Libros destacados da semana

FdV / FdV
VV. AA.
As nubes de Ánxela e Christian
Amor san, amor libre
Laura Paz Fentanes
Benu Zula e a Unicornia Branca non é un catálogo de nefoloxía, pero nel recóllense as nubes poéticas descritas por Ánxela Gracián e fotografadas por Christian Villamide: «(...) nubes cosmopolitas (...) trotamundos (...) conciliadoras (...) poetas». A través das metáforas, dos símbolos e doutros moitos xogos poéticos, a autora cóntanos unha historia da que poder sacar unha valiosa lección: o amor non pode sentirse como unha gaiola.
Benu Zula é o ceo coleccionista de nubes, pouco empático e moi posesivo, que remata por namorar dunha nube coleccionista de olores, pacifista e libre, a Unicornia Branca. A súa relación comeza pese ás dúbidas da Unicornia Branca, que axiña padece as consecuencias de estar con Benu Zula. Ao longo do tempo, a Unicornia Branca perde moito, pero, en especial, pérdese a si mesma, a súa identidade, para poder facer feliz a Benu Zula sen importar o custo do seu propio ser. Pola súa parte, Benu Zula segue sen alterar de ningún xeito o seu estilo de vida.
Un día, Benu Zula encerra á Unicornia Branca, mentres el segue a gozar de toda a liberdade da que a priva a ela. Afortunadamente, a Unicornia Branca volve en si, loita pola súa liberdade e cando, tras tanta dor e tanto sufrimento, a acada, Benu Zula queda só, laiándose pola ausencia da Unicornia Branca e rememorando os momentos pasados vividos con ela: «(...) porque Zula nunca aceptou que, cando todo se perdeu para sempre, xa nunca nada volve ser igual porque aquel tempo e aqueles días xa non existen nin van volver existir do mesmo xeito que eran por aquel entón». Resulta, entón, tan significativo que entre esas lembranzas Benu Zula aluda a episodios nos que a Unicornia Branca lle contaba historias, como a do poeta e a muller que andaba nas nubes ou a historia de amor entre o pintor Paul Klee e a pianista Lily Stumpf, que vén o poderían facer reaccionar a tempo de escoitala mellor e comprendela.
En definitiva, Benu Zula e a Unicornia Branca fálanos dos afectos entendidos dende dúas ópticas totalmente contrapostas e incompatíbeis entre si. A través das metáforas e dunha rede moi simbólica, Ánxela Gracián cóntanos unha historia que se torna lección e que nos vén lembrar que o amor non é suficiente se non é san, libre.
Ideal romántico e frustración
Rítmica e sinxela
Estro Montaña
Hugin e Munin, con tradución de Iago Fernández López, achéganos Felicidade conxugal, novela curta de Lev Tolstoi, escrita cunha prosa rítmica e sinxela. Afastada da grandeza épica de Ana Karenina ou Guerra e paz, o relato constrúese desde a conciencia de María, moza que casa con Serguei, un home dezanove anos maior.
O texto describe o paso dunha relación idealizada a un estadio posterior no que o sol luminoso do amor se vai cubrindo de nubes. María descobre que a plenitude inicial, ao trasladarse desde unha aldea a Petersburgo, vai dar paso a unha anulación parcial do eu: a rutina, os silencios e a desilusión son o custe dunha relación prolongada. O matrimonio do século XIX ruso esixe, cómpre lembralo, conformidade; o individuo debe adaptarse ás normas sociais. O relato activa un horizonte de expectativas no lector propio do ideal romántico, pero Tolstoi vai introducir sombras que cuestionan a harmonía e plenitude iniciais para conducirnos ata un estadio de frustración.
A diferenza de idade, a desigual experiencia dos cónxuxes, as angueiras vitais de María, os desacordos que provoca a entrada no espazo público de lugares como Baden-Baden desatan tensións que afectan o matrimonio, institución que Tolstoi critica suavemente, algo que os seus coetáneos certamente considerarían pouco edificante, pero que os lectores actuais valoran de xeito diferente.
Derrubar muros, construír pontes
Unha experiencia activa
María Navarro
Giuliano Ferri concibe Pedra a pedra como un libro para derrubar muros e construír pontes: as crianzas que aínda non saben ler poderán sentirse lectores e aprender a decodificar imaxes. Ao non haber texto, a atención céntrase en pequenas pistas visuais, recoñecendo emocións nos xestos dos personaxes e sen depender dun adulto para que lles conte a historia. A lectura devén unha experiencia activa e creativa extraordinaria.
Na portada do volume aparece unha xanela de esperanza. O protagonista retira un bloque rectangular e descobre un retallo de natureza: dúas flores que se irán ampliando a medida que avanza a historia e que constitúe toda unha declaración de intencións.
Os libros silentes conforman así ferramentas fascinantes para o desenvolvemento infantil, unha mesma ilustración pode contar cen historias diferentes: a narración cambia cada vez que se abre o libro, o que estimula a capacidadede facer hipótesis e de imaxinar o que pasou antes ou o que acontecerá despois de cada escea. Ademais, libros coma estes rompen barreiras: son universais, un neno de calquera parte do mundo ou con algunha dificultade de aprendizaxe pode entender a mesma obra, o foco está no goce visual e a comprensión narrativa sen a presión do texto. Para contar unha historia abonda unha mirada!
Literatura, historia e feminismo
A mellor prosa para todos
Pilar Ponte
Grazas á Editorial Galaxia xa podemos ler en versión de lectura fácil As malas mulleres, a novela coa que Marilar Aleixandre gañou o Premio Blanco Amor en 2020 e o Premio Nacional de Narrativa en 2022. Adaptada por Jesús Meiriño a oracións curtas, cunha redacción transparente e un léxico cotián, o texto enriquécese coas coloridas ilustracións de Agustina Shuan.
É cativo o catálogo de obras galegas neste formato, por iso é moi boa noticia que Galaxia continúe unha traxectoria que principiaba con obras de Neira Vilas e que á de Marilar Aleixandre sume tamén dúas obras xuvenís de Esteban Folgar e Antía Yáñez.
Aleixandre leva a cabo unha denuncia da violencia exercida sobre as mulleres pobres a través do que lle acontece no cárcere de mulleres da Galera da Coruña, en 1863, a Sisca, unha adolescente condenada por participar nun aborto. Neste lugar conflúen as figuras históricas de Concepción Arenal, única visitadora de prisións, e Juana de Vega, que traballaran pola mellora das condicións de vida das reclusas A elas únese a presenza de Rosalía de Castro como muller próxima que entende e denuncia. Deste xeito a autora consegue reunir de maneira habelenciosa literatura, historia e feminismo nunha obra extraordinaria.
Suscríbete para seguir leyendo
- La cirujana viguesa tras el primer bebé inglés gestado en un útero trasplantado de donante fallecida: «Abre las puertas a mucha gente»
- «Es probable que tras el verano tengamos un robot o un TAC intraoperatorio para operar columna»
- El catamarán del lago de Sanabria que permanece retenido en un astillero de Mos
- La crisis del marisqueo obligará a los restaurantes a reinventar sus cartas
- «Cuando el intestino lo tenemos bien, las arrugas aparecen más tarde»
- Todos los MIR de último año de Medicina de Familia se interesan por trabajar y ocho aceptan incorporarse ya
- De rozar el 9 en Bachillerato a una FP
- Lisboa anuncia un acuerdo para reemplazar las tripulaciones portuguesas en la pesca por marineros indonesios