Suscríbete

Faro de Vigo

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

Con fermosa radioactividade

Imprescindible Manuel Seixas

Manuel Seixas. Cortesía do artista

Un sabe que o mundo é un sitio mellor cando se fai consciente da existencia de seres de maxia e de luz que, probablemente sen eles quereren, son quen de cargarnos de fermosas enerxías e extraña, e enigmática, felicidade incluso en días de corvos e nubes. Xente coa vara sempre iluminada e coa palabra precisa para que o truco se faga corpóreo e marabillosamente efectivo como antídoto ante os velenos do mundo, que habelos hainos, e moitos, á vez que se postula como grande aniquilador contra as máis abxectas e ineludibles pantasmas. Xente que nos dá abeiro vital, a nós e aos nosos soños, e tamén ás esperanzas e mais á crenza nun universo mellor, se aprendemos -iso si- a pensar por nós mesmos e a ser mellores seres humanos. E un deses seres habita na illa da Arousa con forma de escritor, de profesor de filosofía, de músico e vocalista, de poeta, de trasgo ou fada, e sobre todo de persoa.

Manuel Seixas formou parte dos inesquecibles e absolutamente imprescindibles Korosi Dansas, cambiando o paso da nosa música cun par de sobresaíntes discos cun rock tan inclasificable como quente, cargado de emoción e sempre coas feridas aínda deixando pasar o sangue entre costuras. “Amén, amén”, ou “Así está mellor” dan a medida da magnitude que unha canción pode coller cando un a escoita espido de tonas e aberto ás coiteladas. Tamén discos en solitario como A Velocidade do frío (Xerais, 1997) e Presentimento (Madame Mir, 2000), ou despois aínda no proxecto Neuroband. Deses tempos, de novo Seixas deixou pegada en cancións tan xeniais como enormes en toda a súa dimensión. Aquela “As veces”, tan evocadora e emocionante, tan interior e tan luminosa e triste, ou tamén aquela magnífica e absolutamente insuperable “Gente positiva” que, para quen escribe estas liñas, pasa por ser unha das mellores e máis descarnadas cancións que escoitou na súa vida. E é que Manuel, tamen brillante coa pluma con obras de narrativa como A velocidade do frío (Premio Xerais), Viñeron do espacio interior, Bailarina, Interferencias, e de poesía, Vestixios do verme, Diario de ausencias ou A coitelada da morte pasa por ser un dos nosos autores actuais máis sobresaíntes e particulares dende unha especie de inexplicable underground e lonxe do malditamente máis popular.

Agora está de volta e preséntanos O estraño karaoke do Home bata (Ferror Records, 2022): trátase dun álbum doblre co subtítulo de “Un rosario laico en dous misterios” e que el define como “O Home bata é un becho raro que quere saldar contas co que foi, co que é e co que ao mellor será. E seguir camiñando e camiñando”. Un home bata cargado de raiba e dozura, de corazón e de balazos dunha vida sempre en chamas e sempre no aramado de espiñas que tantas cousas separa e tantas debería unir.

Igual son tempos de perdoar e perdoarse, de lembrar a quen xa non están, de renacermos en cada acordo e en cada acorde. Coa calma e mais a intensidade necesaria, co compromiso e coa militancia co que un é e quere ser. Un disco doblre cargado de fermosa radioactividade e a piques de estourar. Wish you were here colega, momentos de catarse e purificación. E o complicado que se fai falar dun disco que interfire como unha intensa e íntima declaración de intencións, como unha pequena lección de filosofía e quen sabe se tamén desa historia da emoción humana da que ninguén nos informou na escola. “E así imos camiñando nesta viaxe que é vivir, e así imos agardando que unha bágoa nos faga rir”. O dito: imprescindible.

Os membros do grupo Grima. Alberto Lira

Grima: oito trallazos

Estivemos no Resurrection Fest, en Viveiro, gozando das distorsións e da “caña” máis extrema, e unha das nosas teimas estaba en ver e escoitar as bandas galegas que pasaron por alí. Podemos pensar, e dicir, que igual tiñamos que ter máis rock feito aquí no festival, pero o que si foi certo é que o que houbo convenceu e saíu ben airoso da sempre absurda e odiosa comparación co moito chegado de fóra. E unha das bandas que vimos alí foron os pontevedreses Grima que, ademais, andan a presentar o seu novo disco A ver ahora.

Subiron ao escenario con toda a contundencia rexistrada nesta nova entrega. Baixo e batería, Laura e Fuco, descargaron raiba e calidade apuntalados nunha determinante pericia instrumental e nun traballo de ensaio que se deixa ver, e de que maneira, enriba das táboas. Polo repertorio da banda todo cheira a punk, a progresivo, pero tamén a aires grunge, stoner e metaleiros, todo remexido e ben construído para atrapar un público bastante numeroso e ben entregado a pesar da hora do concerto. Enchendo o escenario dous músicos con moito imán para os ollos e os oídos, e con todo o futuro por diante para seren unha das referencias festivaleiras alí onde interese o rock intenso.

Neste seu novo disco vas atopar oito trallazos, especialmente rechamantes: “Ácido”, coa colaboración de Kaixo, e a hipnótica “You choke me” que, xunto co resto do traballo, van facer traballar a cachón o teu subgrave e tamén, posiblemente, facerche recuperar a esperanza de que aínda non está todo perdido ante tanto autotune e tanta dctadura da tendencia. Por suposto que está para a súa escoita en todas as plataformas de internet e ben merece, e moito, a túa atención. Iso si, non o poñas na hora da sesta, ou si, se o que queres é espabilar.

Compartir el artículo

stats