Tras las proclamas de la Xunta en pro del ahorro se reactivó en el Parlamento esta semana la petición de eliminación del llamado plus de los altos cargos. ¿Creen justo que se mantenga?

-José Anido. Yo creo que no sólo no es justo, sino que no es lógico y además es indecente. Y si ya lo es en tiempos de bonanza, mucho más en los de crisis. Para nosotros en UPyD la política tiene que ser un servicio público, un servicio que se desarrolla durante un tiempo determinado. Lo que no puede ser es un modo de vida, es decir, un sistema para gente que simplemente se apalanca y que a pesar de que deja el cargo público sigue manteniendo, si es funcionario público, un plus, un sobresueldo hasta que se jubile o hasta que ocupe otro cargo, lo que convierte el procedimiento en pingüe para algunos.

-A. Rodríguez Miranda. Eu penso que para falar disto hai que ter en primeiro lugar un coñecemento bastante axeitado do tema. E, o primeiro a dicir é que chamarlle plus dos altos cargos é de todo incorrecto, e os traballadores públicos sábeno. Non é un plus, algo que se daría a maiores, non: é un concepto retributivo dos que son traballadores públicos, porque só se lles paga aos traballadores das Administracións. Eu mesmo non son funcionario e polo tanto non son sospeitoso de varrer para casa: outros representantes políticos que apoiaron esta medida e disfrutan dela deberían falar con maior precisión.

-Anxo Louzao. Imos ver: teño que dicir en primeiro lugar ao portavoz do PP que non se pode faltar á verdade. Supoño que o señor Rodríguez Miranda saberá que hai unha cantidade neste plus -que si é un plus, por certo- que única e exclusivamente poden adquirir os altos cargos. Ningún funcionario por brilante que sexa a súa carreira profesional pode rebasar os topes que as Administracións, todas as Administracións públicas, teñen fixados. Son pois soamentes eses funcionarios privilexiados, os altos cargos, os que unicamente poden alcanzar o máximo nivel. E polo tanto si, falamos dun privilexio.

Ese concepto se maneja desde muchos sectores...

-Anido. Quiero añadir algo: que esto de que hablamos resulta en nuestra opinión perverso para el sistema democrático, porque provoca que la gente haga lo que sea para permanecer en esos puestos y seguir “chupando del frasco”, con perdón por la expresión coloquial. Incluso se puede dar el caso de que se establezcan rotaciones, ya me entienden, para que un grupo selecto de leales puedan acceder a esas prebendas. Y repito lo que dije: la política para nosotros, como ya he dicho antes, es un modo de servicio, no un modo de servirse.

-R. Miranda. Non, en absoluto: non convén facer este tipo de demagoxias, non se pode trasladar á opinión pública que se trata dun privilexio para políticos. E falso: é simplemente a pretensión de garantirlle un dereito aos funcionarios que nun momento concreto deixan o seu traballo para adicarse a unha actividade política. Esa é a finalidade, que se supón que compensa aos perxuízos de deixar a carreira profesional. Por certo, hai outra cousa falsa que se di deste plus, como se fose algo só galego: é estatal e en case todas as autonomías.

-A. Louzao. É para funcionarios, si, pero só poden telo os que desempeñan cargos políticos. Estamos a falar dos que deixan o seu cargo, e o que ten que garantir a Administración é que volvan cos mesmos dereitos, pero non privilexios. Lembro que tamén hai xente que exerce a política que non é funcionaria e non se lle otorga, cando remata, ningún plus nin outra consideración. Falamos de que os que exercen dous anos ininterrumpidos ou tres alternos de director xeral para arriba cando se reincorporan pasan a ter nivel 30 con tres mil euros máis.

-Anido. El plus es legal, de acuerdo, pero eso no quiere decir que en momentos concretos además resulte ilógico y por supuesto injusto. Aparte de que yo creo que no es un derecho igual para todos, sino un privilegio sólo para unos cuantos que, “casualmente” entre comillas, han desempeñado cargos políticos a los que la inmensa mayoría de los funcionarios no acceden.

-R. Miranda. Non é exactamente así, non é lóxico insinuar que o desempeño do exercicio da política só busca interese particular. Dicir iso si que é perverso. O PP estaría disposto a entrar nese debate se esta medida, que se adoptou a nivel de toda España porque, repito, se aplica en todas as Administracións, se retirase tamén en todas elas, porque non é un capricho galego.

-A. Louzao. Lei? Hai altos cargos que que tiñan a categoría de subalterno, nivel 10, e que cando se reincorporen pasarán a ter un nivel 30, equivalente a quince mil e pico de euros de plus. E resulta impresentable que haxa salarios anuais que non chegan a acadar esa cantidade. E na Administración hai moitos que non chegan tampouco. O plus é maior que o salario.

