“A pandemia pode provocar unha situación de fuxida cara adiante”

–Destempo foi escrita antes ou durante a pandemia?

-Perdín a conta, pero creo que tardei catro anos en escribir a novela. Tiña largos paróns porque non sabía o que estaba contando. A pandemia fíxome ver o final, que era o que me faltaba. Como influíu? Penso que daquela sentimos unha necesidade de encarar a vida dun xeito máis apaixonado, máis activo, deixamos de agardar a mudanza do mundo dende un punto de vista político ou social. Foi unha toma de conciencia da propia vida como proxecto.

–Esta é unha historia para que os lectores reflexionen pero, antes, supoño que quen reflexionou foi Vde. A qué conclusións chegou unha vez rematada a escrita da novela? ¿Son as mesmas que as que tiña antes de escribila?

–Eu non sabía o que ía escribir. Tiña unha primeira escena moi chocante, pero había algo que me atraía e que pensei que podía ser o título do libro: empezaba por “Irmáns:”. Cando o rematei decateime de que o narrador era un narrador comunitario que o lector podía sentir cerca, que os personaxes, que son moitos, tiñan esencia só en relación cos outros, nunca individualmente. O final é un acto que nos coloca nun lugar novo e vello ao mesmo tempo, a experiencia da comunidade. Todo estaba na primeira escena, como pensei, pero non colle o sentido até o final.

–Vde. adoita a escribir en galego, pero tamén en castelán. E resulta que Destempo sae tamén en castelán.Por que non fixo Vde. mesma a traducción senón que, polo contrario, deixouna en mans de Moisés Barcia?

–Eu escribo en castelán os textos do meu blog, ou os textos académicos e todo o que ten que ver coa editorial porque teño unha vida en Madrid, pero os textos literarios os escribo en galego porque é a miña lingua emocional, por lóxica, na miña casa sempre se falou galego. Non o traducín porque non o sei facer. Tería que meterme noutro rexistro musical e xa escribiría outra cousa. De feito, a sintaxe galega colócame nunha pulsión narrativa determinada. Está moi ben traducida por Moisés Barcia, que é un gran profesional.

“A nosa editorial, De Conatus, quede abrirlle as portas a libros honestos, de calidade e cunha voz propia”

–Quixera tamén que nos falase da editorial que puxo en marcha xunto á súa compañeira Beatriz González. Cales son os sinais de identidade de De Conatus,que quere aportar dentro do panorama literario actual?

–Beatriz e máis eu quixemos buscar libros que tivesen unha voz propia, un punto de vista sobre a nosa realidade diferente. Pensamos que os lectores poderían fiarse de nós ao ver que non bailamos ao son do mercado. E de feito, conseguimos dende o principio grandes autores que confiaron no proxecto.

–Por último, unha pregunta por curiosidade: Que debe ter unha novela para que a súa editorial decida publicala? (E aquí non me vale só a resposta de “que esté ben escrita”?

–Debe ser honesta, é dicir, que o narrador conte o que pode contar. Ten que ter calidade literaria, é dicir, que haxa algún recurso narrativo interesante e axeitado ao que se conta. E ten que ter un punto de vista sobre a realidade que teña interese, que non vexamos todos os días o que conta de fondo nas novas do xornal ou na conversa nas redes.

Suscríbete para seguir leyendo