Faro de Vigo

Faro de Vigo

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

Ledicia Costas

Voyager

Ledicia Costas

Escritora

Heroína con capa de España

Cheguei o pasado luns a Madrid co tempo xusto para asistir a un evento literario. Coller o metro sempre pon a proba a miña paciencia. Nos accesos ao metro todo o mundo corre. Algúns como se estivesen sendo vítimas dun ataque zombi, outros como se acabasen de lembrar que deixaron unha pota ao lume e, en consecuencia, puidesen acabar sendo acusados como responsables dun incendio no edificio. No impulso desas carreiras levan a outras persoas por diante. Empurrar en Madrid non está mal visto. O que si está mal visto é camiñar a un ritmo que non estea relacionado cunha emerxencia de primeiro nivel. Se vas tranquila es a inimiga. “Pero de verdade toda esta xente ten tantísima présa?”, preguntábame eu, no medio da desbandada. “As súas vidas dependen de que cheguen a un sitio sete minutos antes?”. Supoño que esa inercia acaba arrastrando a todo o mundo. Se vivísemos alí, é probable que nós tamén acabásemos correndo. Ao día seguinte, camiñando cunhas amigas pola rúa, presenciamos como unha moza que camiñaba pola beirarrúa mirando o móbil, tropezou cun home vestido de traxe que ía a ritmo rápido. O home detívose, empezou a berrar e insultou á moza, que nin se decatou (ou talvez simulou non decatarse). Ela continuou avanzando, coa mirada na pantalla, mentres el esbardallaba. Creo que o insulto e a mala educación foi o que nos doeu e que por iso lle comentamos que non é de recibo a tratar así a ninguén, malia o tropezón. Berraba que non se pode ir pola rúa mirando o teléfono e levando por diante á xente. “Tampouco se pode insultar”, dixémoslle nós. “Ah, non?”, preguntou el mentres valoraba se empezar a insultarnos tamén ou continuar co seu traxecto, cara a onde queira que fose. Camiñar coa mirada e o cerebro cravados na pantalla do móbil é un deporte de risco. Pero ai, as urxencias. En realidade, todo está relacionado. Vivimos no século do inmediato. Todo é para antonte. Sempre hai un motivo para ir derrapando polas esquinas, unha razón para levar a lingua de fóra. A isto podemos sumarlle o feito de que a xente está enfadada. Especialmente, en Madrid. Un taxista, nada máis subir, díxome: “Pongo música porque ya sabemos lo que van a decir en las noticias, ¿verdad?”. Despois confesou que estaba tan saturado de xogar a ser camaleón, que prefería a música á actualidade política. Cada vez que un pasaxeiro lle daba conversa empregaba o mecanismo de concordar automaticamente. Que era votante de Vox? El tamén. Que era fan de Pedro Sánchez? El repartía rosas vermellas. Que era unha seguidora de Yolanda Díaz? El tiña pancartas na casa. Ese é o seu método de supervivencia. A súa maneira de protexerse ante o que denominou como “unha crispación insoportable que se encargan de alimentar os medios de comunicación”. Baixei do taxi preguntándome por que me confesou todo isto a min, que non lle saquei o tema. Pero, sobre todo, pensei na imaxe desa muller que se fixo tan popular os pasados días. Esa que leva en Ferraz a bandeira de España a xeito de capa e berra coma unha descosida, e acabou sendo protagonista dos memes máis enxeñosos do mes. Vímola convertida en velociraptor, na cara central d’O berro de Munch, en Alien, en portada dun disco de Iron Maiden... Esa señora quedará para sempre na memoria colectiva. A heroína da crispación insoportable.

Compartir el artículo

stats