Non sairemos mellores, Ingrid

Na madrugada do xoves para o venres, a borrasca Ingrid sopraba con tal forza que resultaba difícil conciliar o sono. A altas horas, sobresaltoume un ruído, mais a escuridade da rúa do barrio de Navia non permitía esclarecer que sucedera. Cando rompeu o día, abrín a fiestra e descubrín que rachara unha persiana do edificio de enfronte. A avaría era importante, había importante cantidade de cristais e cascallos sobre o peitoril. Horas despois, descubrín uns operarios tirando todo ese entullo a unha superficie verde que existe entre edificios, inaccesible para o tránsito, pero que supón un alivio visual no medio de tanto cemento. Ante a miña sorpresa, os operarios varreron todos eses desperdicios guindándoos á herba, coma se esa finca fose un colector do lixo. Ingrid seguía soprando e o meu impulso nese instante era berrarlles desde o edificio de enfronte: «Iso que están facendo é incívico, non poden tirar todos eses cascallos aí». Mais a impunidade era total e, ademais, semellaban amparados polos propios inquilinos da vivenda, que observaban o crime con total normalidade. Literalmente, os traballadores encargados de reparar a persiana e o vidro afectado estaban «tirando a fiestra pola fiestra». Desde entón, todos eses entullos (metal, cristal e ferros) son cadáveres que aprenderán a convivir coa herba. Ficarán aí para sempre, nunha especie de lembranza permanente de ata que punto respectamos o medio que nos rodea.

O piso onde vivo ten tamén unha fiestra que dá a un patio interior. Imaxino como o soñaron os arquitectos que deseñaron o proxecto: claraboias de cor branca, infladas coma globos oculares, nun océano de herba verde que, coma no caso anterior, debese ser un alivio contra o formigón. O patio podería ser ese espazo singular que imaxinaron os arquitectos —non é habitual que existan patios que, ao mesmo tempo, constitúan espazos verdes—. Podería selo, se non fose porque moitos veciños empregan ese lugar coma vertedoiro. Hai épocas en que asomarse a esa fiestra resulta deprimente: latas, papeis, plásticos e un catálogo variado de obxectos que permanecen aí, acumulándose uns sobre os outros, ata que o volume é desproporcionado e imaxino que un servizo de limpeza fai o seu traballo; e volta a empezar.

Aínda que o pareza polo perfil deste artigo, eu non adoito observar as fiestras nin os comportamentos dos veciños porque tendo a estar metida dentro da miña propia burbulla, bastante allea á realidade máis próxima. Pero resultou que Ingrid, sumada á novela que estou escribindo, que me obriga a permanecer bastante encerrada, fixéronme lembrar as semanas de confinamento, alá polo ano dous mil vinte. Aquelas semanas onde a xente escribía nos vidros das fiestras das súas casas a mensaxe «sairemos mellores». Lembro que eu adoitaba enfadarme cando lía esas consignas e falaba comigo mesma retrucando: «non é moi difícil saír mellores, mais non vai suceder porque, tan pronto remate o confinamento, todo o mundo esquecerá os bos propósitos de xeito inmediato». Coma cando se achega o trinta e un de decembro e a xente empeza a escribir propósitos para o ano que empeza; propósitos que rara vez sobreviven ao mes de febreiro.

Mentres escribo estas liñas está sarabiando. Escoito o pedrazo contra os peitorís metálicos. Gústame ese son porque me fai sentir que aquí dentro, neste fogar que é un refuxio, estou a salvo do mundo. Como este edificio non ten balcóns, con frecuencia abro a fiestra e asomo a cabeza para respirar, observo os cadáveres que xacen nas zonas verdes, mórdeme a tristura e regreso ao meu refuxio. Teño outras fiestras: os libros, as películas, os videoxogos, os xogos de mesa, as amigas e amigos que me visitan, as series... E falando de series, Ingrid irrompeu nos días en que eu remataba a quinta temporada de «Fargo».

«Fargo» arríncame de Vigo e transpórtame ata Minessota. Alí habito ultimamente, entre o frío e a neve do Medio Oeste de Estados Unidos, onde Noah Hawley escribiu esta alquimia que nace ao abeiro da película dos Irmáns Coen. A serie está chea de violencia e cadáveres. Coma eses que xacen nos patios verdes da rúa Teixugueiras. Inaccesibles ao tránsito pero si ao ollo humano.

Suscríbete para seguir leyendo