Noble, Fernando Franco

Fernando Franco estivo sempre orgulloso de pertencer ao cerne do Vigo inicial. Cando pasabamos perto do Arco de Quirós, na Praza da Princesa, adoitaba gabarse de que alí nacera e vivira, dándolle o valor que iso ten para un vigués de pura cepa. A cidade da súa nenez e mocidade tiña sona de xente algo áspera, sempre pensando en gañar o pan, madrugadora, mestiza por tanta man de obra que chegara de todas partes para encher a oferta de traballo de Citroën, ou dos tempos vizosos dos asteleiros.

Era a cidade á que eu chegara sendo unha adolescente, con tranvías e moita chuvia, ou así a vía eu. Pero era un lugar privilexiado se a vivías cando Fernando te levaba da man, fose noite, fose día  mais mellor se xa o ocaso fixera o seu traballo de favorecer a escuridade onde el sempre sabía dalgún local aberto para rescatarnos do frío e da humidade. Eramos adolescentes cando comezamos a compartir unha amizade que nunca esmoreceu, compañeiro imprescindible das noites pre-movida, cando «Esperpento Teatro Joven» facía mesón-teatro nunha ruela do Calvario con Dorotea, Xulio Lago, Manquiña, Fernando do Monteou eu mesma, que nunca actuei porque me gustaba máis o que agora chamaríamos «produción».

E seguiu a selo cando o nome de Vigo se adiantou ao cambio de século e a mediados dos 80 significou posmodernidade e reconversión industrial. Foi aí cando Faro de Vigo deuno todo e se posicionou á fronte dun cambio de ciclo no que Fernando era un capitán, sen gorra e sen pipa, pero co mando no sorriso, no sentido do humor, na súa bonhomía, nas interminables conversas onde manifestaba a súa preocupación social e humanismo.

Fernando axudoume a concibir a que foi a miña primeira novela, Covardes. Aceptou que o utilizase como inspiración para describir a noite viguesa naquela altura. Acompañoume na presentación da primeira versión en galego en 2001 e na a versión en castelán vinte anos despois. Nesta ocasión, confesou ante un ateigado auditorio do Club Faro de Vigo, valente, honrado, admirado amigo- que algunhas cousas que narraba esa historia da noite viguesa non foran fantasía. A Asociación Évame Oroza estaba a prepararlle unha homenaxe que talvez haberá que facer in memoriam. Porque mentres habite na memoria de Vigo seguirá vivo: baril, fermoso, intelixente, noble, Fernando Franco. Longa vida, chiqui. Longa vida, corazón.

Suscríbete para seguir leyendo