Premios literarios

Dende que o FARO DA CULTURA, que hoxe conmemora os seus primeiros mil números, botou a andar hai agora case un cuarto de século moita ten sido a historia da nosa escrita que fluíu a través dos premios literarios e abondo o que mudou dende aquela ata os nosos días.

Entre outras cousas, o panorama de primeiros dos dous mil contaba con vedraios galardóns que desapareceron (velaí, por poñer só un par de exemplos, o Modesto R. Figueiredo de Narracións Curtas ou o Premio Cidade de Ourense de Poesía) e outros moitos foron agromando con forza neste tempo (poño por caso, os premios Manuel Lueiro Rey ou Manuel Leiras Pulpeiro de poesía, os premios Vilar Ponte, Álvaro Cunqueiro ou Neira Vilas de narrativa ou os premios Roberto Vidal Bolaño e Abrente de teatro).

Cando o FARO DA CULTURA era aínda un naipelo, había en Galicia dúas ducias de certames de narrativa, unha ducia longa de poesía, menos dunha decena de teatro e investigación, unha vintena de premios infantoxuvenís e outros tantos escolares. Na actualidade superan o medio centenar os de narrativa, son máis dunha corentena os de poesía, hai unha decena deles de investigación, máis dunha trintena infantoxuvenís, outro medio cento escolares e aínda outros tantos entre os de natureza mixta e os que se conceden ao labor dunha vida, segundo datos dos Informes de Literatura do Centro Ramón Piñeiro.

E a pregunta segue a ser a mesma: que papel xogan os premios literarios na escrita de calquera país e tamén na do noso? A súa existencia é desexable, proveitosa, necesaria, conveniente, inevitable? Evidentemente, aquí as respostas multiplícanse e depende de a quen se lle pregunte no campo literario. Na miña modesta pero informada opinión como xurado de certames, coido que o haber segue a pesar máis que o debe: estimulan a creación, dan visibilidade e prestixio, dinamizan cultural e produtivamente o sistema, apuntan modelos, consolidan o canon, aumentan o patrimonio bibliográfico e actúan como posible guieiro lector.

Porque cos certames literarios ocorre o mesmo que co ben polémico Día das Letras Galegas: a pesar de todo, ambos ofrecen un saldo positivo nesa máis que complexa álxebra. Os premios non fan mal, fano os que non premian ben. Se cadra no Finisterrae Homero dorme de máis nos brazos de certos xurados, pero non por iso imos privarnos nin da Ilíada nin da Odisea.

Suscríbete para seguir leyendo