A gran primavera do rock de noso

Anda a música do país de festa neste 2024 coa conmemoración dos trinta anos do movemento Bravú: unha etiqueta que prendía lume e solaz naqueles iniciáticos anos noventa do pasado século, e a partir dunha reunión en Chantada onde varios grupos se xuntaban arredor dunha mesa e decidían reivindicar a súa existencia e mais as súas cancións como a crónica rockeira dun tempo e dun lugar. Diplomáticos de Monte Alto, os Papaqueixos da Coruña, os Rastreros de Chantada, os Escornabois de Lourenzá, por citar algúns, e outra man de conxuntos, presentes ou non presentes, que tiñan a ben continuaren aquel ronsel baixo unha etiqueta que lles dera abeiro, azos comúns e tamén singularidade estética fronte a tanta música importada, tanto referente obvio, tanta cultura da imitación e tanto mal do insalvable contaxio foráneo.

Que ninguén pense, porén, que a cousa xermolaba dende a flamante oficina do estratega dunha disqueira de moda no terceiro piso dunha rúa céntrica en tempos nos que os discos aínda se vendían, e vaia que si, ou amparado nun movemento radiado e empurrado dende os medios de comunicación máis seguidos e que case sempre de todo convencen e calquera cousa venden. Pois non; a cousa nacía dende a humildade dos que nada precisaban alén de xuntarse e compartiren músicas e amor pola lingua, pola cultura propia e polo respecto total e infinito a esa Galiza de dentro, de galegos sen filtro e na que o autoodio vive acorralado entre unha parede e un angazo. O bravú foi un ben colectivo que miraba atrás con admiración e orgullo, fuxindo de calquera prexuízo e amando aquel legado musical, literario, poético e aquela fascinante tradición oral que resistiu a carón das gramalleiras, ao abeiro dos alpendres e tamén nas bravas partidas de subastado de calquera taberna dun barrio das aforas de calquera das nosas vilas.

Músicas dos "Saxofóns de Occidente"

Conxuntos musicais si, pero con todo o peso dun macuto cargado ate as canizas de tanto acervo cultural e identitario que fixo de cada un deles un ben patrimonial a coidar, a escoitar con atención e a valorar activamente aínda a día de hoxe e case tres décadas despois. Cos Rastreros soubemos como se defende a dignidade fronte aos caciques que veñen usurpar o noso. Cos Diplomáticos aprendemos que por moi punkis que fosemos, ben era escoitar os Satélites e á Orquestra Finisterre, e que un de alí, por certo, inventou o futbolín. Os Escornabois xa nos falaban naquela altura, e sen miga de autocensura, do poder da prensa corrompida e case sempre vendida ao capital. Pinto D´Herbón leovounos a Chanteclair a constatar que as vacas de Lariño, efectivamente, non irían por alí bailar, mentres os Papaqueixos metían o dedo na ferida da situación dramática do narcotráfico galego con tanta retranca que aínda a día de hoxe resoa nas nosas cacholas.

O Bravú igual non era máis nada que iso e non era pouco, un feixe de músicos con moito talento e enerxía abondo para tronzalo todo aínda dende un underground do que era tan imposible saír como de facer espabilar unha gran parte dunha sociedade galega aturdida por aquilo de que calquera cousa que chegue de fóra será mellor que o noso e sobre todo se falamos de rock and roll. Visto dende a perspectiva do que está a acontecer hoxe na escena de noso, todo aquilo crédeme que era popularmente miúdo e un tanto suburbial en canto a recoñecemento, mais supuxo a gran primavera rockeira e o gran espertar contemporáneo da música cantada no noso idioma. Un espello no que podía mirarse todo aquel tsunami de músicas e músicos galegos que despois, chanzo a chanzo, foron tirando cancelas e poñendo o galego na sólida e recoñecida estrutura musical e cultural que hoxe é. Pasaron trinta anos e outros tantos veñan para todas aquelas cancións e todos aqueles grupos que tanto alentaron en nós, galegas e galegos, que hoxe gozamos de todos eses proxectos que tanto e tan ben funcionan nos nosos reprodutores e nos nosos escenarios.

Suscríbete para seguir leyendo