Opinión | Voyager

Rede nacional de furiosos empernidos

A furia.

A furia.

A crispación é un monstro que emprega a mesma estratexia que a auga. Hai un traballo previo de ir furando por dentro ata que atopa vía libre para estoupar. Esa tensión antes da explosión está chea de violencia. Percíbese nos xestos, nas miradas, nas maneiras de falar. É algo case eléctrico que está no aire e que provoca bastante malestar. Vivino moitas veces estes días. Como cando aquela condutora me insultou desde o interior do seu coche mentres eu cruzaba un paso de peóns (supoño que non o bastante rápido para as súas necesidades). Eu ía falando por teléfono cun amigo e aínda lle fixen unha broma: “Una vecina tuya acaba de insultarme por caminar. ¿Qué os pasa a los madrileños, que estáis tan enfadados?”. El contestoume no mesmo ton e engadiu algo que ía na liña de que Madrid é unha cidade ansiosa. Non sei se é tanto un problema da cidade coma de quen vive nela, porque todas sufrimos a diario a cólera de persoas que nos lanzan a súa frustración de diversas maneiras, e tanto ten que vivas en Vigo, en Malta ou en Río de Janeiro. Aínda lembro a reacción daquela veciña de Teixugueiras que hai uns meses me montou un cristo soberano porque dei para atrás no garaxe coa intención de facilitarlle a ela a manobra. Os camiños da ira son inescrutables. Mais se hai un lugar onde podes vivir un paquete de experiencia completa de rabia, irritación e malos modais é nas estacións de tren. Renfe, a Rede Nacional de Ferrocarrís Españois, converteuse ultimamente na Rede Nacional de Furiosos Empedernidos. Coma se ao entrar nas estacións se activase algo violento nalgúns cerebros que provoca o malestar de todo o mundo. E aquí si que teño que recoñecer que atopo diferenzas entre o trato que recibo en Galicia e en cidades coma Madrid. En Vigo, Santiago de Compostela ou A Coruña xamais un garda de seguridade me falou con desprezo no control de seguridade, coma se o uniforme lle dese poderes para humillar. Ou, polo menos, para intentalo. Antes, cando querías coller un tren de longa distancia desde Chamartín-Clara Campoamor, media hora antes da saída os paneis indicaban a que vía debías dirixirte. Desde hai uns meses isto mudou. Se o teu tren sae ás sete, poden ser as seis e cincuenta e nove e que non teñas vía asignada. Pero quizais, alén do atraso, o peor sexa o feito de non ter información. Hai algo que me gusta de Renfe e é que entre os traballadores e traballadoras existen persoas con necesidades diversas que atenden con amabilidade. O que me parece perverso é que sexan utilizadas para dar a cara diante dos viaxeiros en momentos de estrés. Porque se un tren se atrasa (cousa que empeza a ser a norma en lugar da excepción), as persoas que viaxamos temos dereito a que se nos informe. Fórmanse tumultos de centos de viaxeiros que empezan a crisparse máis e máis diante dos traballadores, que o único que contestan é: “É que a nós non nos dan esa información, teñen que agardar a que se anuncie a vía”. Pero resulta que xa é hora de marchar, e a vía segue sen anunciarse, e a xente empeza a increpalos, algúns con mellores maneiras ca outros, e entón a actitude tan desagradable daquel garda de seguridade empeza a parecerse bastante a que teñen algúns viaxeiros. No interior do tren a cousa non mellora, porque hai unha muller que pagou un suplemento por viaxar cun can e resulta que non existe espazo para a gaiola de transporte. Pero que ninguén se atreva a poñer unha maleta ocupando un centímetro de corredor, porque entón o que recibirás é a reprimenda do revisor, porque non se pode de ningunha maneira ocupar espazos centrais. Agás cando é a compañía que incumpre as súas obrigas, cousa que sucede en cada viaxe. É unha evidencia que necesitamos máis frecuencias e que Renfe non está cubrindo a demanda. Trens completos, sen espazo para maletas, sen cumprir os horarios... Pero alén de toda esta problemática, existe unha maneira de vivir da que non me baixa ninguén: a amabilidade é un xeito de intelixencia.

Suscríbete para seguir leyendo