carrera Leirós, secretaria xeral da Unión Comarcal de Vigo

Tracking Pixel Contents