Suscríbete

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

De "O pacto do letargo"

Crítica social e thriller fantástico

Portada do libro "O pacto do letargo".

Portada do libro "O pacto do letargo".

Cada vez que Miguelanxo Prado (A Coruña, 1958) publica un cómic, tanto os medios coma os lectores aplaudimos coas orellas. O autor conta con máis de corenta anos de carreira ás súas costas (e que carreira!), o Premio Nacional do Cómic de España (2013), o Premio Cultura Galega das Artes Plásticas (2015) e case cada unha das súas obras é gañadora do Premio á mellor obra no Salón do Cómic de Barcelona: Quotidiania delirante (1989), Trazo de Tiza (1994), A mansión dos Pampín (2005), Ardalén (2013), Presa Fáciles (nominada, 2017).

O seu último traballo, O pacto do letargo, non foi menos. Trátase do primeiro do que se proxecta como unha triloxía e tivo un lanzamento case simultáneo en tres idiomas. Apareceu en Francia, en xaneiro do ano pasado, baixo o título Le triskel volé (Casterman, 2020). A edición en castelán, programada para abril, pospúxose polo mesmo motivo polo que se pospuxo todo; finalmente, publicouse en agosto e, como a maioría dos labores de Prado, da man de Norma Editorial. Nese mes puidemos gozar da edición en galego, por parte de Retranca Editora: unha entrega incrible a cargo de Kiko da Silva (Vigo, 1979) con cartoné con sobrecuberta en acetato transparente e portada interior en papel cebola; impresión mate en papel de gramaxe alto que reproduce as cores dunha forma vibrante. Todo un luxo a un prezo moi axustado.

Moitas recensións escribíronse xa desta obra, como non podía ser menos, pero é un bo momento para volver falar dela polo seu ton e a súa mensaxe. Ademais dun thriller fantástico, O pacto do letargo conforma unha crítica social e unha pequena oda ao ecoloxismo. A natureza non só existe na primavera; pero por ser esta, quizais, unha das tempadas nas que máis se goza dela, convén lembrar que toda boa relación debe ser equilibrada. O seu ton, máis lixeiro que noutras novelas do autor, convértea en accesible para todos os públicos e unha boa opción para lectores noveis.

Miguelanxo Prado.

Miguelanxo Prado. FdV

O pacto do letargo sitúanos nalgún "punto indeterminado" de Galicia —aínda que os e as compostelás recoñecerán algunhas das localizacións—. A través de Artur Rego, un bolseiro doutorando, vémonos inmersos na procura dun tríscele perdido que parece ser a clave para resolver un misterio que mestura mitoloxía e realidade. Os Máxicos, Puros e Demos espertaron dun letargo voluntario no que estaban sumidos. Pero fixérono antes de tempo. O pacto dicía que espertarían se se cumprían dous escenarios: ou ben a humanidade reconciliouse coa natureza e é capaz de vivir en paz co resto dos seres vivos ou ben a humanidade foise extinguir. Xamaín, señor dos Demos, e Grian, señor dos Puros, teñen diferentes aproximacións ante este incidente e tamén respecto a como deberían proceder cando descobren que o ser humano voltou aínda máis egoísta, ambicioso e cruel do que lembraban. Así, a premisa pon no punto de mira a condición humana; tenta un debate acerca da eterna dicotomía entre ben e mal representados nas culturas e relixións como dúas castas antagónicas e que, en moitos casos, parecen ser algo externo e alleo, coma se o resultado do que pasa no mundo fose culpa de "outros". Quizais o ser humano sexa capaz de todo ou quizais sexan nocións demasiado estancas e obsoletas. Os personaxes que desfilan pola obra son unha mostra diso. Non todos son "malos", se queremos empregar ese termo, pero abundan os personaxes avarentos e corruptos; violentos e covardes. Xa que logo, máis que diante dunha crítica social, atopámonos cunha crítica cara á humanidade e a súa forma de relacionarse entre si e coa natureza. Ademais, nun segundo plano, xorde outra crítica, bastante realista, da corrupción no mundo académico.

Aínda que o argumento e a mensaxe da obra poden caer algunha que outra vez en lugares comúns, o tratamento que se fai deles, así como do xénero fantástico, é orixinal. Un enfoque desmitificador, moi naturalista, que non presenta enfrontamentos épicos e tenebrosos no medio da escuridade da noite. Ao contrario, as interaccións entre os opostos ocorren no medio da natureza, a plena luz do día e son, maioritariamente, dialogantes. Unha visión cotiá do mundo máxico, aínda que soe contraditorio.

Luxo para unha obra de luxo

A narrativa de O pacto... é fluída e eficaz, facendo que a historia avance de forma trepidante e a bo ritmo en case todo o traballo. As escenas están moi ben pensadas e secuenciadas, sempre lideradas por diálogos cribles e con contido. Con todo, a acción final é bastante abrupta e precipitada. Rompe un pouco co ritmo do resto do cómic. Pero hai que lembrar que se trata dunha triloxía e que, aínda que a conclusión podería estenderse un pouco, non desmerece en absoluto a obra. Canto ao estilo, Miguelanxo Prado xorde soberbio: uso harmónico das acuarelas, cunha paleta predominante de verdes e ocres, que rompe intencionadamente con azuis e violetas. Monocromo beige para as escenas do pasado.

As composicións son bastante académicas. Divide cada páxina case como unha retícula, catro tiras cun número variable de viñetas. Apoia a expresividade nos personaxes, xa que o relevante está neles e a historia que nos contan, e calquera recurso está ao servizo do guión. O deseño dos personaxes é moi coidado, anguloso pero máis suavizado que en ocasións anteriores. O protagonista absoluto é o ambiente, unha contorna rural ben definida e chea de detalles. En fin, as tipografías empregadas tamén foron deseñadas por Prado. O resultado, unha edición de luxo para unha obra de luxo.

Compartir el artículo

stats