Opinión | Que din as rumorosas?

Cemiterio de prexuízos

Dos personas pasean en un paisaje nevado.

Dos personas pasean en un paisaje nevado. / Rodrigo Jiménez

Fuximos da fotocopia. Sexa cal sexa a moda que toque, e coa excepción de adolescentes obsesionados con se diluíren no grupo, arelamos ser únicos. Todo foxe do gris, mesmo as paisaxes, e só as xornadas de choiva ousan vestir ese ton. Os propios días suspiran por seren únicos, por xuntaren momentos dignos de lembranza que os afasten do caudal da existencia rutineira e os laureen como inesquecíbeis.

Os nosos devanceiros erixíronse en herdeiros exclusivos da terra. Sentirse parte da cadea coma un simple elo é máis do que o vulnerábel ego do Homo sapiens pode aturar. Xa designarnos a nós mesmos como “sabios” é toda unha declaración de intencións e revela moito da nosa intrínseca fachenda.

A realidade, porén, teima en desmentirnos e vai puíndo as calidades que nos fan irrepetíbeis. Están a esgotársenos os privilexios, as nosas prerrogativas vanse reducindo segundo imos coñecendo máis do mundo que nos rodea. Abonda con abrirmos os ollos e mirar ao noso arredor con atención, amar o planeta, escoitalo. Ese respecto non nos restará relevancia, senón que nos resituará na integridade, pero esixe modestia.

Hai uns meses, un artista gloriábase de que a arte era unha das fronteiras que nos separa aínda do reino animal ao que pertencemos mal que a algúns lles pese. Obviaba que hai paxariños que saben de arquitectura, ou os castores de enxeñería, que niso de cismar en sistemas hidráulicos non teñen nada que envexar ás compañas eléctricas que tentar moven muíños con auga pasada.

Unha das facetas que nos fai humanos é a dor ante a perda e o ritual arredor dese acontecemento. Aos nosos mortos enterrámolos ou incinerámolos, ou o que faga cada cultura, coa venia das autoridades. O loito fainos merecentes do apelido sapiens, aínda que ata hai ben pouco non se lles presupuña aos nosos primos neandertais capacidade para o pensamento simbólico e quedaba fóra de cuestión que practicasen ritos funerarios.

Entre os territorios lendarios que explorabamos na infancia en filmes e libros atopábanse os cemiterios de elefantes, un paraíso feito á medida da ambición dos traficantes de marfil. Eses recunchos fabulosos, shangri-las de ultratumba, situaríanse en puntos ignotos dos mapas aos que os elefantes saberían chegar por unha máxica memoria herdada. Se cadra esa fantasía ten alicerces de verdade: un artigo recente achegaba evidencias de que unha cría de elefante fora soterrada e o chan ao seu arredor, compactado.

Tanto os elefantes coma nós queremos despedir os seres que amamos e precisamos dispor dun lugar no que falarlles, onde poder presentarlles os nosos respectos e escenificar a nosa dor. Ignoro se os elefantes pretenden acudir á tumba das súas crías en peregrinación ou se só procuran protexelas da degradación das bestas, pero imaxínoos co mesmo pesar co que nós despedimos aos nosos.

Adeus, “Coco”; agora todo o ceo che pertence.

Suscríbete para seguir leyendo