59

A situación é tal que asi. O coche sigue unha ruta común mais pouco frecuente. Un destes viaxes que se fan polo verán. Atravesa campos áridos, sedentos. A pantalla marca 35ºC. Se non fora polo ar condicionado o suor pegañento mesturaría roupas e corpos. É o verán. É a meseta. Castela. Hai que facer unha parada. Un pobo de casas brancas. Villar del Río ou Aldeanueva del Codonal. Tanto ten. Silencio. Un bar. Unha venta. Á porta esas tiras de plástico como macarróns pintados. Cólaste dentro e tras acceder, resoa un clac-clac-clac-clac... atrás de ti.

Á dereita catro paisanos botan a partida, un quinto olla a televisión. A máquina comecartos solta unha cancionciña repetitiva e contaxiosa. Demasiado tarde para o menú, demasiado cedo para a cea: bocatas para todos. Entre bocado e bocado reparas no cartel da tourada, ao lado, o que anuncia as festas na vila maior. Tamén notas que lles gusta o fútbol. Bufandas e fotos das alineacións. Un grolo de refresco para baixar o bolo alimenticio. Estampas de cazadores. A neveira dos xelados. O ventilador. Mesas baleiras. Tócaste o bolso para confimar que levas a carteira ao ler: “Solo pagos en efectivo. No se admiten tarjetas” pero a sorpresa chega cando encima da caixa rexistradora caes na conta diso, un par de Din-A4 onde pon “58”. Máis nada.

"Se cadra aquel día que estabas enfermo perdiches a clase máis importante de 'natu'"

Un “cincuenta e oito” pintado a rotulador sobre dous folios. Non parece que sexa a idade do chaval da barra. Nen cando se abriu o garito. Tampouco ningún bote millonario da Primitiva. Dubidas polo motivo dese aforismo. Entre os comensais ninguén consegue explicalo nen razoar unha solución. Toca o comodín do público: o tipo que atende. Tes curiosidade e prestas atención, cando o barman logo da pregunta, solta, con toda parsimonia: “Pa’las moscas” e segue ao del, recollendo, tan pancho. Este tipo está de vacile. Debe ser unha broma. “Pero... a ver, ¿cómo?, ¿para atrapar las moscas?, ¿las hipnotiza?” Deixa o pano, ponse serio: “Que vá, para que no entren”. Óllaste cos do lado. Calas. Rematas o tentempé. Se cadra aquel día que estabas enfermo perdiches a clase máis importante de “natu”. Ou sexa que é fácil librarse delas. E será igual de sinxelo con outras incomodidades? O caso é acertar co número, ... pero 58? Será porque remata nun bucle sen fin. É posible que as moscas ao mirar o infinito queden atordadas, desexando fuxir dese magnetismo numérico.

Tres horas despois o automóbil chega a destino. Parada obrigatoria nun furancho dos de toda a vida. E tamén pegado á parede outro número. Desta vez diferente. 59. “E logo ese 59?” Responde o’Louro, un gentlemen da ría de Arousa: “É para os fodechinchos, non entran a tocalo carallo”.

Suscríbete para seguir leyendo