Mil motivos para prender un faro

Vigo é unha cidade con carácter. Tan híbrida e tan complexa que por momentos semella estar ao outro lado dunha lente moi difícil de enfocar. Ves o horizonte borroso ata que, por fin, despois dun gran esforzo, a imaxe aparece nítida diante de ti. E nese instante murmuras: «aquí estás, que bonita es, que fortuna habitarte». E móstraste comprensiva con ela porque a queres. Como non querela se o vínculo emocional é tan poderoso? A infancia, esa patria da que non podemos fuxir porque é onde se fraguou todo, o cordón umbilical que te une para sempre ao lugar onde naciches, pase o que pase. Pero, sendo realista e deixando a un lado a idealización que provoca o amor incondicional, Vigo cae con frecuencia en numerosas contradicións; outras veces, non consegue estar á altura de si mesma, e iso é o que máis doe. Acaba de ocorrer de novo. A imaxe perdeu a nitidez a través da lente e todo aparece confuso, como un ollo detrás dunha bágoa. Non pasa nada, repítome, ser imperfecta tamén é unha virtude. Non escribo isto con amargura, nin sequera como reproche. Case con toda seguridade é algo que lle acontece a todas as cidades do mundo.

En ocasións, penso: «Vigo é un gremlin. Resulta adorable ata que alguén lle dá de comer despois das doce da noite». E todas sabemos o que ocorre cando un gremlin come despois de media noite. Para min, unha das contradicións máis grandes desta cidade é que a cultura permaneza agochada debaixo das lastras, detrás das pedras dos muros, facendo contorsionismo para saír entre as gretas, como as flores salvaxes que se nutren dun centímetro cadrado de musgo por puro instinto de supervivencia. Se colocásemos unha lupa sobre elas, poderiamos contemplar a súa fermosura, todas as súas filigranas, coma nunha especie de descuberta marabillosa do que non se ve, malia que brille de xeito poderoso.

Sendo a capital editorial galega, sendo o fogar escollido no presente e no pasado por tantos artistas de todos os ámbitos coa alma absolutamente entregada a ese traballo, tantas veces inxustamente precario, sendo a casa literaria da miña vida, pregúntome como é posible que ela, a cultura, sexa flor diminuta, criatura salvaxe, e non un dos grandes mastros. Daquela, sempre ocorre algo que me fai vibrar. Coma unha chamada de Rogelio Garrido: «Ledicia, imos imprimir o número 1000 do FARO DA CULTURA». E, de novo, consigo recuperar a nitidez a través desa lente e sinto alegría e respiro aliviada. Existen máis de mil motivos para prender un faro que alumee a cultura, pero é necesario estar disposto e ter o convencemento de que é imprescindible. De que somos imprescindibles. Emocióname saber que existe un faro que nos asiste. Ese camiño de luz amarela que nos dá a oportunidade de existir. Se ti, que estás ao outro lado, non nos ves, se permanecemos invisibles, somos a flor que loita e se rebela sobre ese centímetro cadrado de musgo. O número mil do FARO DA CULTURA ten o poder de darnos voz. Grazas por tanta luz.

Suscríbete para seguir leyendo