A «mansión da arte» de Vigo

Cando era un cativiño, duns cinco ou seis anos, meus pais faláronme por primeira vez dun cine máxico no centro de Vigo. Unha sala enorme á que ían xa de mozos e na que gozaron de filmes históricos e outros máis modernos coma A Guerra das Galaxias, a finais dos setenta ou principios dos oitenta, xa non lembro. Si que recordo a impresión que lles causou esta última obra

—a primeira de ciencia ficción que viran— e que aquela noite chovía e ventaba moitísimo e non daban chegado de volta a Sabarís.

O cine non era outro, claro está, que o Fraga, esa xoia que durante máis de dúas décadas estivo pechada como outra mostra máis do nociva que foi a imposta fusión das nosas caixas de aforros, pero niso non vou entrar… polo de agora. Manda carallo que a última proxección da sala fose Lara Croft, con Angelina Jolie, no 2001. A adaptación ao cine dun videoxogo. Pouco encanto para a «mansión da arte» que no 1948 inauguraba don Isaac Fraga Penedo, co filme Botón de ancla, que distribuía o noso Howard Hughes vigués, o produtor Cesáreo González, do cal xa falamos dabondo no Estela non fai tanto tempo.

La brillante singladura del Fraga

Ver galería

Nova etapa

Eu, cine, no Fraga, nada, pero mentiría se dixese que nunca pisei a discoteca Nova Olimpia nos baixos do edificio. Pero mellor queda entre nós. Ao que ía: agora que Xunta e Deputación son donos e señores do inmoble tras comprarllo a Abanca por 9,3 millóns de euros, ábrese unha nova etapa e oportunidade para este espazo privilexiado no corazón da cidade. O que non está tan claro é cal vai ser a súa función, máis alá de que será un espazo aberto aos cidadáns e que ten que ter un lóxico compoñente cultural. Por iso, as dúas administracións, antes de decidir nada, pediron axuda aos vigueses e preguntáronlles para que queren o Fraga.

Fai uns días, o conselleiro de Cultura, José López (que debe ser o máis alto da historia da Xunta), anunciou que en cuestión de semanas desvelarán o plan de usos para o vello cine e agradeceu a resposta e as achegas dos veciños de Vigo. Recibiron máis de trescentas propostas, case nada, aínda que moitas eran «agradecementos» por rescatar o cine. As obras xa sabemos que estarán rematadas, como moitas outras na cidade, no 2027 (por que será?). Pero, coma sempre digo, máis importante que o continente é o contido. Só espero que acerten, porque de inmobles baleiros pagados cos cartos de todos estamos cheos, de norte a sur.

O Fraga merece reabrir as súas portas cunha alfombra vermella e unha finalidade clara, non como outro espazo sen alma nin función definida. Non abonda con rehabilitalo; cómpre darlle vida, sentido e, sobre todo, proxectalo cara ao futuro sen esquecer o seu pasado. Agardemos que esta vez as administracións escoiten con intelixencia e actúen con acerto, porque oportunidades así non se poden malgastar. E potencial, o Fraga, ten de sobra. Tanto coma historia.