Adriana Páramo mudouse de Londres para Vigo e filmou o seu embarazo: «Tras a morte da miña tía sentín o desexo de ser nai, foi durísimo gravalo»

A directora de cine Adriana Páramo (Vigo, 1985) proxecta este xoves en A Morada (19.00 horas), en Vigo, a súa longametraxe ‘Grelei raíces no teu lar’. Tras once anos en Londres, a investigadora decidiu regresar á súa cidade natal en plena pandemia para afrontar a morte da súa amada tía. Foi vivir precisamente á casa dela e é nese novo fogar onde lle nace o desexo de maternidade. Nesta peza audiovisual, a investigadora filma en primeira persoa e cos seus propios medios o día a día deste proceso. «Foi durísimo tanto enfrontarme coas imaxes de arquivo familiar como rexistrar coa cámara como me facía sentir a idea de ser nai», relata a FARO. A obra forma parte do doutoramento de Páramo, que está «a piques de rematar» na escola Royal Holloway da Universidade de Londres.

— Que vai atopar o espectador neste filme?

Trátase dun documental autobiográfico sobre unha parte moi íntima e moi persoal da miña experiencia como muller. Falo do dó pola morte da miña tía e da miña viaxe á maternidade como familia monomarental. Incluso os meus amigos que o viron dinme que é moi persoal e que non esperaban que fose tan íntimo. En canto ao tempo, empecei a gravar na pandemia, en 2020, e a na última imaxe saio eu dándolle o peito ao meu fillo con 3 meses.

— Como xurdiu a idea de crear un documental así?

Eu empecei o doutoramento investigando sobre o proceso creativo da actriz e como iso se reflicte nas personaxes que fai na pantalla. Estiven un ano analizando iso e houbo un punto no que atopei a obra de teatro ‘Anatomía dunha serea’, de Iria Pinheiro. Pareceume idónea para seguir a miña investigación, pero a medida que ía gravando os ensaios e nas reunións de guión deime conta de que o tema da obra me importaba máis que o proceso creativo en si. Iria fixo unha peza sobre as experiencias de violencia obstétrica, as situacións de abuso que sufriu durante o embarazo, o parto e o posparto. Nese momento, eu non quería ser nai, era unha idea que rexeitaba porque eu non me vía aí. Pero, aínda así, sentín moitísima rabia de que algo así sucedese e de que, chegado un momento, tamén me puidese pasar a min.

— Alén dese cambio na súa vida académica, decide mudarse de Londres a Vigo.

Si, porque en plena investigación, a miña tía morre, e eu estaba moi unida a ela. Somos unha familia pequena e iso tamén cambiou a miña vida. Deixei o meu traballo en Londres e volvín para Galicia. Entón, a raíz desta perda, sentín o desexo de ser nai, foi un pouco de súpeto. Dese xeito, decidín tornar a investigación cara a min e usei a cámara como ferramenta.

— E como foi ese proceso?

Foi unha maneira de lidar co dó e tamén con ese novo desexo de maternidade, porque para min era moi desestabilizante: eu tiña como 35-36 anos e levaba toda a vida pensando que non quería ser nai. Ao final, do que de verdade vai o documental é sobre un período de transición na miña identidade.

— Emocionalmente, como se afronta algo así?

Durante os anos que estiven facendo o documental, foi moi duro, foi durísimo tanto enfrontarme coas imaxes de arquivo familiar da miña tía como rexistrar coa cámara como me facía sentir a idea de ser nai. Foi duro, foi duro gravalo e foi duro tamén montalo despois. Pero agora, o meu fillo xa ten tres anos e xa son capaz de distanciarme. Dito isto, a primeira vez que o vin na pantalla, que foi no festival Cineuropa, foi moi emocionante e, de feito, tiven que conterme para non chorar.

Suscríbete para seguir leyendo