Suscríbete

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

Xosé Ramón Pena

DE BOLINA

Xosé Ramón Pena

Que veñen os rusos!

Nin que dicir ten, imaxino ben que todos os -sempre moi amables- lectores destas crónicas semanais han de estar ao cabo da moi aterradora noticia: pois velaí que, tal e como documentaban nos pasados días os diferentes medios, e de acordo coa investigación levada a termo pola autoridade competente, tal semella que certos sediciosos cataláns entraron en contacto co líder dun “grupo ruso” o cal lles foi ofrecer non só pagar absolutamente toda a débeda catalá senón tamén o envío de 10.000 soldados co declarado fin de apoiaren cumpridamente o “procès” independentista. O título da película, digo da movida con moita auga de Valencia polo medio, digo da conspiración vén ser, seica, ese mesmo de “Operación Volhov” (por certo, e aviso para todos os navegantes!, unha das batallas da II Guerra Mundial nas que participou a División Azul, outubro de 1941). En fin, o que hai que ver: o Exército Vermello a un paso de desfilar polas Ramblas, e nós con estes pelos!

Como é dabondo coñecido, en 1939 Francisco Franco derrotou o comunismo. Porén, o caso foi que, malia o éxito do inconmensurable caudillo, o demo soviético resultou ser quen de arrepoñerse. E non só iso, senón que a bandeira coa fouce e mais o martelo ondeu vitoriosa sobre as ruínas do Reichstag para espanto, terror e agonía dos loiros guerreiros da invencible raza aria. Tras o referido escándalo, veu daquela unha, moi breve, pausa para a publicidade. Non obstante, apenas un treito máis tarde, desde Settin, no Báltico, deica Trieste, no Adriático “an iron courtain has descended across the Continent” (Churchill dixit). Xa que logo, e como directa consecuencia, eis que outra nova apocalypse now se foi deseñar axiña nos nosos horizontes: aínda ben que grazas ao valor, sangue frío... -e, desde logo, ao estupendamente que daban na gran pantalla- de Kevin Costner, Bruce Greenwood e Dylan Baker, aqueles trece días do outono de 1962 remataron nun happy end e puidemos saír do cinema sen que nos atragoasen as “palomitas” e con ganas de meterlle un par de cubalibres na barra do bar de Manolo.

Vale; segundo a narración da historia oficial, foron os submarinos nucleares e mais os portaavións top gun os encargados de manteren acougada a cousa; con todo, algo -ou, mellor moito- tiveron que ver tamén co bo tránsito do asunto os Ian Fleming, Graham Greene, Len Deighton, John le Carré.., James Bond ou George Smiley, decididos como estaban a facerlle frente ás malignidades do Dr. No e/ou dos sicarios de Karla. En calquera caso, tanto e tan ben si que se conduciron os tales, que un bo día Mr. Ronald Reagan puido chamar a Moscovo polo teléfono vermello e plantexar abertamente a situación: “Meus, estades ben máis que cagados. Por moito que teimedes, os vosos mísiles farán puufff antes de voar un par de metros. Mentres, os nosos si que estouparán, boooom!, sobre os restos dos vosos restos, e iso se é que tal aínda permanece despois da primeira andanada que vos botemos enriba e que vai ser talmente a repera en bote!”

Cos tixolos do muro de Berlín adornando os despachos dos brokers máis guays e Boris Eltsin bailando aquela tan chula de Ramoncín –“litros de alcohol corren por mis venas, mujer,/no tengo problemas de amor,/lo que me pasa es que estoy loco por privar”-, tal pareceu que a liberdade e mais a democracia ían chegar a everybody e a everywhere. Pero sabido é que mala herba nunca morre e que a maior diabrudara do Maligno consiste, precisamente, en facernos crer na súa inexistencia. Traducido: procedente do lado máis escuro de Mordor, Vladimir Putin accedeu ao despacho principal do Kremlin. Desde un xeriátrico negavip de Nassau, e co dry martini –“shaken, not stirred, please”- pola metade, OO7 retornou a Londres a fume de carozo.

Nin no Ártico nin no Báltico; nin no Checkpoint Charlie ou no Paralelo 38, senón en plena Praza de Sant Jaume: tal o posible epicentro da III Guerra Mundial. Con todo, tamén pode acontecer aínda -traduttore, traditore- que aquilo que o misterioso ruso de Rusia lles fose ofrecer de veras aos tales revoltés non fosen 10.000 soldados senón 10.000...(vaia, coido que Vdes. xa me entenden), unha vez que, e como ben explicara certo xeneral, cando aquela liorta do Ebro as tales foron causar unha cantas/bastantes baixas máis que as balas do inimigo. Claro que, iso si; xa postos no allo...,mellor que 10.000, 1.000.000, non? E é que podendo conquistar de vez toda España, por que se ían contentar os rusos con ocuparen apenas Cataluña?

Para continuar leyendo, suscríbete al acceso de contenidos web

¿Ya eres suscriptor? Inicia sesión aquí

Y para los que quieren más, nuestras otras opciones de suscripción

Compartir el artículo

stats