Uxía e Begoña Caamaño: «Indómitas»

Begoña Caamaño pediulle a Uxía Senlle que a despedise co «Alalá das Mariñas». Así o fixo a música cando unha morte con demasiada présa veu buscar a súa amiga, sendo esta aínda tan nova. A de ambas, conta Uxía, era unha relación intensa, fermosa e chea de argumentos e agarimo: persoal pero tamén profesional, colaborando xuntas en programas como «Andando a terra» da radio pública galega. «Amiga incondicional», «xenerosa», «brillante», «cómplice» son algunhas das palabras que Uxía emprega para referirse á súa amiga, xornalista e escritora, protagonista este ano das letras galegas.

Devén sempre todo un pracer escoitar a Uxía falar pero desta volta, e referíndose a Begoña Caamaño, aínda quedamos máis prendados do poder que a amizade e mais o coñecemento persoal outorgan cando chega o momento de lembrar e sumarse a esa, tan merecida e xusta homenaxe que todo un país quere celebrar. Tamén esa lembranza á imprescindible sororidade e mais á visión activista, feminista, humana e aínda de clase que a autora homenaxeada proclamou durante a súa vida. Nós escoitámola falar e de contado sentimos unha especie de conexión directa con ese mundo dunha Begoña que aínda se nos vira máis sol, e máis estrela, iluminando un presente que tanto precisa de persoas como ela nestes tempos que decote amencen tan escuros. Así escoitamos falar a Uxía de Begoña, coa dozura, o amor e o respecto polo que ela foi e que os recordos lle traen, pero tamén a escoitamos cantarlle nun disco que emociona como poucos.

Un disco que leva título de Indómitas. Nove ondas a Begoña Caamaño, a celebrar a vida, a rebeldía, a amizade e a loita pola igualdade. Coa música e a poesía como argumentos definitivos e cabeza motora e sensorial para manter viva a súa memoria e todo o seu compromiso humano e social. «A túa voz non se apaga, é faro na tormenta, raíz que medra…» así comeza «O teu nome é bandeira» coa que esta entrega inicia un navegar doce, luminoso, feminino e cargado de mans entrelazadas. E claro que están Circe e Penélope, e a fada Morgana, e asemade todas as amigas do mundo para aloumiñarnos: para facelo incluso nas ausencias máis sentidas, e as ondas todas deste mar no que abofé vivimos, e tamén as mans que axudan en cada atranco mentres tecen mapas e fuxidas. E tamén estamos nós, todas e todos, enredándonos nas melodías dunha Uxía que tan ben nos fai mover os pés nunha casiña na Camboa, cando celebrar e lembrar se fai tan preciso tamén dende a alegría. Despois choramos todo o que hai que chorar con ese «Alalá das Mariñas» que a estas alturas da escoita se espeta coma un coitelo e fainos pensar no tremedamente efémero que todo pode resultar. Despiden con «Begoñísima», coa colaboración das Malvela dando voz a esa forza indómita das mulleres e facendo o retrato final dunha Begoñísima que quen nola dera hoxe!

Indómitas: Nove ondas a Begoña Caamaño será, ten de ser certamente, un dos nosos discos alfaia de aquí para sempre, e faranos recordar decote que a forza do colectivo, a mirada atrás, o respecto humano e mais as «boas e xenerosas» sempre estarán no merecido olimpo que elas. co se esforzo e agarimos, se gañaron.

Suscríbete para seguir leyendo