Suscríbete Faro de Vigo

Faro de Vigo

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

"As arpas de Iwerddon"

"O paxaro na boca" (1952). Lémbrome daquela atardecida coma se fora hoxe. Rúa Zamora, en Vigo; piladas de area, xabre, a querer entrar o outono, a asomar o sol e a caeren mainas as primeiras follas. Aínda había ben pouco que leváramos a Eduardo Moreiras á necrópole de Bembrive logo dun funeral na pequena fábrica románica da parroquia. Cabo da porta, co cadaleito presente e a presenza de Francisco Fernández del Riego, Xesús Alonso Montero, Xavier R. Baixeras, Manuel Forcadela, a viúva de Miguel González Garces, alguén máis, e este que lles escribe neste día de primavera ben distinta ás da memoria, non si?. De peste e festa, tal que asinaba o meu amigo X. L. Méndez Ferrín polos "Camiños da vida" e tamén na "Segunda feira", lembrando a Giovanni Bocaccio e Albert Camus. "O paxaro na boca", exemplares do libro co que nos agasallou aquel atardecer Luz Pozo Garza a Maximino Cacheiro Varela e mais a min, estes versos, digo, entre outros que non se me van da memoria: "Cando todo axuda a malmorrer/nada se salva". Agora, Luz, deste abril que escribo e moita xente vai camiño incerto de maio e derradeiros días, ben cedo, digo , en Galicia, Luz, "As almas libres", ou "En Galicia/hai bosques misteriosos onde/a silveira é dócil", e tamén "Os palacios de inverno" , "Crucei a luz aínda furtiva/cunha Biblia datada en Compostela/e leveina no colo como un neno durmido/desde a patria /Riba das nubes/a harmonía da luz entraba en alba".

Velaí vén divinal e sempre inesquecible Luz ese "Abrir o día cunha flor", mentres agardamos e non esquecemos aquel "Concerto de outono", e o auténtico "Códice Calixtino", ata que vimos chegar polo florido camiño, ai meu amor! - "Vida secreta de Rosalía", cunha adicatoria para este que che recorda, e lembra, tamén, entre outros amigos ao mesmo Maximino que xa nomeei, Alonso Montero, e coido que a Xavier Rodríguez Baixeras.

O son inmorrente das arpas do intempo que dixen, divinal Luz, leo estas palabras/partitura: "Xa non hai rosas brancas/nin crepúsculos longos pola chaira".

Andabamos todos, e ti tamén, Luz, a descubrir o sagrado crepúsculo de Vigo, e ver outra volta o incendio da cidade nas tardes máis calorosas para sofocar este e aquel pensamento, para non lle levar mentiras e flores a Rosalía, tal que unha vez contounos a ti e a min a nosa Ánxeles Penas cando a noite caía enriba do día máis alá de calquera diversión diversa: "Eu non quero pensar/que todo se extermine para sempre/Moito antes de que a imaxe do mundo/se desvelase en lágrimas/Denantes de que o inverno nevase paseniño/nun xardín inocente/ou antes de que as aves asumisen a aurora?/xa estabamos aquí para tensar o amor/xa estabamos na luz remota desta terra que amamos/Nesta chuvia/que toma forma de ave para sobrevivir".

Que o amor non se vaia xamais cal paxariña ferida polo dardo envelenado. Terra, lume, luz e vento sexan leves para Luz Pozo Garza.

Compartir el artículo

stats