Suscríbete

Contenido exclusivo para suscriptores digitales

De amor e de humor

Cunha visión filtrada

De amor e de humor

De amor e de humor

A nova entrega do profesor Ignacio Vidal Portabales, Lara e Sabela, editada por Xerais e merecedora do XXVI Premio de novela curta Manuel Lueiro Rey, adéntranos na perspectiva do amor lésbico visto por un escritor, trazo moi pouco frecuente na novela galega. Xa que logo, imos atopar no texto a Sabela, unha galerista namorada de Lara, pintora que expón no seu local e representada da primeira, quen nos conta en primeira persoa a relación que vai ter coa artista. Desde o principio ata o final é Sabela a única narradora da novela que, a modo de diario, vai escribindo como a súa non é unha relación correspondida malia que a amiga vaia vivir con ela. Lara acaba de quedar viúva e debe asumir a fin dunha relación que trae sorpresa xa que o marido lle comunica nunha carta póstuma, a existencia de Ariel, de seis meses de idade e que, obviamente, non é froito do matrimonio. As descricións das técnicas de conquista por parte de Sabela, os problemas de cartos de ambas as dúas, a decisión de acoller a Ariel, a relación co avogado que leva os asuntos de Valentín, o defunto marido, etc., son tratados desde un punto de vista humorístico, de maneira que poderiamos dicir que estamos ante unha novela de amor e de humor. Outras veces o humor describe situacións que poderiamos cualificar como pouco éticas, como a do home que trouxo unha pardela da Illa de Man para loitar contra a filla dos veciños que estuda piano e martiriza os veciños, ou todas as situacións discutiblemente lícitas ou manifestamente ilegais que poñen en práctica as principais protagonistas para sortear a súa situación económica.

Pero o humor dá paso, ás veces, á ironía e mesmo ao sarcasmo ante situacións divertidas, algunhas incluso esperpénticas, aínda que moitas veces este xeito humorístico de describir as tramas non deixa de agochar certas denuncias e críticas a unha sociedade onde mesmo nun mosteiro se poden atopar fardos de droga. Non obstante, aínda que estamos ante a trama principal, o intento de “conquista” de Lara por parte de Sabela, hai algunha outra liña argumental máis que mesmo podería chegar a confluír: as Alumadas, unha congregación de monxas que en realidade é unha seita e a relación do avogado Torrado coas primeiras.

O feito de ser Sabela a narradora da historia ofrécenos unha visión filtrada do universo das outras personaxes. Construímos unha caracterización negativa de Valentín porque estamos condicionados polos datos que nos dá a narradora, que o viu sempre como o atranco principal entre ela e Lara; ou a visión peculiar do avogado Torrado ou da monxa Xenoveva. Desde este punto de vista destacamos a pobre caracterización interior de Lara, da que nos queda gana de saber moito máis, está claro que o autor desexou deixar á nosa imaxinación este aspecto.E así, entre descricións divertidas de asuntos e situacións que ás veces teñen pouco diso, imos devorando as páxinas desta pretendida novela curta que non é tal e que desexamos acabar decontado para descubrir o final.

VIDAL PORTABALES, Ignacio, Lara e Sabela, Xerais, Vigo, 2020, PVP. 16, 43 -

Para continuar leyendo, suscríbete al acceso de contenidos web

¿Ya eres suscriptor? Inicia sesión aquí

Y para los que quieren más, nuestras otras opciones de suscripción

Compartir el artículo

stats