Ustedes han hablado de desigualdad, por ejemplo...

-Anido. Los privilegios llegan por vías diferentes de política, de ideología o de confianza personal, una serie de criterios a los que no todos pueden acceder ni aunque militen en el partido que gobierna; se trata de una discriminación muy clara. No es un derecho por lo tanto, y resulta sorprendente que se defienda aquí que además de las garantías razonables para el puesto de trabajo e incluso de las mismas condiciones en que se estaba, incluso contando la antigüedad, antes de ejercer el puesto político, se tenga que establecer una cantidad vitalicia a mayores y exagerada sobre todo en términos comparativos.

-R. Miranda. Hai que lembrar que esta cuestión, que non privilexio, aprobouse no Parlamento por todas as forzas políticas, e o PP o fixo para recoñecerlle aos traballadores da Administración Pública un dereito en función dos postos que desempeñaban. É certo que a quen se lle recoñece ese complemento é aos funcionarios que ocuparon determinados postos de carácter político, pero é o que se ven facendo a nivel de España, de todo o Estado, e ademais é algo que ninguén discute no ámbito estatal, que non se cuestiona por ningunha forza política ou sindical, e cuxa derogación non foi solicitada por ninguén salvo en Galicia.

-A. Louzao. É, repito, bastante máis cun privilexio: crea unha caste, unha elite, que ela mesma lexisla ao seu favor; non é un plus para os traballadores públicos, non é para todos. Dise que no Estado ninguén rexeita isto: habería que velo, pero en calqueira caso a CIG, que en Galicia ten unha representación proporcional tan importante como outros no Estado, nunca estivo polo plus e xa lle fixemos no seu día a crítica. E Galicia ten a potestade de lexislar o seu, non existe unha normativa básica que obrigue a todas as comunidades. O PP introducíu a posibilidade, e nun camiño non habitual, a Lei de Orzamentos, ampliouna e agora vai máis aló.

Se ha denunciado que el plus olvida a los políticos procedentes del sector privado...

-Anido. Antes hay que decir que no existe peligro para el puesto de trabajo público. Y sí, sería sensato que además se le aplicase también algún tipo de protección a la gente del sector privado, porque sí que no tiene ningún tipo de garantía de estabilidad; puede resultar perjudicada al volver y, en todo caso, no tiene segura la continuidad. Cualquier persona con la que se hable, salvo los interesados quizá, ven esto como un privilegio, un privilegio para funcionarios que se meten a políticos y que se orienta a que puedan mantener cuando no son altos cargos el nivel social y económico al que se acostumbraron mientras lo fueron.

- R. Miranda. Iso é demagoxia. Practícase moito. E por certo a organización sindical que pide a derogación é fraterna da que no seu día aprobou o suplemento. Eu non sei por que o farán, se por interese de desgaste contra a Xunta ou por que, pero non é lóxico. Pódense discutir moitas cousas, cuantías, alcance etcétera, pero insisto en que este tipo de medidas debe ter unha equivalencia estatal. Neste momento é máis ou menos lóxico? A decisión tomouse noutro momento, e pode ser que houbese que facer algún cambio, pero se é un dereito para algúns dos traballadores públicos haberá que aplicarlle o mesmo aos demais. Ou sexa, non para manter ningún status.

-A. Louzao. Non estamos a falar de dereitos laborais, non de que a política non sexa unha actividade digna; o que discutimos é a lóxica deste privilexio. E lóxico que eu, que son funcionario, se ocupase un alto cargo político polo tempo que marca a norma, ao voltar o meu posto cobrase oito mil euros máis cós meus compañeiros? Pois non. E por outra banda, nós non imos respostar por ningunha formación política, sexa o Bloque ou quen sexa. Somos un sindicato e cada quen ten a súa responsabilidade. Pero alomenos agora mesmo o BNG tenta correxila súa postura, abertamente rexeitada por milleiros de cidadáns, e o PP e o PSOE non o fixeron.

¿Se derogará...?

-Anido. Es poco probable, porque le interesa mantenerlo a los grandes partidos, de los que salen los altos cargos. Ese es, como siempre y en otros asuntos también, el problema habitual.

-A. Louzao.

Supoñemos que os partidos aos que interese reparar a inxustiza e rematar cos privilexios terán que incluíla súa derogación nun programa electoral, e que a xente decida.

-R. Miranda. O PP xa ten dito que está aberto ás reformas que sexan razoables. Falouse dun debate no marco do novo Estatuto da Función Pública, e podería, efectivamente, ser ésa unha ocasión axeitada.