Manuel Alonso Macías, que entregóu a mañán do xoves nunha residencia do noso Vigo común o seu derradeiro alento, foi para mín unha sorte de segundo pai. En realidade érao dun dos meus máis vellos amigos, os que fixen no colexio Montecastelo hai a frioleira de 55 anos. O pai de Manolo Jorreto era un vigués esgrevio, mestre, perito industrial. Foi moitos nun só corpo cumprido. Pero non precisóu endexamáis de heterónimos pessoanos para o drama en xente que en verdade son todos os que practican a humanidade inesgotábel de seres con cada un sendoo sempre con largacía e tenrura. Fixo case tantas carreiras como fillos (oito), entregóu á paixón de vivir e saber unha pedra de Roseta que leva á tumba. Pero non é segredo ningún, pois estaba á vista de todo o mundo: o placer de vivir, traballar e estudar, a ledicia de ser pai e compañeiro (lembro con agarimo á sua muller, Manuela, que partíu hai uns anos, deixándolle manca a alma), de ser amigo, de amar á cidade e ao Celta de Vigo como se todo iso xustificase, dera sentido, aos misterios insodabeis da existencia, do que somos.

Tiña Manuel Alonso Macías unha desas cualidades que fan dunha persoa alguén nidiamente humana, un irmao: escoitaba como se lle fora a vida nelo. Emporiso, na miña memoria, aparte dos libros nos que verqueu os seus inquedos e os seus modestos soños de eternidade, será sempre ese pai que non inspiraba distancia nin reserva ninguna. Non, nun dos intres máis anguriosos da miña xuventude, logo de fuxir da miña casa en duas ocasións, cando non sabía qué facer da miña vida, encrucilladas da mocedade en que todo somella terribel e insuperábel (ninguén máis narcisista que un mozo), él abriu oco no seu peito para que eu perdera todo o medo e confiara.

Si gracias ao mestre Pedro Pereira vin o camiño das letras, gracias a Manuel Alonso Macías estudei xornalismo en Madrid, pero antes recuperei o entendimento e a estima co meu verdadeiro pai, Cholo Armada, e me convertín no que agora quizaves son. Obrigado, Manuel. Obrigado, Manolo. O amor neste caso é un raro triángulo, non sei se isósceles ou escaleno. Un pai e dous amigos (que acabaron compartindo amizade a tres bandas). Por mor da intercesión do pai de Manolo a conversa co meu propio pai se reanudóu, chegamos a un acordo, e eu marchei a Madrid onde atopei finalmente o meu imán. Sen a sua axuda, sen a sua atenta escoita, sen porse no lugar do outro (algo que raramente facemos na nosa xuventude), a miña biografía tería sido de certo outra, penso que moito menos amábel, rica, entretida e chea de descobrimentos. Dou gracias á vida, pero tamén aos mestres de obra e pensamento que nos axudan a escoller mellor o nos camiño, como Manuel.

Só un apunte á marxe. O que Manuel Alonso Macías non aturaba eran as ofensas á sua cidade (nacera perto do olivo, no Paseo de Alfonso, co mar nos ollos). Eu nunca practiquéi o seu viguismo. Nunca amei, e creo que nunca amaréi, unha cidade, unha nación, unha equipa de fútbol, unhas ideias, un partido político. Eu só amo aos meus amigos, e aí conto á miña muller. De un en un. Desconfío das moitedumes, dos sentimentos colectivos. Manuel non toleraba ben ás miñas críticas á cidade onde os dous nacéramos, anoxábase cando daba publicidade ás miñas reticencias neste Faro de Vigo onde hoxe quero lembrar a un dos mellores homes que tiven a sorte de coñecer, e ao que sempre teréi como pai da miña propia escolma. Pai de reserva, un home tan orixinal, fermoso, benhumorado (era sempre sinxelo rir ao seu carón), como un personaxe de Álvaro Cunqueiro que saira da tinta máxica para facerse corpo mortal e facermos a vida máis certa e levadeira. Tan só un home. Nada menos. Cun corazón como unha ría. Bó e xeneroso. Dos que lamentabelmente non hai muitos neste presente escuro, nin nos días do pasado lonxano. Boa viaxe, Manuel. Dalle unha aperta ao meu outro pai.

*Xornalista