O Grinch cumpre 25 anos

Para entender certas imaxes, ás veces, hai que desprazarse até a palabra inicial, até a voz primixenia que as creou, que lles insuflou vida. «O Grinch odiaba o Nadal. Non me preguntedes por que. Non había razón xustificada. Talvez tivese un parafuso mal enroscado na testa. Talvez o zapato o molestase. Non o sei. Así e todo, eu penso que o verdadeiro motivo era simplemente que tiña o corazón encollido dous tallas», escribía en 1957 Dr. Seuss, o escritor-creador de tan verdosa e antipática personaxe. Sesenta e tres anos máis tarde, o director Ron Howard elixía a Jim Carrey para protagonizar o filme How the Grinch Stole Christmas. Con consecuencias tráxicas e devastadoras.

Durante unha entrevista concedida ao programa da televisión británica The Graham Norton Show, o actor canadiano-estadounidense confesou (no medio das inexplicábeis e incómodas gargalladas dos que o rodeaban) que para el, entrar no plató de Grinch supuña un verdadeiro suplicio: «Sentíame morrer. Era como se me enterrasen vivo cada día baixo montañas de pintura verde e próteses».

Aquelas longas sesións co maquillador de efectos especiais Kazuhiro Tsuji (gañador de dous Óscares da Academía e futuro paciente dunha clínica de terapia) trouxeron como consecuencia un notábel empeoramento da xa fráxil saúde mental do protagonista. O asunto dexenerou até tal punto que o produtor do filme, Brian Grazer, decidiu contratar un adestrador do exército norteamericano especializado no ensino de estratexias para soportar a tortura. Entre os consellos que lle deu a Carrey estaba o de golpearse a perna repetidamente, fumar sen límite ou chamar algún coñecido para que lle dese labazadas na cara. Nin que dicir ten que tanto o actor como o maquillador remataron indo a tratamento unha vez finalizada a olivácea rodaxe.

O éxito de How the Grinch Stole Christmas (2000) non sorprendeu a ninguén. Os financiadores da Universal Studios coñecían perfectamente o terreo en que se movían e na súa mente estaba converterlo nun blockbuster. Meta que lograrían coa posterior versión animada de 2018, que se erixiría como o filme de Nadal máis taquilleiro da historia.

As ganancias, se ben non chegaron a alcanzar as cifras da segunda versión, serviron para catapultar a carreira do seu director e -dito sexa de paso- animar as contas bancarias dos membros do seu elenco. Cun presuposto de 123 millóns de dólares, a fita conseguíu unha recadación de case 350 millóns en pouco tempo (e iso sen ter en conta os pingües beneficios derivados do merchandising de bonecos, disfraces, etc), sendo considerado agora mesmo como un dos títulos de obrigada reposición na Noiteboa.

Un cuarto de século despois daquela exitosa estrea, nada fai pensar que Jim Carrey estea disposto a participar na realización dunha secuela. Talvez sexa polo fastío de ter que se pintar de novo de verde. Talvez porque considere que a presión, o abuso e a falta de humanidade dos que dirixen a industria do cinema pon en perigo a súa existencia. Non o sei. Así a todo, eu penso que todos eses seres marabillosos, humanos e quebradizos merecen outro tipo de rexedores: uns que, a ser posíbel, teñan un corazón de tamaño natural.

Aquela historia encerrada nunha folerpa, narrada por Anthony Hopkins -o actor autista con transtorno de Asperger- e coprotagonizada por Jim Carrey -enfermo de doenza depresiva severa- xunto á pequena de sete anos, Taylor Momsen -paciente habitual na actualidade de clínicas de desintoxicación-, non pode ser considerada baixo ningún concepto como un conto de Nadal. Aqueles pretendidos soños poéticos dos habitantes de Whoville xa non nos seducen. Atopamos que a súa poesía era falaz e que estaba salpicada de sombras. Como se un silencio sinistro os axexase en cada escena para precipitarse sobre as súas figuras infelices. Sen piedade.

O testamento do Dr. Seuss

Theodor Seuss Geisel, máis coñecido polo seu pseudónimo, Dr Seuss, comezou a escribir historias para nenos case por accidente, cando o editor William Spaulding o retou para que elaborase con 225 palabras un conto destinado a nenos de primaria. O resultado foi o exitoso The Cat in the Hat (1957).

O que non sabía a maioría dos seus inocentes lectores era que detrás daquela imaxe de debuxante e autor de contos infantís se ocultaba unha personalidade pérfida, racista e inmoral. O home cuxos libros ilustrados facían as delicias dos cativos fora expulsado dunha editora pola súa afección ao alcohol durante a Lei seca, adoraba a Hitler e era o causante directo do suicidio da súa muller, Hellen Palmer Geisel, a quen traizoou estando enferma de cancro.

No ano 2017 Liz Phipp Soeiro, directora da escola máis prestixiosa de Cambridge, Massachusetts, rexeitou un paquete con dez libros de Seuss enviado a algúns colexios de elite pola primeira dama, Melania Trump. Na súa carta argumentaba que se trataba dun autor supremacista cuxos estereotipos de pantanosa moralidade danaban seriamente os seus lectores

Suscríbete para seguir leyendo