Suscríbete BLACK WEEK

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

Poetas desde a metade do ceo

Galicia, terra fértil en poetas con voz feminina. Olga Novo e Alba Cid: atlas de felices premios

Galicia, terra fértil en poetas con voz feminina.

Galicia, terra fértil en poetas con voz feminina.

O poeta Mao Tse Dong definiu a muller como a metade do ceo. A literatura galega, que renaceu precisamente grazas a unha, camiñou sen elas durante as cinco primeiras décadas do século XX. Mais foi un andar coxo. Amputárannos a metade do ceo. Esta mutilación comezou a repararse na segunda parte da centuria desde o isolamento xeracional (María Mariño, Luz Pozo) ou desde a individualidade esplendorosa (Xohana Torres). Coas xeracións seguintes, a irrupción da voz feminina ampliou sobremaneira o seu repertorio temático e o modo de enfocalo. Unha pléiade de novas escritoras vindicaron as figuras marxinadas da nosa sociedade (bruxas, prostitutas, lesbianas) antes invisibilizadas. Motivos como o erotismo ou o corpo feminino (tratados até entón desde unha óptica masculina ou patriarcal), foron vistos e vividos pola muller e desde a muller.

Deste xeito, todas participan no proceso de deconstrución do androcentrismo desde unha sensibilidade inédita. Aparecen, erixidas en bandeira esencial, a tenrura, a aspiración pola liberdade, a solidariedade acendrada, o impudor. Trátase dunha auténtica revolución. Dentro dela dúas voces poéticas, nestes días, lograron convocar a nosa atención e a nosa admiración: Olga Novo (A Pobra do Brollón, 1975) foi galardoada co Premio Nacional de Poesía por Feliz idade e Alba Cid (Ourense, 1989) obtivo o Premio Nacional de Poesía Joven por Atlas. Un fito histórico na nosa literatura. Un fito, tamén, porque se trata de dúas creacións excepcionais.

Feliz idade resulta unha obra pletórica. Todo nela espalla un caudaloso fervor pola vida. En todos e cada un dos seus versos Olga Novo vai plasmando tres experiencias totalizadoras que determinaron a súa escrita, que se entrelazan, que se funden e confunden dun modo maxistral. A primeira é a da maternidade. Parir unha filla, dar a luz, significa que un ser fai ser outro ser: “

"Porque non se pasa do posible ao real/senón do imposible ao verdadeiro/como dicía María Zambrano intuíndo os teus brazos acabados de nacer”

decoration

Olga Novo, lendo o seu libro "Feliz idade" FdV

A nosa autora expón o parto como un feito cósmico e familiar, íntimo e planetario: “Igual/que se caera un pozo no centro de min/e o fogonazo que produce un milímetro de vida/me propulsase ao centro dun milímetro de min caendo nun pozo”. Sen case transición, o nacemento da filla prodúcese nun plano case simultáneo ao da morte do pai. A emoción de lembralo trata de cauterizar a dor pola súa perda: “O pai ancestral e a filla posmoderna sentados xuntos ao pé dunha pereira/que fan? De que falan? En que punto da historia se reencontran?” A terceira experiencia constitúea a do Amor cara a un descoñecido: “Xusto nese momento/no que non estás está todo o meu ser completo”. A vehemencia amorosa transforma a ausencia en presenza, presentiza o desexo que, como ben sabemos, habita no futuro. A pel namorada é intanxíbel precisamente porque nos toca, pois é unha carne que se fai alma. A sucesión de metáforas fermosísimas, a linguaxe traspasada polo ímpeto torrencial dos sentimentos, converten este volume nun dos máis emocionantes dos últimos tempos.

  • Alba Cid, Premio Nacional de Poesía Joven 2020

    La poeta gallega ha sido galardonada con una dotación de 20.000 euros por su obra 'Atlas'

En Atlas, Alba Cid practica unha poesía que é toda fervor. Éxtase e paixón, no xardín das súas palabras todo nos exalta: “que aprendiches da neve?/a permanencia”. Trátase dunha exaltación milagrosa, pois en cada liña xermina unha idea, unha emoción, que converten o conxunto dos poemas nun lugar de iluminacións deslumbrantes: “Xonás, terás un cuarto na popa, no antigo lugar do temón, saberás recoñecer a ardora no cine das mans que arroupan a chama/para que o cigarro prenda”. No territorio do delirio achamos o prodixio. Así, a poeta dilata as fronteiras do dicíbel: “cestos cheos/unha superposición de escamas/as formas estrañas do amor e a vasalaxe/san Miguel, axustando a venda nos ollos da xustiza,/unha ave que come até saciarse”. Raíces, fracturas, que aniñan na árbore do extraordinario, no fóra do común, no inexplicábel: “suave como a palabra ‘bálsamo’, que cruza o río Xordán, nos vales de Siria, e unxe os labios e os corpos”. Sublime. En fin, dous poemarios sulcados por unha beleza insólita e veraz, con poder para profusamente nos emocionar.

Para continuar leyendo, suscríbete al acceso de contenidos web

¿Ya eres suscriptor? Inicia sesión aquí

Y para los que quieren más, nuestras otras opciones de suscripción

Compartir el artículo

stats