Suscríbete

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

Aferrando a vida

Da fotografía de Pablo Abreu

Unha das fotografías coas que Pablo Abreu participa na exposición Seasons, do colectivo Progressive Street,  en Milán

Unha das fotografías coas que Pablo Abreu participa na exposición Seasons, do colectivo Progressive Street, en Milán CORTESÍA DE PABLO ABREU

O fotógrafo Pablo Abreu, nado en Vigo en 1976, desenvolve unha carreira artística internacional de amplo currículo que o vai levar este mesmo ano a expor en Milan, na mostra Seasons do colectivo Progressive Street. O seu traballo, que el mesmo define como fotografía de rúa, permite que asistamos como espectadores a unha constante translación, no sentido físico e tamén no sentido formal e técnico, unha constante viaxe en que as imaxes percorren diferentes ámbitos sociais e xeográficos, evidenciando a vontade do artista de capturar historias ao longo dos maís variados ámbitos urbanos. Somos transportados a unha perpetua reflexión e diálogo entre a percepción humana e o medio que nos rodea, inscribíndose nunha corrente artística que historicamente se ten centrado na edificación dunha conciencia do diálogo do home e o mundo, un mundo que abala entre o “natural”, o “social” e o “íntimo” ou persoal. Na obra de Pablo Abreu, como en calquera obra que implica relación do “eu co “outro”, maniféstase o troco, o afecto, a dualidade, creando, xa que logo, unha identificación do artista co medio que quere amosar.

Unha das fotografías coas que Pablo Abreu participa na exposición Seasons, do colectivo Progressive Street, en Milán. CORTESÍA DE PABLO ABREU

A súa proposta temática, que xira ao redor da captación do instante elocuente nun contexto urbano, non fai máis que pór en evidencia, e en valor, a gañada identidade do medio fotográfico, e reafirmar a intensa autonomía do novo medio fotográfico, logo de 150 anos de frutífero percurso na procura dun sentido propio como medio de creación. O artista é así un elo, consciente e lúcido, inserido na construción do discurso estético da fotografía moderna.

Cómpre termos en conta que a principios dos anos oitenta xorde unha nova actitude cara a fotografía, que centra o seu interese máis no seu uso para finalidades conceptuais que nas puras intencións estéticas ou documentais, características dos seus predecesores, consolidándose daquela unha mudanza total na maneira de entender o medio, que terá como consecuencia unha diversidade e unha liberdade de enfoque absolutas, aspecto do que a obra de Pablo Abreu é un excelente exemplo, non porque se interese por desenvolver unha fotografía de tese ou marcadamente experimental, senón porque a pureza e clasicismo das súas imaxes é fillo dunha liberdade que non se podería entender sen os procesos seguidos pola fotografía nas últimas décadas.

Naturalmente, a obra do noso fotógrafo abrangue os principais temas de interese dos creadores: a identidade, o rostro, a ligazón co medio ou a cultura do cotián, cunha marcada variedade formal, que se configura como un auténtico caleidoscopio da modernidade, coincidindo nos intereses temáticos e formais con algúns dos máis interesantes creadores do noso presente mais tamén con auténticos clásicos como Ansel Adams ou Cartier-Bresson.

Na súa obra aparecen moitas das preocupacións do momento, desde a vontade de captación cronística da realidade por medio de imaxes directas e impactantes, até a intensa reflexión sobre o ser humano. A obra de Pablo Abreu é, pois, unha indagación no substrato cultural e social do noso tempo, unha indagación en que o ollar é o fundamento e posibilita unha cadea de suxestións e reflexións.

Moi interesante é a captación dos rostros. Observamos que aínda que nos sitúa no plano técnico na modernidade máis absoluta, tamén se percibe esa continuidade, a evidencia de que a representación do rostro se inscribe no ronsel dunha longa tradición, con sorprendente fidelidade á mesma, como se o canon retratístico renacentista se perpetuase.

Unha aura de verdade

Pero partindo desta tradicióndo Renacemento, asistimos na obra de Pablo Abreu a afondamentos, a intensificacións da percepción, que son claramente contemporáneos, e que os ollares son ben diversos, mais no profundo, as miradas permanecen –é esta é unha das grandes virtudes da obra do noso fotógrafo-, como se a face quedase paralizada, dotada dunha aura de verdade profunda, por moita distancia que lle acrecentemos á representación. A destacar a capacidade de suxestión coa que o fotógrafo capta o ollar.

“O tema da obra é a toma de conciencia en si mesma”, a frase de Paul Valéry que eu tomo de Vila-Matas, ben pode resumir o conxunto da obra de Pablo Abreu. A procura da imaxe exacta, verdadeira é unha actitude de busca que semella moito a loita por conseguir a palabra exacta para algúns poetas, que converten o axexo das verbas nun eterno palimpsesto, un constante escribir e reescribir. A imaxe do palimpsesto resúltame iluminadora ao aplicala ao mundo fotográfico que na era dixital se converte nun constante fixar e borrar e novamente fixar, nun exercicio de permanente pescuda. A final nestas imaxes, cheas de referencias estéticas e dun rigor formal que ten no encadramento o seu alicerce, está a experiencia persoal que fica inmobilizada, eternizada e na cal percibimos a sombra da vida agarrando ese minúsculo mapa que chegamos a coñecer, que é o noso decurso vital, que é a nosa experiencia, o noso lene esvoazar, o noso po que é definitivamente o que todos somos.

Compartir el artículo

stats